Elk jaar in februari komen bij mij de vakantiekriebels weer naar boven. Waar gaan we deze zomer naartoe? Ik (Antoinette, 53 jaar) ga op zoek naar een mooie locatie waar we ons allemaal happy voelen. Want de zomervakantie is voor ons niet 'even' makkelijk uit te kiezen.

Al twintig jaar lang gaat mijn moeder mee op zomervakantie. Dit is ooit ontstaan doordat wij naar familie gingen in Italië en mijn ouders meegingen. Het werd een heel leuke vakantie. Dus het jaar daarop weer met z’n allen in de auto, maar nu richting Spanje. De kinderen waren nog klein en vonden het heel gezellig dat opa en oma weer meegingen.

Natuurlijk waren er wel kleine ergernissen, maar het gaf ook heel veel voordelen. Als papa en mama ergens geen zin in hadden, gingen de kids naar opa en oma. Lekker zwemmen, spelletjes doen, wandelen, en wij hadden ook meer vakantie. Een mooie mix van al het goede en heel relaxed. Ook deze tweede gezamenlijke vakantie was er een waar we allemaal met een goed gevoel op terugkeken. Misschien ook omdat dit de laatste vakantie was van mijn vader. In de winter daarop is hij plotseling overleden. Een schok voor iedereen.

Mijn ouders gingen zelf vaak weekendjes weg en mijn moeder miste dat heel erg. Ze pakte dat op door met vriendinnen weg te gaan. Maar een zomervakantie met een vriendin zat er niet in. Al haar vriendinnen hadden een relatie en wilden wel een weekendje weg, maar niet langer. Toen is eigenlijk al snel het idee ontstaan om moeder elk jaar mee te nemen op zomervakantie.

Lees ook: Wie is de moeder en wie de dochter? Zie jij het?

Voor ons en voor haar een perfecte oplossing. En zo voelt het na twintig jaar nog steeds! Mijn moeder is ondertussen 80 jaar (nog heel kwiek en vlot) maar krijgt toch kleine ongemakjes, waardoor onze keuze voor de zomervakantie beperkter wordt. We moesten vaker stoppen onderweg met de auto, dus hebben we besloten om voortaan te gaan vliegen.

Maar een te lange vliegreis voelt ook niet goed voor haar. Het vakantiehuis/hotel moet voor de kinderen heel centraal liggen (zij gaan inmiddels stappen!) maar oma wil graag wat meer rust. Wij houden van het strand, maar oma steeds meer van het zwembad.

Tot nu toe is het elk jaar gelukt om een mooie en geschikte locatie te vinden en dat gaat dit jaar ook lukken. Ik weet het zeker. Mijn kinderen - inmiddels door de twintig - vinden het nog steeds leuk dat oma meegaat en hebben een fantastische band met haar.

Ik realiseer mij dat dit een van de laatste vakanties samen zal zijn. De kinderen gaan hun eigen weg en mijn moeder heeft ook niet het eeuwige leven. Ik heb er geen spijt van, want er komt een dag dat ze er niet meer is en dan kan ik terugkijken op heel mooie en gezellige vakanties.

De dames op de foto zijn niet Antoinette en haar moeder.

Dat een verjaardagscadeau niet helemaal in de roos kan zijn, weten we allemaal. Maar echt gekwetst worden door hetgeen je krijgt, gaat nog een stapje verder. Deze lezeres weet er alles van.

Sophie: "Vorige maand was ik jarig, 51 kaarsjes werden eruit geblazen. Mijn man en dochters waren al weken bezig met mijn verjaardag. Ik merkte dat aan kleine dingen, het gesprek viel stil als ik de kamer binnenkwam, te vaak werd er gevraagd wat ik wilde met mijn verjaardag en ik moest vrij nemen op De Dag."

Met vriendinnen naar New York
"Ik vond het allemaal heel erg overdreven. Vorig jaar was ik 50 geworden en dat had ik groots gevierd. Eigenlijk had ik het een week lang gevierd, het ene feestje na het andere. Met mijn gezin een weekend naar Berlijn, een gezellige avond thuis met mijn familie, een knalfeest in de tuin met vrienden en als afsluiting een shopweekend met mijn vriendinnen in New York. Dit jaar wilde ik het niet echt vieren, misschien een etentje met de familie maar meer niet."

Lees ook: 'De opdringerige verkoopster bitst dat ik ook geen achttien meer ben. En bedankt'

Tranen
"’s Ochtends op mijn verjaardag werd ik wakker en er waren felicitaties, meer niet. Het liep volgens plan, ze hadden zich gehouden aan mijn wens. Een rustige verjaardag - ik was me er niet van bewust dat, in mijn beleving, het ergste nog moest komen: na het heerlijke ontbijt op bed moest ik mee naar buiten om naar mijn cadeau te kijken. En wat stond daar in de tuin? Een elektrische fiets! Hoe kun je iemand krenken op zijn verjaardag? Ik voelde me meteen oud. Dit wilde ik echt niet. Een elektrische fiets was iets voor bejaarden. Ik mompelde nog net 'dank jullie wel', maar de tranen prikten in mijn ogen."

Zij waren wel enthousiast
"Ik wilde dit niet, ik wil jong zijn. Ik kreeg spontaan visioenen van 'op zondagmiddag met de bejaardensoos een fietstocht maken'. Ik merkte dat mijn man en mijn dochters heel enthousiast waren en het echt een mooi cadeau vonden. Nadat iedereen de deur uit was, kwamen als verrassing mijn vriendinnen op bezoek en bekeken mijn cadeau. De verhalen kwamen los, allemaal zeer positief, iedereen kende wel iemand met een elektrische fiets. Ik kon het niet voor me houden: ik vertelde hoe ik deze ochtend gereageerd had op het cadeau.
De fiets zou ik niet gaan gebruiken, het zou een mooie vulling worden in de garage. Mijn vriendinnen waren verbaasd, dit hadden ze niet van mij verwacht. Ik was toch altijd degene die overal voor openstond? Ik moest van hen 'voor straf' de fiets uitproberen."

Toegeven? Echt niet
"De eerste paar meters waren verschrikkelijk, ik had het idee dat iedereen naar me keek. Maar algauw kreeg ik er plezier in. Ik fietste, maar ook weer niet. Mijn voeten bewogen zonder inspanning en ik kwam vooruit. Ik voelde de wind in mijn haren en genoot van de buitenlucht. Toegeven wilde ik het niet, maar langzamerhand kwam het besef dat ik iets goed moest maken naar mijn gezin. Ik was heel erg ondankbaar geweest. Hoe moest ik dit goedmaken?
Nadat mijn vriendinnen al lang waren vertrokken, zat ik nog steeds met de vraag: hoe brei ik dit recht? Na lang zoeken op internet, had ik het gevonden. Ik boekte voor het hele gezin een fietsweekend en reserveerde meteen drie extra elektrische fietsen. Het werd een heerlijk weekend, genoten dat we hebben!

Ondertussen is dit een maand geleden en ik moet toegeven dat het allerlelijkste cadeau voor mijn verjaardag in deze korte tijd mijn allerbeste vriend is geworden. Ik raad het iedereen aan, en oud? Dat ben ik nog steeds niet. Je bent zo oud als je je voelt."

 

 

Ze hebben er lang over getwijfeld, dachten dat het totaal niets voor hun was. Maar gisteren hebben Dorien en Paul de knoop doorgehakt. "We zetten ons oude vertrouwde huis te koop en gaan richting de grote stad. Maar deze drastische beslissing is niet over een nacht ijs gegaan."

Dorien: "Het heeft niets te maken met geld, maar wel alles met ouder worden. We wonen al 30 jaar in een fijn huis in een klein dorp. Een twee-onder-een-kapwoning met een bescheiden tuin voor en een heel grote tuin achter. Een typisch jaren dertig huis met veel mooie details. We hebben elkaar leren kennen tijdens onze studie in de grote stad, woonden allebei op kamers en genoten van alle lusten die een grote stad te bieden heeft.

Blij om weer terug te zijn
Na ons trouwen hebben we toch maar een huis gekocht in een gezellig klein dorp. We waren allebei een beetje uitgekeken op de drukte van de stad en wilden graag kinderen. De kinderen kwamen er en wij genoten van het veilige dorpsleven. Eens in de zoveel tijd gingen we naar de stad en waren dan blij om weer terug te zijn in ons rustige dorp.

De kinderen zijn uitgevlogen
De kinderen zijn inmiddels uitgevlogen en het huis is toch wel heel erg groot geworden voor ons tweeën. Paul en ik zijn de 50 al enige jaren gepasseerd en hebben beiden gelukkig nog een fulltime baan. Wat vroeger heel gewoon was; het huishouden, het bijhouden van de tuin, de klusjes in en om het huis; we merken beiden dat dit steeds meer een last wordt. Niet lichamelijk, maar gewoon door de factor 'tijd'. Toen de kinderen nog thuis woonden, gebeurde dit soort dingen tussen de bedrijven door. Nu willen we graag weekenden weg of gezellig met vrienden en familie afspreken en leuke dingen doen, in plaats van hele dagen in de tuin werken of schilderen.

Lees ook: 'Ik ga op vakantie en neem elk jaar mee... Mijn moeder'

Verhuizen is best emotioneel
Ongeveer een jaar geleden waren we op visite bij goede vrienden, die een nieuwbouw appartement hadden gekocht in de stad. Alles nieuw en dus heel weinig onderhoud. 'Heel mooi, maar niets voor ons', zeiden we op de terugweg tegen elkaar. Maar hoe vaker we bij deze vrienden komen, hoe leuker we het gaan vinden. Ze wonen midden in de stad, hebben een splinternieuw huis met weinig onderhoud en géén tuin. Vooral dat laatste spreekt Paul heel erg aan. Maar verhuizen? Het woord verhuizen heeft voor mij best een emotionele betekenis. Ik wil eigenlijk niet weg uit het huis waar we zoveel hebben meegemaakt; het huis waar onze kinderen zijn opgegroeid. Maar aan de andere kant moet ik ook bekennen dat het onderhoud aan het huis ons soms allemaal te veel wordt en dat het gewoon veel te groot is geworden. In onze hoofden werd een hevige strijd gestreden tussen de voor- en nadelen van verhuizen.

De voordelen vochten zich gaandeweg naar boven
De doorslag werd gegeven door onze buren op leeftijd. Vorige maand kregen ze te horen dat ze geen auto meer mogen rijden om gezondheidsredenen. Dan realiseer je plotseling hoe beperkt je bent als je afhankelijk wordt van het dorp. Wij hebben één restaurant, één supermarkt en één keer per uur rijdt er een bus naar het dorpscentrum. Zelf ga ik elke week voor mijn grote boodschappen al naar de stad en alleen de vergeten boodschappen doe ik in het dorp. Als ik geen zin heb om te koken stappen we in de auto en rijden naar de stad om een leuk restaurant uit te zoeken.
Dit zouden we allemaal op de fiets kunnen doen als we in de stad zouden wonen. De voordelen van een verhuizing naar de grote stad vochten zich gaandeweg naar boven, terwijl de nadelen steeds meer naar de achtergrond werden geschoven.

Een en al enthousiasme!
Afgelopen zondag waren de kinderen bij ons op bezoek en hebben we onze plannen verteld. Een en al enthousiasme! Zij vinden ons dorp wel leuk, maar wonen nu zelf in de stad en zijn gewend aan de voordelen die het wonen daar biedt. En diep in hun hart is er misschien toch ook wel opluchting. Nu is het een uur rijden om bij ons op visite te komen. Ze hebben echter ook een druk leven met werk en kinderen, dus een spontaan bezoekje aan ons schiet er al snel bij in. Zo herkenbaar, zo waren Paul en ik ook toen wij jong waren (ik voel me opeens heel erg oud). De kogel is dus door de kerk! We gaan voor een appartement in de buurt van onze kinderen en hopen nog minstens twintig bruisende jaren te beleven in een even bruisende stad."