Wat is nou dat ene bepalende moment waarop je weet: met jou wil ik mijn leven delen? En wat is na jaren van samenzijn de kracht van een relatie? We vroegen het aan de befaamde modemakers Puck Kroon en Hans Kemmink, ofwel Puck en Hans, een twee-eenheid die door wrijving nog meer glanst.

‘Ons oog valt altijd op hetzelfde’

Puck - De liefde voor Hans “Ik heb Hans ontmoet in De Schouw, een kunstenaarscafé waar de hippe types van Rotterdam zich elke vrijdagavond verzamelden. Het moet 1964 geweest zijn. Hij was 17 en ik was 23. Ik had al vanaf mijn vijftiende op verschillende modeateliers gewerkt, als coupeuse. De modeacademie had ik in de avonduren afgerond, want voor een dagopleiding was geen geld. Hans werkte ook al, als cameraman bij een reclamefilm­bedrijf. Hij had lang, gitzwart haar. Dat trok me erg aan. Wat we die eerste keer precies hebben uitgewisseld, weet ik niet meer. Het klikte gewoon tussen ons.

Hans zei eerst dat hij achttien was, maar hij bleek dus zeventien. Even dacht ik nog: dit kan niet. Ik had al een jaar in Parijs gewoond, gelift naar de Sahara, dus ik voelde me veel volwassener dan hij. Toch was er iets wat zorgde dat het standhield tussen ons, al zag de moeder van Hans onze verkering niet echt zitten. Hans’ lange haar beviel haar al niet en daar kwam dan nog de soulbroek bij die ik voor hem gemaakt had, strak van boven en met wijd uit­lopende pijpen. Verschrikkelijk vond ze ’m.

Ik droeg ook kleren naar de laatste mode: jassen tot op de grond, ultrakorte mini-jurkjes. Allemaal zelfgemaakt. Hans had zo’n solexje en ik mocht achterop.”

'Hans zei eerst dat hij achttien was, maar hij bleek dus zeventien. Even dacht ik nog: dit kan niet. Ik had al een jaar in Parijs gewoond, gelift naar de Sahara, dus ik voelde me veel volwassener dan hij'

Hans - De liefde voor Puck “In Rotterdam was in de sixties weinig artistieks te beleven, dus iedereen die op dat gebied iets deed of wilde doen, zocht elkaar op. De vrijdagavond had een vaste indeling. We begonnen in café Pardoel, zo’n mooie doorrookte tent vol theateraffiches. En als dat om tien voor acht dichtging omdat meneer Pardoel thuis naar het journaal wilde kijken, verplaatsten we ons naar café De Schouw. Willeke van Ammelrooy herinner ik me, en Kees van Kooten, die toen in de reclame werkte. Ik voelde me thuis in die sfeer, als kunstenaar in de dop, hahaha. Op de middelbare school maakte ik altijd al foto’s van schoolreisjes, die ik verkocht voor een kwartje. Ik kreeg zelfs een expositie in het sociëteitsgebouw. Ontwikkelen deed ik thuis in de badcel.

In De Schouw ontmoette ik Puck. Ze zag er heel appetijtelijk uit met haar blonde haren, in een crèmekleurig wollen mini-jurkje van eigen hand. Het was gewoon liefde op het eerste gezicht. Oké, ik smokkelde een jaartje, maar ons leeftijdsverschil was geen enkel punt. We spraken vaker af en gingen ook een keer met een ­bekende uit De Schouw mee naar Antwerpen om vrienden op te zoeken. Ik had nog nooit echte verkering gehad, maar daar in Antwerpen kwamen we nader tot elkaar. Later is het nog wel twee keer uit geweest omdat we allebei verliefd waren op een ander. Amoureuze escapades zal ik het maar noemen. Ach, we gingen veel naar ­festivals en zo, dat zal het geweest zijn.

Het belangrijkste is dat we toch weer voor elkaar kozen. We deden ook veel samen. Toen Puck een pop-upwinkel kreeg, heb ik nog een hele wand met bloemen beschilderd. Flowerpower, wat wil je? 

Puck is doortastend. Niet alleen kletsen, maar ook doen. Ik was vroeger wat meer van de babbel, maar zij kreeg mij wel aan de slag. En ik bleek allerlei onvermoede talenten te bezitten.

In 1968 zijn we getrouwd en intussen kregen we steeds meer ­succes. Er kwamen ook klanten uit Amsterdam, die steeds vroegen waarom we dáár geen winkel begonnen. We waren een beetje huiverig, want ja, de grote stad. Maar na de opening van onze tweede winkel in Rotterdam hebben we toch de sprong gewaagd, in 1973. Onze dochter Carmen was toen alweer vier.”

Wat hebben jullie van elkaar geleerd?
Hans: “Dat ik altijd positief moet zijn, want dat was ik vroeger niet zo.”
Puck: “Nog steeds niet, hoor. Je bent altijd heel bang dat iets mislukt.”
Hans: “Ik wil dat dingen perfect zijn, maar ja, dan raak ik weer uit balans door een detail dat niet klopt. En dan zeg jij: ‘Kom op!’”
Puck: “Ach, zo’n kleinigheid, wat maakt dat nou uit?”
Hans: “Vakmatig heb ik ook veel van jou geleerd. Dat kleding degelijk gemaakt moet zijn, bijvoorbeeld. Onze winkels zijn niet voor niets een serieuze business geworden.”
Puck: “We hebben samen veel geleerd, spelenderwijs. Maar jij hebt altijd smaak gehad en een liefde voor mooie dingen. Net als ik. Een mooie expositie, daar worden we samen heel blij van. We zijn nu net terug van Bali en daar hebben we ook zo genoten, van de prachtige bomen bijvoorbeeld. Ons oog valt ook altijd op hetzelfde.”
Hans: “Nog even over die verschillen: mijn impulsiviteit is voor jou altijd een dingetje gebleven.”
Puck: “Ja, poeh, dan gaan we ergens heen en onderweg wil je ineens een totaal andere kant uit.”
Hans: “Weet je nog dat ik in Nepal besloot die vrachtwagen vol mensen te volgen? Die bleken toevallig wel onderweg naar het verjaardagsfeest van de koning, dus even later stonden wij ook met een kopje thee in de paleistuin. Zo verkeerd is het dus niet om open te staan voor veelbelovende afslagen, of het nu gaat om een reis of om het leven.”
Puck, minzaam: “Ja, nu noem je één heel positief voorbeeld. Al vind ik het helemaal niet erg dat we af en toe wat wrijving hebben. Soms lig je dwars en moet ik mijn uiterste best doen om jou te overtuigen, maar als je eenmaal om bent, is je inzet enorm.”
Hans: “Ik moet soms ook knokken voor mijn ideeën. En regelmatig komen we dan samen tot een ander, beter plan.”
Puck: “Precies, we halen het beste in elkaar naar boven.”

Het hele interview met Puck & Hans lees je in de nieuwe Nouveau, die 9 maart in de winkel ligt. 
 

Tekst: Monique van de Sande / fotografie: Carmen Kemmink

Ze is een instituut, met oneindig veel ervaring in de politiek en het bedrijfsleven. Daardoor kreeg ze wel kritiek op haar moederschap te verduren. ‘Maar dat moet je gewoon van je af zetten. Niemand kan voor jou uitmaken hoe je moet leven.’ Het interview met deze Grande dame werd een indrukwekkend persoonlijk gesprek.

Zakelijk en efficiënt is ze, maar ook openhartiger dan verwacht. Persoonlijke vragen, bijvoorbeeld over haar moederschap, krijgen een oprecht antwoord. Ze is een instituut, met oneindig veel nationale en internationale ervaring in zowel de politiek als het bedrijfsleven, maar nog lang geen monument.

Dat haar adviseurschappen bij de Amerikaanse bank Merrill Lynch en de veelbesproken online vervoersaanbieder Uber dit najaar aflopen, is voor haar geen reden om het rustiger aan te gaan doen.

‘Absoluut niet!’ zegt ze gedecideerd. ‘Daar komt gewoon wat nieuws voor in de plaats.’

Welke levensles heeft u het meest geraakt?

‘Een cynische les, helaas. Ik heb tijdens de Vietnamoorlog in 1972 het front bezocht, op uitnodiging van de Zuid-Vietnamese regering.

Ter plekke werd ik bijgepraat, met hulp van een vertaalster. Aan het eind van de eerste dag maakte zij me subtiel duidelijk dat ik een erg gekleurd beeld kreeg voorgeschoteld. Om het ware verhaal te kennen, ben ik met haar naar een kamp gegaan met hutjes van golfplaat en verder alleen modder.

In één hutje woonde een hoogzwangere vrouw met zes kleine kinderen, die allemaal aan het huilen waren. Ik zag in een hoek een Christusbeeldje staan en zei: “U zult wel veel steun ontlenen aan uw geloof!”

Waarop zij bitter antwoordde: “Mevrouw, ik heb geen tijd voor het geloof. Ik moet alleen zorgen dat we ook deze dag weer overleven.”

Op dat moment besefte ik hoe gauw je vanuit je veilige westerse perspectief geneigd bent ellende toe te dekken: “Doorzetten, dan komt het allemaal vast weer goed!”

Terwijl je veel meer onbevangen moet zijn en écht geïnteresseerd. Pas dan heb je kans om de wereld een beetje beter te maken.’

Met Neelie Kroes praten we verder over haar carrière, moederschap, oma zijn, het vrouwenhart en het doorbreken van rolpatronen. Nu in de winkel!

Beeld: Stef Nagel. Tekst interview: Monique van de Sande.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Vierentwintig vrouwen ontmoette Maria Goos de afgelopen anderhalf jaar voor Nouveau. Vrouwen die haar ontroerden en inspireerden. Deze maand nemen we afscheid van de scenarioschrijfster. We blikken terug en vooruit op haar leven dat zo ingrijpend is veranderd. 'Ik werd teruggeworpen op mezelf, maar ik leef weer volop.’

Maria Goos heeft zichzelf de afgelopen jaren opnieuw uitgevonden. Haar leven stond na haar scheiding, vijf jaar geleden, volledig op zijn kop. Maar het schrijven behoedde haar voor die diepe put waarin ze per se niet terecht wilde komen. Ze maakte van een aantal nadelen daadwerkelijk een voordeel.

Ze schreef toneelstukken, ging op reis, koesterde haar vrienden en haar volwassen dochters, verwelkomde een kleinkind en liet zich inspireren door de 24 vrouwen die ze voor 22 Nouveau-interviews ontmoette.

Het was een mooi avontuur

In haar sfeervolle huis in het drukke hart van Amsterdam blikt ze terug op anderhalf jaar, soms enerverende, ontmoetingen met bekende Nederlandse vrouwen. ‘Ik heb het zeer leuk en inspirerend gevonden; fantastische vrouwen ontmoet. Het was een mooi avontuur.’

Welk gevoel heb je aan die 22 interviews overgehouden?

‘Ze waren allemaal heel verschillend, maar een paar hebben diepe indruk op me gemaakt.

Is er een gemene deler te vinden in de vrouwen die je hebben geïnspireerd?

‘Ja, het vermogen je eigen geluk niet afhankelijk te maken van anderen…

Wat me intrigeert, zijn vrouwen die gretig leven. Ik heb een aversie tegen mensen die zichzelf van alles ontzeggen, die altijd maar bang zijn. Ik voel me het meest thuis bij mensen die zich loswrikken en risico’s durven nemen.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat je bent gescheiden van Peter Blok, heb jij je voor je geluk in de 33 jaar dat jullie samen waren, ooit afhankelijk gemaakt van je man?

‘Ik heb nu in elk geval een veel groter gevoel van eigenwaarde dan toen ik getrouwd was. Het ging altijd wel erg om wat we samen uitdroegen. Dat we zo gelukkig waren, dat we zulke mooie producties maakten… Een boegbeeld van lang en gelukkig. Maar wie ik in essentie was, ben ik kwijtgeraakt.

Nu komt dat weer terug. Als je ineens wordt teruggeworpen op jezelf, ontdek je interessante dingen. Bijvoorbeeld dat een beetje van jezelf houden nog helemaal zo makkelijk niet is. Het gekke is dat ik dat nu beter kan dan toen ik nog getrouwd was.’

De liefde als keurslijf. Is daar niet aan te ontkomen?

‘Nou, die jaren met Peter waren ook een enorme verwennerij. Het idee dat je altijd wist dat er iemand intens van je hield. Maar je meandert in een langdurige relatie wel naar elkaar toe.

Je gaat bepaalde dingen doen en laten omdat de ander het wel of niet leuk vindt, omdat het niet handig is voor de gezamenlijke planning. Het is een soort jas die je aantrekt. Een warme jas, begrijp me niet verkeerd, maar niet jóuw jas. Die jas is bij mij nu uit en dat is toch wel fijn.’

Dat betekent niet dat je herinneringen een andere lading krijgen?

‘Nee, die koester ik. Ik heb van de jaren met Peter en de kinderen genoten, ik zie het als een geschenk.

Je houdt van een beetje onaangepast, dat kwam nog ter sprake in je interview met Wende Snijders. Bij welke vrouwen vond je dat?

‘Bij Loes Luca, zij is onaangepast en eigenzinnig. Best lastig om haar te interviewen, want ze is een van mijn beste vriendinnen. Dat gold ook voor Hedy d’Ancona. We zien elkaar nog geregeld en het is altijd leuk met haar.

Welk interview vond je achteraf gezien het moeilijkst?

‘Dat met Sonja Barend, omdat ik haar al zo lang bewonder. Ik zag haar vanaf mijn zestiende op televisie, een wereld die ik niet kende. Zo’n mooie, leuke, goed geklede vrouw die het voor het zeggen had. Een rolmodel. Ik kon dat moeilijk van me af zetten.

Ik dacht: ik zit hier met Sonja Barend en ze zet koffie voor me. Als mijn moeder me nu zou kunnen zien….’

Zij was net zo onder de indruk van jou.

‘Haha, ja, dat heeft ze me later verteld, maar dat wist ik tijdens het interview niet.’

En dan Femke Halsema die niets over haar aanstaande burgemeesterschap mocht zeggen...

Femke heeft best stevige dingen gezegd in dat licht. Zoals: “Er wordt mij al snel een multiculturele meegaandheid toebedeeld, waardoor ik alles maar zou vergoelijken, maar dat is helemaal niet waar. Ik geloof in een sterke rechtsstaat, waarin je heel goed van elkaar kunt verschillen, maar je zult mij nooit horen zeggen dat de sharia een goed idee is of dat hoofddoekjes leuk zijn, want dat vind ik niet.’'

In wat voor fase ben je als vrouw?

‘Ik leef weer volop. Zonder mijn grote liefde, maar niet zonder liefde. Mijn leven is vól liefde. Liefde heeft een andere vorm gekregen. Ik heb vriendschappen met mensen die ik al veertig jaar ken, met wie ik me intens verbonden voel. Het is alleen maar hechter geworden.

Ik heb ook een heel sterke band met mijn dochters. De scheiding heeft me niet alleen maar dingen afgenomen, het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me mijn zwaktes getoond, maar ook mijn kracht. De wereld ligt weer voor me open.’

Benieuwd naar heel het interview met Maria Goos en alle anekdotes over de bekende en inspirerende vrouwen die ze interviewde? Nu in Nouveau.

Beeld: Sacha de Boer, Stef Nagel, Anne Timmer

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in