Het loopt storm met hulp en geelblauwe statements.

De solidariteit met Oekraïne is de afgelopen dagen alleen maar gegroeid. Dat is mooi, maar ook opmerkelijk. De mensen die op de vlucht zijn uit het land waar het nu oorlog is, zijn niet de eerste oorlogsvluchtelingen waar Nederland recentelijk mee te maken heeft gekregen.

Even ver als Benidorm

Dat veel mensen zich zo betrokken voelen, komt in de eerste plaats omdat het land relatief dichtbij ligt: ongeveer op de afstand van Benidorm, je kunt er zonder al te veel moeite gewoon heenrijden. Mensen zijn er in 2012 voor voetbalwedstrijden geweest tijdens het EK dat het land samen met Polen organiseerde en Oekraïne was als winnaar twee keer het gastland van het Eurovisie Songfestival. Uit beelden van voor de oorlog valt op te maken dat het leven er veel lijkt op dat van hier, die herkenning speelt een grote rol.  

De nabijheid maakt het minder een ver-van-mijn-bed-show dan oorlogen in andere streken, die op hun eigen manier even gruwelijk zijn. Veel mensen zullen de afgelopen dagen even hebben gedacht: 'Wat als ik zou moeten evacueren? Wat als het verder uit de hand loopt?' Ook dat helpt de ongekende ruimhartigheid die momenteel wordt vertoond, van het doneren van geld voor hulp tot het vrijwillig aanbieden van woonruimte.

Article continues after the ad

Er is... herkenning

Een wat ongemakkelijk feit is dat Oekraïners veel op (witte) Nederlanders lijken. Het is een vrij westers land, met een grotendeels christelijke achtergrond. "Kennelijk speelt het mee dat de mensen er hetzelfde uitzien," zegt Geske Dijkstra, hoogleraar bestuur en mondiale ontwikkeling aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam in Trouw. "Daar zit onbewust racisme bij, hoe graag mensen ook zouden willen dat het niet zo was. Het is natuurlijk heel wrang, vooral als je bedenkt dat er op dit moment in bijvoorbeeld Libië ook vluchtelingen en migranten in kampen zitten waar mensen worden vermoord en allerlei vreselijke dingen gebeuren."

Wat eveneens een factor is, is dat het vooral beelden zijn van vrouwen en kinderen die de grens overkomen, omdat de mannen (verplicht) achterblijven om te vechten. "Uit onderzoek weten we dat mensen daar meer solidariteit mee voelen dan met alleenstaande jonge mannen," zegt universitair hoofddocent Theresa Kuhn van de Universiteit van Amsterdam in Trouw. "En die kwamen vooral later uit landen als Syrië gevlucht, omdat de tocht over de Middellandse Zee zo gevaarlijk is."

De vraag is hoe lang de solidariteit zal blijven op de wat langere termijn. En hoe het verder moet met al die ándere vluchtelingen die in de knel zitten. We zijn er nog lang niet, ook niet na de grote Giro555 inzameling van aanstaande maandag. Hoe hartverwarmend en hoopgevend alle steunbetuigingen ook zijn.

Foto (c) Getty Images

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in