Tania Kross, Maria Goos, Nouveau

In haar serie ontmoetingen voor Nouveau sprak Maria Goos met zangeres Tania Kross. Over muziek, haar grote kracht en hoe zij haar echtgenoot ontmoette en binnen drie minuten wist: 'Met hem ga ik trouwen'. 

Ik heb mijn auto per ongeluk op het erf van de buren geparkeerd. Als Tania dat ziet, zegt ze: "Dat vinden ze niet leuk. Wil je die daar weghalen?" En ze kijkt me aan op een manier waardoor ik begrijp dat er met deze dame niet te spotten valt. Als ik terug­gerend ben, staat de koffie al klaar. "Wil je mijn tuin zien? Alles wat je daar ziet, heeft mijn man er met zijn eigen mannen­klauwen ingezet." Het is een prachtige tuin met achterin een lange tafel onder een ­houten dak. "Een heel klein beetje Curaçao in mijn tuin, dat wilde ik graag."

Je hebt pas opgetreden met een orkest van 250 kinderen, begeleid door een koor van 850 kinderen.
"Ja, ik ben ambassadeur van het leerorkest. En de reden dat ik daar zo enthousiast over ben, is dat ik zelf een product ben van educatie. Ik had geen moeder die pianospeelde en geen vader die dwarsfluit speelde. En toch is het mij gelukt om vanaf een eilandje te komen waar ik nu ben."

Je komt van Curaçao, uit een acultureel milieu.
"Ja, mijn ouders komen uit heel arme gezinnen. De ouders van mijn moeder Ligia waren immigranten uit Venezuela. Ze ­kwamen naar Curaçao om als gastarbeiders te werken voor Shell. Mijn moeder had geregeld honger en ze moest in fruitbomen klimmen om wat te eten te hebben. Mijn ene opa was kolenschepper. De vader van mijn vader was bij de marine. In de Tweede Wereldoorlog werd hij als drenkeling ­gevonden voor de kust van Curaçao. Hij lag weken in het ziekenhuis in Willemstad. Toen hij weer naar buiten mocht, zag hij mijn oma, achttien jaar en erg mooi en boem! Maar mijn opa is zeer jong overleden. Mijn vader, die eigenlijk wilde studeren, is op zijn negentiende gaan werken bij de ­raffinaderij als programmeur. Hij heeft alle kennis, van nul totdat hij een heavyweight-programmeur was, zelf opgedaan. Mijn moeder was de dame die het geld telt in de kluizen van banken. Toen ik zes werd, werkte ze alleen nog maar in de ochtend. Ze wilde mijn broer en mij alle mogelijk­heden bieden die zij niet had gehad. Het kostbaarste bezit van mijn moeder is heel lang een kaartje geweest waarop stond dat zij lid was van de bibliotheek."

En daar is het begonnen?
"Het is begonnen bij het gegeven dat wij een Shellgezin waren. Shell zorgde heel goed voor zijn, veelal Nederlandse, werknemers. Er was een aparte polikliniek. Ze hadden een eigen sportvereniging. Ik zat op tennis, zeilen, paardrijden, schilderen. We woonden in Julianadorp, het Shelldorp waar alle werknemers woonden."

Waren jullie het enige gezin van het eiland tussen allemaal Nederlanders?
"Er waren er wel meer, maar mijn vader had inmiddels een leidinggevende positie en dat is iets anders dan de arbeiders die in de kolen zaten. Mijn ouders kennen de kracht van educatie. Als mijn vader mij voor een proefwerk ging overhoren, trok hij het onderwerp altijd naar een breder verband; dingen opzoeken, verhalen vertellen, alles werd erbij gehaald. Mijn broer en ik zijn dus altijd geprikkeld om buiten de box te denken, om zelfstandig te denken."

Wat een fantastische ouders heb jij gehad.
"Ik weet het en ben er dankbaar voor. Ze hebben me geleerd dicht bij mezelf te blijven en datgene te gaan doen waar mijn talent ligt. En toen kwam het. Ik was zestien jaar en zei: 'Ik wil operazangeres worden.'"

Niet uit het niets?
"Ik zat in een bandje, bij het kerkkoor, bij een schoolkoor en bij een meidenkoor. Ik kan me herinneren dat toen ik twaalf, dertien was mensen vaak begonnen te huilen als ik zong. Dat vond ik zo gek. Maar nu gebeurde het weer bij De beste zangers waar ik aan meedeed. Op een dag heeft mijn moeder een videoband mee­gebracht, want inmiddels kon je bij de bieb ook videobanden lenen. En daarop zag ik Maria Ewing Carmen zingen op het operafestival in Glyndebourne, een topfestival waar ik vijftien jaar later zelf ook zou staan. Toen wist ik meteen: dit wil ik, dit is mijn muziek. Dus ik naar Nederland op mijn zeventiende, voor een auditie op het Utrechts conservatorium."

Weg van je eiland, weg bij je familie. Niet getwijfeld?
"Geen seconde getwijfeld. Ik ben eerder bang om iets niet te doen, dan om iets wel te doen. Ik heb wel mijn redenen om dingen niet te doen. Zo heb ik na De beste zangers heel mooie aanbiedingen gekregen, maar dat doe ik toch meestal niet. Ik heb drie kinderen en die gaan voor. De oudste is veertien, ze is de dochter van mijn man. Ze woont doordeweeks bij ons en dan ­hebben we nog Adam en David van zeven en vier. Ik heb met mijn gezin de afspraak gemaakt: ik werk niet meer dan vier avonden per week. Die helderheid geeft mij rust."

Hoe heb je het conservatorium beleefd?
"Het ging heel snel heel goed. Dat kwam ook doordat ik het leuk vond om aan ­concoursen mee te doen. Niemand vond dat leuk, maar ik wel: nieuwe mensen, lekker zingen en ik won alles! Gewoon: hup ­ervaring opdoen! Leuk! Zo stond ik erin. En zo sta ik er nog in."

Lees ook: Loes Luca: 'Je moet stevig in je schoenen staan om mij te overtuigen'

Daarnet toen je man even langsliep, zei je: ‘Dat is een leuk verhaal, hoe wij elkaar ­hebben leren kennen.’ Vertel.
"Ja. Ik had net mijn eerste Edison gewonnen voor mijn eerste cd, zat bij Pauw & Witteman, heeft hij mijn management gebeld dat hij een interview met mij wilde. Dit speelt allemaal tien jaar geleden. Ik zei tegen mijn management: 'Laat hem nu maar meteen bellen, ik zit in een taxi op weg naar Schiphol.' Mijn hoofd stond niet naar een interview. Ik zat nog in de afwikkeling van mijn scheiding. Het eerste wat hij vroeg was: 'Ben je gelukkig?' 'Wil je kinderen?' Ik zeg: 'Wat zijn dit voor vragen, daar hoef ik helemaal geen antwoord op te geven.' Toen zei hij: 'Je hebt me daarnet vijf minuten gegeven om dit gesprek voor te bereiden!' Toen moest ik zo lachen! Hij gaf tegengas! Later mailde hij of we een spaatje met elkaar konden drinken. Ik dacht: dit is een rare nerd met een vlotte babbel, ik hou het af. Ik zei: 'Bel mijn management maar en ik drink ­trouwens muntthee met honing.' Nou, weken gingen voorbij. Toen mailde hij. 'Het valt me zo tegen dat je geen antwoord geeft. Zeg gewoon dat je van me af wilt.' Dat vond ik toch een beetje naar, dus ik zei dat ik twee kaartjes voor hem neer zou leggen voor een concert. En dat heb ik niet gedaan, vergeten. Werd er na afloop op mijn kleedkamerdeur geklopt, stond daar een knappe man met een pot honing en een bos munt. Binnen drie minuten wist ik dat ik met hem zou gaan trouwen. En nu zijn Henkjan en ik tien jaar bij elkaar."

Ben je ook wel eens moe of ongelukkig?
"Natuur­lijk. Tijdens mijn tweede zwanger­schap heb ik bekkeninstabiliteit gekregen. Dat was me een partij pijnlijk. Daar loop ik nog voor bij de fysiotherapeut. Ik kon niet ­liggen, niet staan, niet lopen. Ik kon alleen maar huilen, huilen, huilen. Dat heeft me er wel bewust van gemaakt dat ik moet ­zeggen: tot hier en niet verder. En dat doe ik dus. Ik onderneem me te pletter, maar ik treed níet meer op dan vier ­avonden per week. Níet meer!’"

Lees het volledige interview met deze veelzijdige en gepassioneerde vrouw in de nieuwe Nouveau.

Tania in het kort

Tania Kross (Curaçao, 1976) was onder meer te zien in tv-programma De beste zangers, maar zij is ook producent van de opera Carmen. De mezzo­sopraan behaalde haar Bachelor’s en Master’s diploma aan het Utrechts Conservatorium – cum laude. Al tijdens haar opleiding won zij verschillende concoursen. Ze vulde de kleine zaal van het Concertgebouw, maar ook de grote concertzalen in Parijs, Salzburg, Wenen en New York (Carnegie Hall). Ze is internationaal een graag geziene Carmen en had daarnaast veel succes met vele andere operarollen. Tania zet zich in voor verschillende organisaties voor jeugd- en cultuureducatie. Deze maand start haar theatertour Carmen Revisited. www.krossover.nl

Nouveau's prachtige covermodel Rachel Weisz is zwanger van haar man (en James Bond-acteur) Daniel Craig. Begin dit jaar las je in Nouveau een interview met deze ageless beauty. 

Bijna had Rachel Weisz niet in de nieuwe bioscoopfilm The Mercy gespeeld. De vrouwelijke hoofdrol in het wonderlijke verhaal over amateurzeiler Donald Crowhurst (Colin Firth) was al toebedeeld aan Kate Winslet. Een vrouw met wie Rachel vaak vergeleken wordt.

Niet alleen omdat ze min of meer in dezelfde leeftijdscategorie vallen - Kate is vijf jaar jonger - en een English Rose-uiterlijk delen, maar vooral omdat ze allebei verliefd zijn geweest op dezelfde man: regisseur Sam Mendes.

Waar Kate zich ontpopte tot een van de beroemdste vrouwen op aarde, bleef Rachel ondanks haar beroemde liefdes sinds Sam uit de spotlights.

‘Volgens mij is roem iets waar je voor kiest,’ aldus Rachel. ‘Je kunt je aankleden als een celebrity, met een grote zonnebril, keurig geföhnd haar en hoge hakken.

Maar als ik hier in New York in een spijkerbroek de deur uitga om mijn zoon uit school te halen, word ik volledig met rust gelaten. Ik doe het liefst heel normale huiselijke dingen: gezellig met zoon en man thuis zijn, films kijken, koken.’

Echte mensen

Die zoon, Henry (12), deelt ze met regisseur Darren Aronofsky, die ze na haar breuk met Mendes tegen het lijf liep. De twee verloofden zich in 2005, maar van een trouwerij kwam het nooit. In 2010 kondigden ze hun scheiding aan.

Niet veel later vond Rachel opnieuw liefdesgeluk, ditmaal bij een acteur met wie ze al ruim twintig jaar bevriend was: Daniel Craig. Die, want zo loopt het leven soms, op dat moment nét samen met Rachels ex Sam aan een nieuwe James Bond-film was begonnen, Skyfall.

Volop smakelijke ingrediënten voor de tabloids. Maar misschien wel door Rachels verfrissende kijk op beroemd zijn, pakte het anders uit. Ze voedt samen met Darren haar zoon op en trouwde in 2011 met Daniel in aanwezigheid van slechts vier getuigen, onder wie haar eigen zoon en Daniels volwassen dochter uit zijn eerste huwelijk.

Carrière

In de tussentijd werd ze ook nog Amerikaans staatsburger. Na de wittebroodsweken dompelde ze zich onder in haar werk, waardoor haar cv anno 2017 imposanter is dan ooit. Echte kaskrakers prijken er maar weinig op haar filmlijst.

Eigenlijk koos ze daar alleen voor met The Bourne Legacy (2012) en The Mummy (1999), die direct tot haar grote doorbraak leidde. Verder ken je haar vermoedelijk van films als About a Boy, The Fountain, The Lovely Bones en The Constant Gardener, waar ze in 2006 een Academy Award voor won.

Zelf produceren

De laatste jaren, eigenlijk sinds ze geluk vond bij Craig, voegt ze vooral kleine films aan haar palmares toe. Die ze veelal ook nog eens zelf produceert. Films die haar echt na aan het hart liggen.

Denial bijvoorbeeld over de joodse historica Deborah E. Lipstadt. Zij werd aangeklaagd wegens smaad, door een man die ze betichtte van het ontkennen van de holocaust.

Zware materie, maar wel materie die dichtbij komt voor Weisz: haar Hongaarse vader en Oostenrijkse moeder vluchtten allebei, kort voordat WOII uitbrak, naar Londen, waar Rachel opgroeide.

"Vrouwen moeten altijd maar mooi en lief zijn"

‘Ik kies graag complexe rollen uit,’ zegt ze er zelf over. ‘Die zijn er vaak alleen voor mannen. Vrouwen moeten altijd maar lief en leuk zijn.

Verschrikkelijk. Het is heel moeilijk iemand aardig te vinden die altijd lief is. Ik wil graag echte mensen om me heen: mensen die me irriteren, die me verbijsteren en frustreren. Je wilt toch een karakter hebben? Likeability is in Hollywood code voor “kop houden en mooi zijn”.’

Forty & fabulous

Het is een van de manieren waarop Weisz zich afzet tegen de gevestigde orde. Ze studeerde aan Cambridge Engelse literatuur. Sinds ze een Amerikaans paspoort heeft, spreekt ze zich graag uit over de Amerikaanse politiek.

Ze staat te boek als een van de grote feministen van de filmwereld. ‘De term “vrouwen in films” vind ik zó onzinnig. Alsof het over panda’s of giraffes gaat!,’ zei ze daar zelf over.

"Dan speel ik liever iemand van mijn eigen leeftijd"

En aan verhalen over leeftijdloze actrices heeft ze al helemaal een broertje dood. ‘In Hollywood ben je net een topsporter, je lichaam is je gereedschap. Maar dat betekent niet dat je je vol moet laten spuiten met botox. Dan speel ik liever iemand van mijn eigen leeftijd. Die vind ik namelijk hartstikke mooi.

Ik kom, nu ik de veertig voorbij ben, pas echt op stoom. Ik ben beter in mijn werk dan ooit, heb nu pas het gevoel dat alles op zijn plek valt.’ 

Dat geldt ook voor haar privéleven. ‘In mijn twenties was ik vaak single en voelde ik me alleen. Ik zat in m'n eentje pizza te eten, films te huren, alle clichés. Eenmaal de veertig voorbij, weet je waar je je geluk in kunt vinden. Ik verspil geen tijd meer aan zinloze dingen. Zo’n opluchting.’  

"Daniel is zo ontzettend beroemd"

Wat doe je als je getrouwd bent met een superster van 007-formaat, maar gesteld bent op je privacy? Dan doe je alsof je neus bloedt, adviseert Weisz.

‘Daniel is zo ontzettend beroemd,’ zei ze een paar jaar geleden al. ’Daarom praat ik met niemand over mijn huwelijk, ook niet met vriendinnen.’

Ook in het openbaar houden de twee hun beroemdheid en echte leven graag gescheiden: zelden gaan Daniel en Rachel samen de rode loper op, al delen ze achter de schermen vaak hun succes.

Liefdegeluk bekroond met kindje

Maar rules are made to be broken. Daarom durfden de twee het in 2013 aan samen veertien weken lang het podium te sieren voor het Broadway-toneelstuk Betrayal.

Wil je thuis genieten van een dosis Rachel en Daniel? Ga dan op zoek naar de film Dream House (2011). Op die set werden de twee na een decennialange vriendschap verliefd op elkaar.

En dit liefdesgeluk wordt nu bekroond met een kindje. Rachel onthulde onlangs zwanger te zijn. Met recht na haar 40ste echt op stoom.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Beeld: ANP

Wat klinkt dat heerlijk nostalgisch: discotheek de Locomotion, waar Thérèse Boer haar Jonnie ontmoette onder het genot van een bessenjenever. Ook toen al was ze een wonder van daadkracht. ‘Ik ging voor hem staan en zei: ik wil met je zoenen.’ Nu zijn ze al dertig jaar dag en nacht samen. 

Jonnie – De liefde voor Thérèse

‘In 1986 ging ik werken bij restaurant De Librije, toen nog op de oude locatie, en een jaar later zag ik Thérèse voor het eerst in een kroeg in Steenwijk. Ze woonde sinds kort met haar ouders in Giethoorn en daar woonde ik ook.

Ik had al gehoord dat er een nieuwe ‘chick in town’ was. Zo ging dat in Giethoorn. Thérèse was pas zestien en ik al tweeëntwintig, maar ik dacht meteen: hoe kan ik dit aanleggen?

Maanden later zag ik haar weer, in discotheek Locomotion, ook in Steenwijk. Ze vroeg me toen of ik haar naar huis wilde brengen. Haar vriendje, dat in Steenwijk woonde, was daar duidelijk niet blij mee. Maar goed, haar fiets achter in mijn auto en daar gingen we.

'Met haar ga ik later trouwen'

Die keer hebben we voor het eerst gezoend. Daarna gebeurde er weer een tijdje niets, hoewel… Ik weet nog dat ik met mijn speedboot was gaan varen, met mijn vrienden René en Natasja Froger, en Thérèse zag lopen over de brug vlak bij haar huis. “Met haar ga ik later trouwen,” zei ik.

Ze trok me enorm aan: mooi opgemaakt, behoorlijk gedurfd in haar kleding. En ze ging recht op haar doel af, al ontdekte ik dat pas de keer daarna, weer in de Locomotion.

'Ze drukte die dames nog net niet aan de kant'

Ik was die avond aan het flirten met twee blonde dames uit Lelystad, maar Thérèse liet zich niet afschrikken. Ze liep naar me toe, drukte die dames nog net niet aan de kant, en toen was het bekeken.

Thérèse ging naar de hotelschool in Zwolle en werkte op zaterdag in de horeca, net als ik, dus in het begin zagen we elkaar alleen de zaterdagnachten in het uitgaansleven. Na een halfjaar zei ze dat ze daar genoeg van had en graag een keer samen uit eten wilde.

Die avond is de basis gelegd voor wat we nu nog steeds hebben.’ 

Thérèse – de liefde voor Jonnie

‘Toen ik Jonnie voor het eerst zag in dat café in Steenwijk, vond ik hem meteen superleuk. Ik had in die tijd een vriendje dat ook wel leuk was, maar toch minder. Alleen was Jonnie een stuk ouder dan ik, dus ik dacht: dit is vast niet voor mij weggelegd.

En Jonnie had vast ook verkering, want dat had hij altijd. Dat ik hem de keer daarop vroeg om me naar huis te brengen, was zonder bijbedoelingen. Ik had met mijn ouders afgesproken dat ik nooit in mijn eentje naar huis zou fietsen.

Het stuk tussen Steenwijk en Giethoorn was best donker en stil. Maar we hebben dus wel even staan zoenen. Al heb ik dat nooit aan dat vriendje verteld.   

'Ik had mezelf wel eerst moed ingedronken hoor'

Een maand of vijf later zag ik Jonnie weer in discotheek Locomotion. Mijn verkering was intussen uit en de zijne ook. Ik zag dat hij sjans had met twee hoogblonde dames. Hij is toch wel heel erg leuk, dacht ik.

Dus ik ging voor hem staan en vroeg: “Ken je me nog?” “Natuurlijk!” antwoordde Jonnie. Waarop ik zei: “Ik wil met je zoenen.” Nou, hij ook met mij, dus die andere dames dropen af. Ik had mezelf wel eerst moed in gedronken, hoor. Vast met wodka-jus of bessenjenever, brrrr.

Het halfjaar daarna ontmoetten we elkaar geregeld in de Locomotion. Jonnie pikte me ook steeds vaker op bij de bushalte in Zwolle, als ik uit school kwam en hij uit zijn werk. Of ik fietste zondagavond na mijn horecabaantje nog even langs Jonnie’s huis.

Ja, wat sprak me zo aan in hem? Dat hij er heel verzorgd uitzag en altijd precies deed waar hij zelf zin in had. Terwijl hij ook zorgzaam was en zinvolle dingen zei als ik piekerde of last had van heimwee naar Rijssen, waar ik vandaan kwam.

Na dat etentje werden we echt close, al had ik toen nog geen idee dat dat onze toekomst zou zijn: vierentwintig uur per dag samen.’

Hoe kwamen jullie erachter dat jullie zo’n goed team zijn?

Jonnie: ‘In 1988 vroeg mijn oude baas Thérèse om te komen helpen in De Librije. Ik zie haar nog binnenkomen, in een doorzichtige broek die ze samen met Natasja in Amsterdam had gekocht.’
Thérèse: ‘Met een keurig geel jasje erop.’

Jonnie: ‘Het geheel was zeker niet over the top, maar je was wel een verschijning. Die oude baas werd gék. Mooi dat hij hartstikke blij met je was, want je was heel goed met de gasten.

Thérèse: 'Achteraf denk ik: Zo jong, zo veel verantwoordelijkheden...'

Op een gegeven moment hebben we tegen hem gezegd: “Ga eens een keer op vakantie, dan draaien wij gewoon door.” Dat ging fantastisch. Ik wist al dat ik meer wilde dan ergens in de keuken staan, maar vanaf dat moment had ik een concreet doel: samen met jou de zaak overnemen.

Uiteindelijk vond de verkoop plaats in 1993, meteen ook het jaar waarin we onze eerste ster kregen.’

Thérèse: ‘Ik heb de dingen nooit zo bewust gepland. Toen jij over een eigen zaak begon, had ik iets van: “O ja, dat lijkt mij ook wel leuk.” Achteraf denk ik: zo jong en dan al zoveel verantwoordelijkheid…

Jonnie: 'Als jij dit vak niet had zien zitten, had ik het nooit zo ver geschopt'

Maar het ging goed en het voelde ook goed. Al hadden we in het begin geen geld voor personeel, dus ik deed de bediening in mijn eentje en jij stond alleen in de keuken, zes dagen per week.

En als ik op zondagmiddag de boekhouding deed, was jij alweer bezig met voorbereidingen in de keuken. Dan leer je wel werken.’

Jonnie: ‘Het culinaire niveau in Nederland was rampzalig in die tijd. De weinige goede zaken die er waren, kookten Frans, dus er was duidelijk iets om voor te vechten.

Maar als jij dit vak niet had zien zitten, had ik het ook nooit zo ver geschopt. De helft van wat we hebben bereikt, is mijn verdienste, en de andere helft is dankzij jou.’

Thérèse: ‘Echt wel.’  

Verder lezen? Jonnie en Thérèse over het combineren van een drukke zaak met een gezin, wat ze aan het lachen maakt in elkaar, dat ze bijna 24 uur per dag samen zijn en het nóg leuk hebben samen. Daarover lees je deze maand in Nouveau. Nu in de winkel:

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Fotografie: Iris Planting