Wat is nou dat ene bepalende moment waarop je weet: met jou wil ik mijn leven delen? En wat is na jaren van samenzijn de kracht van een relatie? We vroegen het aan musicalster Lone van Roosendaal en theatertechnicus Eric Schlaghecke, die diep gingen om elkaar echt te vinden, maar nu een ijzersterk team zijn. Lone (47) en Eric (49) wonen met hun dochter Puck (16) in Amsterdam.

Lone - De liefde voor Eric
“Ik zag Eric voor het eerst eind 1995, in een café in Maastricht waar ik met een vriend, ook theatertechnicus, was beland na een voorstelling van Torch Song Trilogy. ‘Is dat nou niet waar je eigenlijk op valt?’ vroeg die vriend nog. Ik bezwoer hem – en mezelf - dat ik niet meer op dat soort mannen viel. Veel te veel man! Maar toen ik halverwege 1996 een rol kreeg in de musical Carlie en Erics naam zag staan op de medewerkerslijst, dacht ik meteen: mmm, niet gek om elkaar op deze manier beter te leren kennen.

Eric stapte iets later in de productie en zag de voorstelling pas voor het eerst tijdens de première in Haarlem. Toen ik hem na afloop vroeg hoe hij me vond in mijn rol, die enorm over the top was, reageerde hij kurkdroog: ‘Heel goed. Zo naturel ook!’ Vanaf dat moment was ik totaal verkocht. Het was zó mijn humor.

De weken daarna draaiden we een beetje om elkaar heen. Ik zat nog in een relatie, had een kind van drie. Maar Eric was gewoon te leuk, dus toen we na een voorstelling in Stadskanaal met de hele ploeg hadden doorgezakt in ons hotel, dacht ik: nee, jij gaat nu niet naar je bed, en anders neem je mij mee. Omdat de bar al dichtging, zijn we gaan pingpongen in het souterrain. Mijn bedoelingen lagen er duimendik bovenop, maar Eric bleef stug het balletje opslaan. Zelfs toen het in mijn decolleté belandde en ik uitdagend zei: ‘Nou, kom maar halen!’, plukte hij het doodkalm tussen mijn borsten vandaan en liep hij terug naar zijn kant van de tafel. Uiteindelijk bracht hij me naar mijn kamer, gaf me één natte zoen op mijn wang en dat was het dan. De volgende dag schaamde ik me kapot, al begreep ik het later wel. Hij wilde gewoon geen gedonder."

Eric – De liefde voor Lone
“De eerste keer dat ik Lone zag, in Maastricht, dacht ik wel: hé, wat een leuke vrouw. Maar verder niks. Ook toen ik bij Carlie haar naam tegenkwam, had ik niet meteen een heel plan. Er stonden ook andere leuke mensen op die lijst, dus ik dacht gewoon: dat kan leuk worden.

Natuurlijk ontging het me niet dat Lone na de première in Haarlem heel hard moest lachen om mijn grapje. Ik vond haar aantrekkelijk, maar ik was niet op zoek. Bovendien wist ik dat ze een relatie had en daar wilde ik niet in gaan roeren. Daarom hapte ik tijdens het pingpongen ook niet meteen toe. Een relatie binnen een relatie geeft altijd gezeur. En dan moet je met z’n tweeën nog wel zo’n hele tournee afmaken.

'Nu was haar relatie toch al niet zo best, dus vlak daarna stond ze op de stoep met een koffer en een kind'

Uiteindelijk liet ik me toch verleiden tot die afspraak in dat café, alleen kwam ze daar niet opdagen. Het was ook een andere tijd: ik had al wel een mobieltje, maar zij niet. Oké, dacht ik, dan ga ik lekker thuis een videootje kijken. Ik had me al geïnstalleerd op de bank toen de bel ging: Lone. Ze wist niet eens precies waar ik woonde, maar ik was wel weer zo burgerlijk dat ik een naambordje had. Dat scheelde.

Na die avond heb ik al snel gezegd dat ik niet het vijfde wiel aan de wagen wilde zijn. Nu was haar relatie toch al niet zo best, dus vlak daarna stond ze op de stoep met een koffer en een kind. Typisch Lone: ze zet ergens een streep onder en gaat verder. Ik had zelf gezegd dat ze welkom was, dus dan moet je op zo’n moment niet roepen: ‘Ho ho, zó bedoelde ik het niet!’ Ik vond het ook heel leuk dat ze er was. Én raar, om ineens samen te wonen na een paar keer daten."

Jullie voelden elkaar feilloos aan?
Lone: “Nou nee, het was toch meer vallen en opstaan. In het begin riep ik vaak: ‘Ik ga een eigen huis zoeken!’ Waarop Eric dan zei: ‘Moet je doen!’ Maar mooi dat hij me niet ging helpen.”
Eric: “Want je wilde niet écht weg. Maar goed, soms matchte het niet helemaal.”
Lone: “Ik ben bijvoorbeeld een beetje een sloddervos en jij bent heel netjes. In het begin liep je met een kruimeldief achter Bobbi aan. ‘Hoe lang ben je van plan dit vol te houden?’ vroeg ik dan.”
Eric: “Ik had uitgevonden dat je het minste werk aan je huis hebt als je alles meteen opruimt. ‘Low maintenance’ heet dat. Maar zo’n systeem gaat natuurlijk de mist in als de rest niet meewerkt. Al brachten jullie ook veel gezelligheid mee. Dat vond ik fijn.”
Lone: “Het prettige van jou is dat je veel dingen niet belangrijk genoeg vindt om stennis over te schoppen. Er was ruimte voor Bobbi en mij. Alleen had je toch een paar eigenaardigheden die ik niet trok, vooral op sociaal gebied. Als ik bijvoorbeeld vriendinnen op bezoek kreeg, ging jij de deur uit. ‘Als jouw vrienden hier zijn, vind je het toch ook gezellig als ik erbij kom zitten?’ zei ik dan. Maar ja, je had het niet zo op vreemde mensen, en helemaal niet als ze bleven logeren.”
Eric: “Dat was ik van huis uit ook niet gewend.”
Lone: “Terwijl wij vroeger altijd mensen over de vloer hadden, achteraf misschien zelfs iets te veel. Het lastigste vond ik nog dat ik met jou geen ruzie kon maken. Zodra ik eruit gooide wat me dwarszat, sloeg je dicht, of je ging gewoon weg. Nou, je kon mij niet kwader krijgen.”
Eric: “Af en toe kon ik wel onredelijk boos worden.”
Lone: “Ja, omdat je dingen veel te lang had opgepot. Ik herinner me een totaal verregende kampeervakantie in een verkeerd geïmpregneerde tent. Ik kon er nog om lachen, maar jij zat compleet op slot, tot je op de terugweg ineens ongelofelijk uitviel toen ik per ongeluk een zwieper aan het stuur gaf. Dat was de druppel. Ik zei: ‘Óf we stoppen ermee, óf we gaan in therapie.’”

Van 2 t/m 26 juni speelt Lone van Roosendaal tegenover René van Kooten een hoofdrol in de Broadwaymusical The Bridges of Madison County, te zien in theater Het Zonnehuis, Amsterdam.

Lees het volledige interview in de nieuwe Nouveau, die vanaf morgen in de winkel ligt.

Ze is een instituut, met oneindig veel ervaring in de politiek en het bedrijfsleven. Daardoor kreeg ze wel kritiek op haar moederschap te verduren. ‘Maar dat moet je gewoon van je af zetten. Niemand kan voor jou uitmaken hoe je moet leven.’ Het interview met deze Grande dame werd een indrukwekkend persoonlijk gesprek.

Zakelijk en efficiënt is ze, maar ook openhartiger dan verwacht. Persoonlijke vragen, bijvoorbeeld over haar moederschap, krijgen een oprecht antwoord. Ze is een instituut, met oneindig veel nationale en internationale ervaring in zowel de politiek als het bedrijfsleven, maar nog lang geen monument.

Dat haar adviseurschappen bij de Amerikaanse bank Merrill Lynch en de veelbesproken online vervoersaanbieder Uber dit najaar aflopen, is voor haar geen reden om het rustiger aan te gaan doen.

‘Absoluut niet!’ zegt ze gedecideerd. ‘Daar komt gewoon wat nieuws voor in de plaats.’

Welke levensles heeft u het meest geraakt?

‘Een cynische les, helaas. Ik heb tijdens de Vietnamoorlog in 1972 het front bezocht, op uitnodiging van de Zuid-Vietnamese regering.

Ter plekke werd ik bijgepraat, met hulp van een vertaalster. Aan het eind van de eerste dag maakte zij me subtiel duidelijk dat ik een erg gekleurd beeld kreeg voorgeschoteld. Om het ware verhaal te kennen, ben ik met haar naar een kamp gegaan met hutjes van golfplaat en verder alleen modder.

In één hutje woonde een hoogzwangere vrouw met zes kleine kinderen, die allemaal aan het huilen waren. Ik zag in een hoek een Christusbeeldje staan en zei: “U zult wel veel steun ontlenen aan uw geloof!”

Waarop zij bitter antwoordde: “Mevrouw, ik heb geen tijd voor het geloof. Ik moet alleen zorgen dat we ook deze dag weer overleven.”

Op dat moment besefte ik hoe gauw je vanuit je veilige westerse perspectief geneigd bent ellende toe te dekken: “Doorzetten, dan komt het allemaal vast weer goed!”

Terwijl je veel meer onbevangen moet zijn en écht geïnteresseerd. Pas dan heb je kans om de wereld een beetje beter te maken.’

Met Neelie Kroes praten we verder over haar carrière, moederschap, oma zijn, het vrouwenhart en het doorbreken van rolpatronen. Nu in de winkel!

Beeld: Stef Nagel. Tekst interview: Monique van de Sande.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Vierentwintig vrouwen ontmoette Maria Goos de afgelopen anderhalf jaar voor Nouveau. Vrouwen die haar ontroerden en inspireerden. Deze maand nemen we afscheid van de scenarioschrijfster. We blikken terug en vooruit op haar leven dat zo ingrijpend is veranderd. 'Ik werd teruggeworpen op mezelf, maar ik leef weer volop.’

Maria Goos heeft zichzelf de afgelopen jaren opnieuw uitgevonden. Haar leven stond na haar scheiding, vijf jaar geleden, volledig op zijn kop. Maar het schrijven behoedde haar voor die diepe put waarin ze per se niet terecht wilde komen. Ze maakte van een aantal nadelen daadwerkelijk een voordeel.

Ze schreef toneelstukken, ging op reis, koesterde haar vrienden en haar volwassen dochters, verwelkomde een kleinkind en liet zich inspireren door de 24 vrouwen die ze voor 22 Nouveau-interviews ontmoette.

Het was een mooi avontuur

In haar sfeervolle huis in het drukke hart van Amsterdam blikt ze terug op anderhalf jaar, soms enerverende, ontmoetingen met bekende Nederlandse vrouwen. ‘Ik heb het zeer leuk en inspirerend gevonden; fantastische vrouwen ontmoet. Het was een mooi avontuur.’

Welk gevoel heb je aan die 22 interviews overgehouden?

‘Ze waren allemaal heel verschillend, maar een paar hebben diepe indruk op me gemaakt.

Is er een gemene deler te vinden in de vrouwen die je hebben geïnspireerd?

‘Ja, het vermogen je eigen geluk niet afhankelijk te maken van anderen…

Wat me intrigeert, zijn vrouwen die gretig leven. Ik heb een aversie tegen mensen die zichzelf van alles ontzeggen, die altijd maar bang zijn. Ik voel me het meest thuis bij mensen die zich loswrikken en risico’s durven nemen.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat je bent gescheiden van Peter Blok, heb jij je voor je geluk in de 33 jaar dat jullie samen waren, ooit afhankelijk gemaakt van je man?

‘Ik heb nu in elk geval een veel groter gevoel van eigenwaarde dan toen ik getrouwd was. Het ging altijd wel erg om wat we samen uitdroegen. Dat we zo gelukkig waren, dat we zulke mooie producties maakten… Een boegbeeld van lang en gelukkig. Maar wie ik in essentie was, ben ik kwijtgeraakt.

Nu komt dat weer terug. Als je ineens wordt teruggeworpen op jezelf, ontdek je interessante dingen. Bijvoorbeeld dat een beetje van jezelf houden nog helemaal zo makkelijk niet is. Het gekke is dat ik dat nu beter kan dan toen ik nog getrouwd was.’

De liefde als keurslijf. Is daar niet aan te ontkomen?

‘Nou, die jaren met Peter waren ook een enorme verwennerij. Het idee dat je altijd wist dat er iemand intens van je hield. Maar je meandert in een langdurige relatie wel naar elkaar toe.

Je gaat bepaalde dingen doen en laten omdat de ander het wel of niet leuk vindt, omdat het niet handig is voor de gezamenlijke planning. Het is een soort jas die je aantrekt. Een warme jas, begrijp me niet verkeerd, maar niet jóuw jas. Die jas is bij mij nu uit en dat is toch wel fijn.’

Dat betekent niet dat je herinneringen een andere lading krijgen?

‘Nee, die koester ik. Ik heb van de jaren met Peter en de kinderen genoten, ik zie het als een geschenk.

Je houdt van een beetje onaangepast, dat kwam nog ter sprake in je interview met Wende Snijders. Bij welke vrouwen vond je dat?

‘Bij Loes Luca, zij is onaangepast en eigenzinnig. Best lastig om haar te interviewen, want ze is een van mijn beste vriendinnen. Dat gold ook voor Hedy d’Ancona. We zien elkaar nog geregeld en het is altijd leuk met haar.

Welk interview vond je achteraf gezien het moeilijkst?

‘Dat met Sonja Barend, omdat ik haar al zo lang bewonder. Ik zag haar vanaf mijn zestiende op televisie, een wereld die ik niet kende. Zo’n mooie, leuke, goed geklede vrouw die het voor het zeggen had. Een rolmodel. Ik kon dat moeilijk van me af zetten.

Ik dacht: ik zit hier met Sonja Barend en ze zet koffie voor me. Als mijn moeder me nu zou kunnen zien….’

Zij was net zo onder de indruk van jou.

‘Haha, ja, dat heeft ze me later verteld, maar dat wist ik tijdens het interview niet.’

En dan Femke Halsema die niets over haar aanstaande burgemeesterschap mocht zeggen...

Femke heeft best stevige dingen gezegd in dat licht. Zoals: “Er wordt mij al snel een multiculturele meegaandheid toebedeeld, waardoor ik alles maar zou vergoelijken, maar dat is helemaal niet waar. Ik geloof in een sterke rechtsstaat, waarin je heel goed van elkaar kunt verschillen, maar je zult mij nooit horen zeggen dat de sharia een goed idee is of dat hoofddoekjes leuk zijn, want dat vind ik niet.’'

In wat voor fase ben je als vrouw?

‘Ik leef weer volop. Zonder mijn grote liefde, maar niet zonder liefde. Mijn leven is vól liefde. Liefde heeft een andere vorm gekregen. Ik heb vriendschappen met mensen die ik al veertig jaar ken, met wie ik me intens verbonden voel. Het is alleen maar hechter geworden.

Ik heb ook een heel sterke band met mijn dochters. De scheiding heeft me niet alleen maar dingen afgenomen, het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me mijn zwaktes getoond, maar ook mijn kracht. De wereld ligt weer voor me open.’

Benieuwd naar heel het interview met Maria Goos en alle anekdotes over de bekende en inspirerende vrouwen die ze interviewde? Nu in Nouveau.

Beeld: Sacha de Boer, Stef Nagel, Anne Timmer

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in