De vredesduif van Picasso, 1949
De vredesduif van Picasso, 1949

Oost- en West-Duitsland keken heel anders naar zijn werk.

Waarmee associëren wij Pablo Picasso? En welke associaties hadden de Duitsers met hem in de naoorlogse jaren, toen hij op het hoogtepunt van zijn roem was?

Veel meer dan wij: dat is de hoofdgedachte van de tentoonstelling Picasso, Gedeeld en Verdeeld, die herinnert aan een vergeten breedte, spanning en productiviteit van deze toe-eigeningen.

Article continues after the ad

Het gaat hier niet alleen om de kunstenaar, maar ook om zijn publiek, dat de kunst van Picasso in het kapitalistische Westen op een geheel andere manier interpreteerde dan in het socialistische Oosten. De Duitse Picasso was verdeeld, maar deze verdeeldheid stimuleerde ook de communicatie: omdat zijn kunst iedereen aan het denken zette, had deze iedereen wat te zeggen.

Op de tentoonstelling zijn politieke werken te zien, zoals het schilderij ↑ Bloedbad in Korea (1951) uit het Musée Picasso in Parijs. Daarnaast zijn er ongeveer 150 stukken, die de impact van Picasso's werk weerspiegelen: tentoonstellings-overzichten, affiches, catalogi, persberichten, brieven, documenten, films en televisiereportages, maar ook een theatergordijn van het Berliner Ensemble waarop Bertolt Brecht "de strijdbare vredesduif van mijn broer Picasso" had laten schilderen.

Picasso diende als boegbeeld en symbool voor beide systemen en voor beide Duitse staten. Hij was lid van de Franse Communistische Partij en steunde de bevrijdingsstrijd en vredesconferenties. Maar hij leefde in het Westen en accepteerde het dat burgerlijke critici hem neerzetten als een apolitiek genie, als "het geheim Picasso".

Welke werken werden getoond onder het socialisme, en welke onder het kapitalisme? Hoe werd zijn kunst overgebracht? Zag het Westen alleen de kunst, en het Oosten de politiek? En hoe keek de kunstenaar zelf tegen de dingen aan? Picasso, Gedeeld en Verdeeld onderzoekt het beeld dat men in de twee Duitslanden kreeg van Picasso's schilderijen.

Een van de hoogtepunten is de Picasso-collectie van Peter en Irene Ludwig, die tot op de dag van vandaag een van de grootste is. Toen de Ludwigs delen ervan ter beschikking stelden van de DDR, hebben zij het aantal werken vermenigvuldigd.

Picasso, Gedeeld en Verdeeld is tot en met 30 januari 2022 te zien in het Museum Ludwig in Keulen.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in