Juliette kreeg vorig jaar de diagnose borstkanker

Juliette kreeg vorig jaar te horen wat elke vrouw vreest: ze kreeg de diagnose borstkanker. Voor Nouveau blikt ze elke week terug op de zware tijd die volgde. Een tijd die ook mooie momenten kende. Ze blogt om andere vrouwen, die ook door deze ziekte zijn getroffen, hopelijk tot steun te kunnen zijn. En om anderen te motiveren om zich te laten onderzoeken als ze twijfelen. Dapper, vinden wij. 'Hiervoor kom ik uit mijn comfortzone en dat vind ik best eng.'

Met de diagnose kanker op die bewuste vrijdag in februari vorig jaar, veranderde mijn leven in een klap. Al was ik niet helemaal verrast door de uitslag. Hoe kan het toch dat je ernstig ziek bent, maar je niet ziek voelt? Boos ben ik niet geweest, wel voelde ik me verraden door mijn eigen lichaam. Hoe kon ik daar nu weer op gaan vertrouwen. Voor mij is er een duidelijk onderscheid tussen het leven vóór de diagnose en het leven nu.

Als je gezond bent, dan ben je geneigd door te rennen en naar de toekomst te kijken. Maar als je hoort dat je ernstig ziek bent, dan is morgen even niet belangrijk meer, dan gaat het om vandaag, want je weet niet of er een morgen is. Voor mij is dit misschien wel het belangrijkste wat ik van vorig jaar heb meegekregen. Geniet van elke dag en wees dankbaar voor wat je hebt. Het leven is niet vanzelfsprekend.

Beduusd verlieten we die dag het ziekenhuis. Opeens was ik een patiënt en kreeg ik met de afspraakkaart ook een eigen ordner mee met een smoelenboek van alle betrokken specialisten en verpleegkundigen die mij zouden behandelen. Dat was best handig trouwens.

Maar nu moesten we het nieuws nog aan onze kinderen vertellen. Dit was het allermoelijkste wat ik ooit heb moeten doen. Ook hun leven veranderde. Hun zorgeloze jeugd was voorbij. Als ouder ben je voor je kinderen een veilig baken, dat gevoel van veiligheid is in een keer weg. Opeens was voor hen ook duidelijk dat het leven zoals we dat kenden afgelopen was. Ik was dan misschien wel ziek, maar mijn gezin leed mee. Een periode van onzekerheid brak aan.

In plaats van in de voorjaarsvakantie op vakantie te gaan, moesten er nog meer onderzoeken plaatsvinden. Een zenuwslopende week volgde. Je moet de scan in, want het is belangrijk om te weten of de kanker plaatselijk is of uitgezaaid. Als je, zoals ik, ook nog claustrofobisch bent in kleine ruimten, is dat nog wel een extra opstakeltje dat je moet nemen. Maar ja, er niet in gaan, is geen optie. Dus valeriaan erin, ogen dicht en door het apparaat heen.

Met lood in mijn schoenen meldde ik me een week later bij de specialist voor de uitslag. Eindelijk goed nieuws, geen uitzaaiingen, mijn lijf was verder schoon. Ik was behandelbaar.

Lees ook: 'Ik had het veel te druk om naar dat stemmetje te luisteren' 

 

Maak kennis met onze blogger Juliette

Ik ben Juliette en in dit blog deel ik een heftige periode uit mijn leven met je.

In februari 2015 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Er volgde een behandeltraject dat tot eind oktober 2015 duurde. Gelukkig gaat het nu goed met me. Ik heb mijn leven weer aardig op de rails en ben dankbaar voor wat ik heb. Het is fijn om weer voorruit te kunnen kijken. Toch heb ik besloten om terug te blikken op vorig jaar en mijn persoonlijke verhaal met je te delen. Waarom, vraag je je misschien af? Waarom wil je die narigheid ophalen?
Als er na het lezen van mijn ervaringen een vrouw is, die eerst twijfelde aan het nut van het bevolkingsonderzoek naar borstkanker en alsnog besluit er gebruik van te maken, dan ben ik blij. Ook hoop ik steun te kunnen bieden aan iemand die in het behandeltraject zit en het zelfde moet ondergaan waar ik vorig jaar mee geconfronteerd werd. Hiervoor kom ik uit mijn comfortzone en dat vind ik best eng.

Toen haar schoonmoeder overleed, ving Joke (49) haar verdrietige schoonvader op. Wat niemand voor mogelijk hield, gebeurde: ze werden verliefd op elkaar.

‘Vorige week was mijn schoonvader jarig. We gingen met het hele gezin naar hem toe. Het zou de eerste verjaardag worden zonder zijn vrouw Mary, die tien maanden geleden overleed.

Mijn schoonvaders grijze lokken waren bruin geverfd, de kleur die ze vroeger hadden. Michel, mijn partner, reageerde verbaasd. “Dit had mam moeten zien zeg,” zei hij. “Hoe kom je hier nou ineens bij?

Zijn vader reageerde afhoudend. “Gewoon, eens wat anders,” zei hij, en liet ons binnen. Hij serveerde taart en koffie, onze jongens kregen frisdrank. We praatten wat. Afgezien van zijn nieuwe look leek alles heel gewoon. 

Het zweet brak me uit

Totdat ik plotseling een vestje zag hangen over een van de eetkamerstoelen. Een blauw gestreept vestje. Míjn vestje. Ik had het al jaren, herkende het uit duizenden. Het leek me onmogelijk dat Michel het niet zou opmerken – en zich zou afvragen hoe dat daar kwam.

Mijn hart schoot een versnelling hoger; als hij erover zou beginnen, moest ik snel met een smoes komen. Sneller dan mijn schoonvader, die vast paniekerig een ander verhaal op zou hangen. Het zweet brak me uit.

Maar Michel zag niets, kletste ontspannen met zijn vader. Na een tijdje opende hij de tuindeuren om te voetballen met onze jongens. Achter zijn rug om greep ik het vestje en propte het in mijn tas.

Het hing daar al drie dagen, sinds de laatste keer dat ik mij een middag vrij had weten te maken om in mijn eentje naar mijn schoonvader Job te gaan. Het was warm geweest in zijn huis, daardoor had ik het meteen bij binnenkomst uitgetrokken.

De rest van mijn kleding volgde kort daarna. In de slaapkamer, waar Job al op bed was gaan liggen. Daar lagen we, praatten we en vreeën we, tot ik terug naar huis moest. Gehaast was ik weggelopen, na nog een laatste zoen in de hal. Weg naar mijn andere leven, naar mijn echte leven.

Naar Michel, met wie ik al meer dan twintig jaar samenwoon en die ik zie als de liefde van mijn leven. Toch zijn er gevoelens voor zijn vader ontvlamd. 

Ik kreeg er echt een familie bij

Ik heb Job altijd sympathiek gevonden. Net als zijn vrouw Mary. Aangezien het tussen Michel en mij al snel serieus werd, duurde het ook niet lang voordat ik zijn vader en moeder ontmoette. Ik was verbaasd dat Michel van die jonge ouders had. Net twintig waren ze, toen Michel was gekomen.

Bij hen thuis ging het er veel losser aan toe dan in mijn ouderlijk huis. Ik was een nakomertje, mijn moeder liep al tegen de veertig toen ze mij kreeg. Tel daarbij op dat ik ben opgegroeid in het oosten van het land en Michel in de Randstad, en het is wel duidelijk dat mijn achtergrond heel anders was.

Mijn schoonouders hielden ook wel van een drankje en het werd weleens drie uur ’s nachts als we daar op bezoek gingen. Dan speelden we Risk, waarbij Michels vader razend fanatiek was en om te winnen soms zelfs balorig vals speelde. Ik moest daar erg om lachen. Het waren hartverwarmende ontmoetingen. Ik had er echt een familie bij. 

Ik heb nooit bijgedachten gehad

Hoe aardig ik Job ook vond – en hoe knap, want dat is hij altijd geweest – ik heb nooit bijgedachten over hem gehad. Dat ik hem aantrekkelijk vond of zo. Natuurlijk niet. Hij was de vader van mijn partner. En de opa van onze kinderen.

Vorig jaar waren mijn schoonouders, beiden net gepensioneerd, op vakantie in Zuid-Frankrijk toen Mary onwel werd. Ze belandde in het ziekenhuis. “Gewoon voor de zekerheid,” vertelde Job ons.

Het zat Michel niet lekker – zijn moeder was altijd zo gezond. Hij overwoog het vliegtuig te pakken. Had hij dat maar gedaan, dan had hij nog afscheid kunnen nemen. De volgende dag belde Job opnieuw. In tranen. Mary was overleden. Zelfs de artsen hadden dit niet zien aankomen.

Verdoofd zijn we met het hele gezin afgereisd, om Job te halen. En het lichaam van Michels moeder. Er volgde een intense week van rouw, veel dingen regelen, een aangrijpend afscheid. Daarna het gat: het besef dat ze echt, voorgoed weg was.

Hij voelde zich eenzaam

Job kwam in de tijd daarna vaak bij ons over de vloer. Zonder baan, en met dat veel te grote huis voor hem alleen, voelde hij zich eenzaam. Natuurlijk zetten wij graag een bord erbij op tafel.

Ook kon hij blijven slapen wanneer hij maar wilde. Dat deed hij regelmatig; hij houdt nog altijd van een wijntje. Daarnaast vond Job het gewoon fijn bij ons. Hij leerde gamen van onze jongens. Daarin was hij net zo fanatiek als vroeger bij Risk.

Hij ving ze op als Michel en ik tot laat moesten werken. Ook vond hij het prettig om in ons huis te klussen. Het gaf hem afleiding van zijn verdriet.

Onze band werd persoonlijker 

Een half jaar geleden verloor ik mijn baan. Daardoor was ik ineens veel meer thuis. De eerste tijd voelde Job zich daardoor opgelaten, hij had het gevoel dat hij mij in de weg liep. Maar ik drukte hem op het hart dat hij zich niet teveel moest voelen.

Ik vond het alleen maar gezellig om niet alleen aan de ontbijttafel achter te blijven als iedereen naar werk of school vertrok. Vaak zaten wij nog lang koffie te drinken. Soms voerden we diepe gesprekken over Mary. Dan weer hielp hij me met een sollicitatiebrief of sprak hij me zelfvertrouwen in wanneer ik ergens op gesprek ging.

Onze band werd persoonlijker. Ik begon hem als vriend te zien. Wanneer die vriendschappelijke gevoelens overgingen in andere gevoelens, gevoelens van verliefdheid, dat durf ik niet te zeggen. Het ging langzaam.

Soms bleven wij samen zitten praten of tv kijken als Michel naar bed ging. Michel vond dat niet erg, hij was alleen maar blij dat het beter met zijn vader leek te gaan. Andere keren deden Job en ik samen boodschappen. We kochten nieuwe kleren voor hem.

Toen ik op een dag eerst naar Job belde, na een afwijzing voor een baan die ik graag wilde, dacht ik wel: “Dat is gek. Waarom bel ik niet eerst naar Michel?” Maar die was toch druk, wist ik. Wij leefden behoorlijk langs elkaar heen. Met Job daarentegen had ik echt contact. 

En toen was daar die zoen 

Bij ons thuis, op de bank, ’s avonds laat. Michel lag een verdieping hoger. Het was een zoen waar we helemaal in verdwenen. Toen glipte Job weg, naar onze logeerkamer, en kroop ik onthutst naast Michel. Totaal in de war.

Dat was Job ook: de volgende morgen vertrok hij toen ons gezin nog zat te ontbijten. Hij mompelde iets over een afspraak die hij vergeten was. Ook zei hij dat het tijd werd om meer op eigen benen te gaan staan.

Twee dagen later belde hij me: we moesten praten, vond hij. Ik reed naar zijn huis, naar “neutraal gebied”, vastbesloten om aan te geven dat we die kus zo snel mogelijk moesten vergeten. Job wilde exact hetzelfde zeggen. Maar we belandden in bed, er was geen houden aan.

Dat je zó verliefd kunt zijn. Zo overweldigend verliefd dat de rest van de wereld volledig oplost; al is de situatie nog zo gecompliceerd, ik had het mij niet kunnen voorstellen. Ik was nog nooit vreemdgegaan, zelfs niet in de verleiding gekomen. Maar na die eerste keer was ik verslaafd. Net zoals mijn schoonvader. 

Wij hebben nu twee maanden een verhouding 

Mijn leven staat totaal op z’n kop. Ik weet dat dit fout is, iets fouters dan dit is haast niet denkbaar. Maar we worden zo naar elkaar toe getrokken…

Sinds die eerste zoen heeft Job nooit meer bij ons thuis geslapen. Hij komt ook minder, zegt tegen Michel dat hij zijn leven weer aan het opbouwen in. Maar ik ga wel naar hem, ten minste drie keer per week.

Omdat ik nog steeds niet werk, heb ik alle tijd – en die tijd besteed ik het liefste aan Job. Michel heeft geen enkel idee wat er speelt, hij is enkel blij dat het beter lijkt te gaan met zijn vader. 

Hij fantaseert over een toekomst samen

Na ons verjaardagsbezoek en zijn verbazing over het geverfde haar van zijn vader, zei Michel in de auto tegen me: “Er is vast een nieuwe vrouw in zijn leven, denk je niet?” Ik knikte en verbeet me.

Hij moest eens weten wie die nieuwe vrouw is. Ik bestierf het van schuldgevoel. Jegens Michel, maar ook jegens Job. Want hoewel we het er niet over hebben, voel ik aan alles dat hij fantaseert over een toekomst met mij.

Kennelijk is zijn liefde zo groot, dat hij daarvoor zelfs de band met zijn zoon en kleinkinderen op het spel wil zetten.

Dat is heftig, vooral omdat het voor mij anders is. Ik ben verliefd, dat zeker: maar ik hou ook van Michel en zal hem en mijn gezin nooit opgeven. Michel is mijn leven, Job is mijn vlucht. Maar hier kan onmogelijk nog een einde aan komen zonder dat er harten worden gebroken.’

De namen in dit interview zijn gefingeerd.

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Aangezien we op dit moment de overgang naar het najaar maken, geeft psycholoog Mariëlle Borst een paar adviezen waardoor je heel concreet bewuster met deze verandering om kunt gaan.

1. Geef je garderobe een update

Verwissel op tijd je zomerkleding voor een garderobe die wat meer is ingesteld op de herfst. Zo voorkom je dat je uit gewoonte buiten te lang zonder jas blijft lopen en snipverkouden de herfst ingaat.

Koop voor eens en voor altijd die ideale ‘tussenjas’, zodat je je niet elke herfst hoeft af te vragen wat je aan moet als het nog te warm is voor een winterjas, maar ook te koud en te nat voor dat fleurige zomerjack.

2. Laat je bloed checken op voldoende vitamine D

Door de combinatie van het overvloedige zonlicht en het vele buiten zijn, maakt ons lichaam in de zomer veel vitamine D aan. In de herfst daalt deze vitamine D-productie, waardoor sommigen mensen ongemerkt richting een tekort bewegen.

Laat, als je veelvuldig last hebt van moeheid of voor je gevoel echt gebukt gaat onder een ‘herfstdip’, in oktober of november je bloed eens prikken bij de huisarts en check hoe het precies is gesteld met je vitamine D-gehalte.

Slik aanvullend vitamine D, mocht deze waarde in jouw bloed te laag zijn. Hiermee voorkom je dat je vatbaar wordt voor moeheid en depressie.

Lees ook:

Vitamine D tekort (in de overgang), zo herken je dat

3. Verander je dieet

Verwissel je zomerse salades voor knusse herfstgerechten (stoofschotels, pompoensoep, pasta met porcini, gnocchi met paddestoelen: héérlijk!) en werk in de keuken zoveel mogelijk met seizoensgebonden producten, zoals bijvoorbeeld pastinaak, kastanjes, portobello’s, kool etc).

Verdiep je er eens in wat nou echt bij dit seizoen hoort en krijg er handigheid en lol in om daar actief iets mee te doen. Inspiratie nodig? Kijk dan eens in het kookboek Liever Lokaal of zoek online een paar leuke herfstrecepten uit.

4. Beweeg met de natuur mee

Voor degenen met een tuin: vraag eens mensen met groene vingers wat er in dit seizoen allemaal in de tuin moet gebeuren en beweeg zo letterlijk met de natuur mee en knap tegelijkertijd je tuin op. 

5. Ga met het seizoen mee

Mocht je nog een najaarsvakantie willen plannen, overweeg dan om iets te doen wat alleen in die ‘donkere’ maanden kan.

Maak aan het begin van de herfst een keer een mooie herfstwandeling op de schitterende heidevelden in Drenthe of elders in het land. Bezoek de wijnoogst in de Bourgogne of de truffeloogst in Piemonte, Toscane of Umbrië.

Bewonder de Canadian Summer in Canada als je wat verder weg wilt of hou het gewoon bij eindeloos wandelen door de prachtige bruin-rood-geel-gouden herfstbossen in Nederland.

Herfst gaat over rijping en oogst

‘Psychologisch gezien is de zomer het seizoen waar alles qua groei in een stroomversnelling raakt en in het volle licht komt te staan – zowel de leuke als de minder leuke dingen in het leven”, aldus Borst.

In de herfst gaat het niet meer over groei, maar over rijping en oogst, wat de herfst het ideale seizoen maakt om te reflecteren op wat er wel en niet heeft gewerkt in het tot bloei brengen van je dromen, ideeën en ambities.

“Hoe herken je dit mechanisme, deze zomer en herfst, in je eigen leven? Voor wie het interessant vindt om dieper op dit aspect in te gaan, kan ik het boek ‘Leven en werken in het ritme van de seizoenen’ aanraden."

We praten deze maand in Nouveau verder met Mariëlle Borst over de herfstdip. Nu in de winkel! 

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in