In haar serie ontmoetingen voor Nouveau sprak Maria Goos met actrice en zangeres Hadewych Minis over beslissingen durven nemen, moederschap, faalangst en meer.

Ze laat weten dat ze een kwartiertje later komt. In een tuinbroek en met een rode hoed op stuift ze dan inderdaad naar ­binnen. Voordat ze gaat zitten roept ze: "Ik moest inspreken voor Het Kruidvat en dat liep uit, sorry."

Ze gaat naast me zitten, hoed blijft op, rechte rug, handen gevouwen in haar schoot. Lichte, groenblauwe ogen die bijna zonder te knipperen heel geconcentreerd naar me blijven kijken. Ze laat zich niet afleiden door personeel of door voorbijgangers. Ze laat zich niet eens afleiden door het fenomenale uitzicht dat we hier op de zesde etage van het W Hotel hebben op het enorme beeld van Atlas op het dak van het Paleis op de Dam. Af en toe tijdens dit gesprek van anderhalf uur bewegen haar handen even, handen met veel kleine gouden ringetjes, tedere ringetjes. Ze kijkt me aan en blijft me zo strak aankijken dat ik er een beetje verlegen van word.

Kom je uit een artistiek milieu? "Ja. Mijn moeder is celliste en speelt viola da gamba en mijn vader is fluitist. Er was heel veel muziek thuis. Ik heb viool gespeeld en mijn broer speelde cello. Ze namen ons mee naar voorstellingen. Dat is echt een heel grote rijkdom. Het leukste aan mijn ouders vind ik dat ze allebei heel goed kunnen genieten." Maar ze zijn niet meer bij elkaar... "Nee, toen ik vijftien was, zijn ze gescheiden. Maar ik kan me inmiddels helemaal niet meer voorstellen dat ze bij elkaar zouden zijn, snap je? Ze zitten goed in hun vel. Mijn ouders zijn door het eerste kleinkind weer goed met elkaar geworden. Ze komen ook samen naar voorstellingen kijken. Daar geniet ik van."

Je hebt het de laatste jaren heel druk gehad. Hoe gaat het nu met je? "Ik ben net veertig geworden. En daardoor heb ik het gevoel dat ik nu aan de kant van mijn ouders sta en ik voel me daar nog niet helemaal thuis. Ik ben even mijn plek kwijt. Ik denk: waar sta ik nou in de maatschappij, snap je?"

Ik ben net oma geworden. Dus ik weet heel goed waar ik sta. "Ja ik heb ook nog twee kleine kinderen, Salvador en Catalina. Mijn man Tibor, die ook acteur is, en ik hebben zo’n hectisch leven dat ik het nu wel even heel fijn vind om in de luwte te wonen. Ik vind het ook heerlijk om moeder te zijn, dat het in het leven niet meer om mij draait. En ik vind het fijn dat je met kinderen op een dag al snel nuttige dingen doet; je hebt ze te eten gegeven, in bad gedaan, voor ze gezongen, ze op bed gelegd... Ik begrijp nu pas eigenlijk wat ik op de wereld doe. Als moeder ben je altijd van betekenis."

Maria: ‘Toen we hoorden dat er een zwembad op het dak van het hotel is, liet Pieter, de stylist, mij een foto zien van Joan Collins in een witte badjas. Hier doe ik een beetje Joan: over the top en bitchy. En Hadewych doet: “Mij krijg je niet gek.” Want zo is ze.’

Er zijn miljarden moeders op de wereld die heel goed hun kinderen opvoeden. Maar zoals jij zingt en speelt, dat kan alleen maar jij. Dat is veel onderscheidener toch? "Ja dat is wel zo... Maar we kunnen onze kinderen geen enkele regelmaat bieden met twee acteerbanen. Ik ben net klaar met de opnames voor de serie Hollands Hoop. En nu heb ik voor een jaar alles afgezegd. Ik heb heel veel gedaan de laatste tijd en ik ben nu een beetje op. En ik merk dat het zó snel gaat met die kinderen. Mijn zoon Salvador van vijf gaat nu naar school, die ben je dan al voor de helft kwijt. Mijn ­dochter Catalina is twee jaar. Deze tijd komt nooit meer terug. Ze heeft nu nog van die bolle babywangen, maar die verdwijnen! O nee, denk ik dan, dat moet blijven. Maar het is... ja... - van de andere kant mis ik het zelf maken nu al."

Het was wel stoer van je dat je zeven jaar geleden een vaste aanstelling bij Toneelgroep Amsterdam opzegde om te gaan zingen en freelance te gaan spelen. "Ik ben nu jaloers op mezelf van toen, dat ik toen de moed had om zo’n grote sprong te wagen. Ik had het heel leuk bij Toneelgroep Amsterdam, dat was het niet, maar er vielen mensen uit mijn omgeving weg en dan ga je toch anders over het leven nadenken. Ik ging me toen afvragen: als ik nu dood zou gaan, heb ik dan alles gedaan wat ik wilde? Als actrice ben je toch een pionnetje. Je moet uitvoeren wat anderen voor je ­bepalen, snap je? Je bent een radertje. En toen dacht ik: ik wil zo graag iets maken van mezelf! Hoe eng dat ook is. Ik heb altijd heel graag gezongen, dat ben ik toen weer gaan doen. En nu zijn er twee albums met eigen teksten en ik zing en speel basgitaar met mijn eigen driepersoonsbandje, dat is ontzettend gaaf."

Toen ik in 1995 op de toneelschool een schrijfblok gaf en jij daar nog leerling was, bleek dat je opvallend goed kon schrijven. Je had een monoloog geschreven die je zelf speelde, Vrouwke. "Ja, na die monoloog heb ik een serie monologen rondom dat karakter geschreven. Die werden in Limburg door de regionale televisie uitgezonden. Veel later hoorde ik dat Toon Hermans een grote fan was van Vrouwke, die heeft alle videobanden opgevraagd. Maar dat heb ik dus vaker, dan gaat iets heel erg goed vanaf het begin en daarna komt de druk: o jee, nu moet het wel goed blijven gaan. En dan durf ik het bijna niet meer. Dat heb ik in de muziek ook. Niemand verwachtte iets en dat is zo heerlijk werken, maar nu na die twee albums vind ik het veel enger. Nu ik ouder word, is de faalangst niet minder geworden, eerder meer. Herken je dat?"

Ja, dat herken ik wel. "Dus dat gaat niet over?"

Nee. "Er is zo veel gelukt, er zijn zo veel dromen uitgekomen. Eigen albums gemaakt, kindjes gekregen, getrouwd, een hoofdrol in een film van Alex van Warmerdam (Borgman), in series gespeeld, in een Oscargenomineerde film gestaan (Tonie Erdmann). Wie is de Mol? wilde ik graag doen, en heb ik ook nog gewonnen, superleuk. En nu ben ik het een beetje kwijt of zo. Het klinkt een beetje raar, maar ik moet nieuwe dromen creëren."

Of niet. En genieten van wat er is en het even wat rustiger aan doen? "Ja, maar dan is er toch de angst dat het ineens over is. In ons vak ben je heel afhankelijk. Ik zie nu wel drie voorstellingen per week. Ik ben 
aan het opladen, muziek, toneel, cabaret, ­concerten. Mijn vader zei: 'Je hebt tijden dat je oogst en tijden dat je zaait. Ga maar weer lekker zaaien.' Dat doe ik en ik word er blij van, maar ik heb ook de angst dat het nu voor altijd afgelopen is. Als dat zo is, dan ga ik zanglessen geven en mensen coachen. Ik geloof dat je van de periodes waarin je niet doorjakkert, maar de demonen in de ogen ziet, dat je daar het meeste aan hebt. De leegte na het weggaan bij Toneelgroep Amsterdam is zo waardevol geweest. In die tijd is alles gaan bloeien."

Zou Hadewychs leven nog een draai kunnen maken? Hoe gaat het haar af als moeder? Hoe ziet haar toekomst eruit? Dat, en meer, lees je in het volledige interview in de nieuwe Nouveau!

Hadewych in het kort

Actrice en zangeres Hadewych Minis (Maastricht, 1977) won al tweemaal een Gouden Kalf voor haar werk in films, tv-series en theaterproducties, onder meer voor de rol van Rachel Hazes in de film Bloed, Zweet en Tranen (2014). Ze was tot 2013 verbonden aan Toneelgroep Amsterdam. Als ­zangeres en basgitarist heeft ze inmiddels twee albums uitgebracht. Daarnaast kennen we haar als de enthousiaste stem in de Kruidvat-commercials. Ze woont met haar man, acteur Tibor Lukács en hun twee kinderen in Amsterdam. Hadewych is dit najaar te zien in het tweede ­seizoen van de serie Hollands Hoop en vanaf oktober in de film Oude liefde.

Ze is een instituut, met oneindig veel ervaring in de politiek en het bedrijfsleven. Daardoor kreeg ze wel kritiek op haar moederschap te verduren. ‘Maar dat moet je gewoon van je af zetten. Niemand kan voor jou uitmaken hoe je moet leven.’ Het interview met deze Grande dame werd een indrukwekkend persoonlijk gesprek.

Zakelijk en efficiënt is ze, maar ook openhartiger dan verwacht. Persoonlijke vragen, bijvoorbeeld over haar moederschap, krijgen een oprecht antwoord. Ze is een instituut, met oneindig veel nationale en internationale ervaring in zowel de politiek als het bedrijfsleven, maar nog lang geen monument.

Dat haar adviseurschappen bij de Amerikaanse bank Merrill Lynch en de veelbesproken online vervoersaanbieder Uber dit najaar aflopen, is voor haar geen reden om het rustiger aan te gaan doen.

‘Absoluut niet!’ zegt ze gedecideerd. ‘Daar komt gewoon wat nieuws voor in de plaats.’

Welke levensles heeft u het meest geraakt?

‘Een cynische les, helaas. Ik heb tijdens de Vietnamoorlog in 1972 het front bezocht, op uitnodiging van de Zuid-Vietnamese regering.

Ter plekke werd ik bijgepraat, met hulp van een vertaalster. Aan het eind van de eerste dag maakte zij me subtiel duidelijk dat ik een erg gekleurd beeld kreeg voorgeschoteld. Om het ware verhaal te kennen, ben ik met haar naar een kamp gegaan met hutjes van golfplaat en verder alleen modder.

In één hutje woonde een hoogzwangere vrouw met zes kleine kinderen, die allemaal aan het huilen waren. Ik zag in een hoek een Christusbeeldje staan en zei: “U zult wel veel steun ontlenen aan uw geloof!”

Waarop zij bitter antwoordde: “Mevrouw, ik heb geen tijd voor het geloof. Ik moet alleen zorgen dat we ook deze dag weer overleven.”

Op dat moment besefte ik hoe gauw je vanuit je veilige westerse perspectief geneigd bent ellende toe te dekken: “Doorzetten, dan komt het allemaal vast weer goed!”

Terwijl je veel meer onbevangen moet zijn en écht geïnteresseerd. Pas dan heb je kans om de wereld een beetje beter te maken.’

Met Neelie Kroes praten we verder over haar carrière, moederschap, oma zijn, het vrouwenhart en het doorbreken van rolpatronen. Nu in de winkel!

Beeld: Stef Nagel. Tekst interview: Monique van de Sande.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Vierentwintig vrouwen ontmoette Maria Goos de afgelopen anderhalf jaar voor Nouveau. Vrouwen die haar ontroerden en inspireerden. Deze maand nemen we afscheid van de scenarioschrijfster. We blikken terug en vooruit op haar leven dat zo ingrijpend is veranderd. 'Ik werd teruggeworpen op mezelf, maar ik leef weer volop.’

Maria Goos heeft zichzelf de afgelopen jaren opnieuw uitgevonden. Haar leven stond na haar scheiding, vijf jaar geleden, volledig op zijn kop. Maar het schrijven behoedde haar voor die diepe put waarin ze per se niet terecht wilde komen. Ze maakte van een aantal nadelen daadwerkelijk een voordeel.

Ze schreef toneelstukken, ging op reis, koesterde haar vrienden en haar volwassen dochters, verwelkomde een kleinkind en liet zich inspireren door de 24 vrouwen die ze voor 22 Nouveau-interviews ontmoette.

Het was een mooi avontuur

In haar sfeervolle huis in het drukke hart van Amsterdam blikt ze terug op anderhalf jaar, soms enerverende, ontmoetingen met bekende Nederlandse vrouwen. ‘Ik heb het zeer leuk en inspirerend gevonden; fantastische vrouwen ontmoet. Het was een mooi avontuur.’

Welk gevoel heb je aan die 22 interviews overgehouden?

‘Ze waren allemaal heel verschillend, maar een paar hebben diepe indruk op me gemaakt.

Is er een gemene deler te vinden in de vrouwen die je hebben geïnspireerd?

‘Ja, het vermogen je eigen geluk niet afhankelijk te maken van anderen…

Wat me intrigeert, zijn vrouwen die gretig leven. Ik heb een aversie tegen mensen die zichzelf van alles ontzeggen, die altijd maar bang zijn. Ik voel me het meest thuis bij mensen die zich loswrikken en risico’s durven nemen.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat je bent gescheiden van Peter Blok, heb jij je voor je geluk in de 33 jaar dat jullie samen waren, ooit afhankelijk gemaakt van je man?

‘Ik heb nu in elk geval een veel groter gevoel van eigenwaarde dan toen ik getrouwd was. Het ging altijd wel erg om wat we samen uitdroegen. Dat we zo gelukkig waren, dat we zulke mooie producties maakten… Een boegbeeld van lang en gelukkig. Maar wie ik in essentie was, ben ik kwijtgeraakt.

Nu komt dat weer terug. Als je ineens wordt teruggeworpen op jezelf, ontdek je interessante dingen. Bijvoorbeeld dat een beetje van jezelf houden nog helemaal zo makkelijk niet is. Het gekke is dat ik dat nu beter kan dan toen ik nog getrouwd was.’

De liefde als keurslijf. Is daar niet aan te ontkomen?

‘Nou, die jaren met Peter waren ook een enorme verwennerij. Het idee dat je altijd wist dat er iemand intens van je hield. Maar je meandert in een langdurige relatie wel naar elkaar toe.

Je gaat bepaalde dingen doen en laten omdat de ander het wel of niet leuk vindt, omdat het niet handig is voor de gezamenlijke planning. Het is een soort jas die je aantrekt. Een warme jas, begrijp me niet verkeerd, maar niet jóuw jas. Die jas is bij mij nu uit en dat is toch wel fijn.’

Dat betekent niet dat je herinneringen een andere lading krijgen?

‘Nee, die koester ik. Ik heb van de jaren met Peter en de kinderen genoten, ik zie het als een geschenk.

Je houdt van een beetje onaangepast, dat kwam nog ter sprake in je interview met Wende Snijders. Bij welke vrouwen vond je dat?

‘Bij Loes Luca, zij is onaangepast en eigenzinnig. Best lastig om haar te interviewen, want ze is een van mijn beste vriendinnen. Dat gold ook voor Hedy d’Ancona. We zien elkaar nog geregeld en het is altijd leuk met haar.

Welk interview vond je achteraf gezien het moeilijkst?

‘Dat met Sonja Barend, omdat ik haar al zo lang bewonder. Ik zag haar vanaf mijn zestiende op televisie, een wereld die ik niet kende. Zo’n mooie, leuke, goed geklede vrouw die het voor het zeggen had. Een rolmodel. Ik kon dat moeilijk van me af zetten.

Ik dacht: ik zit hier met Sonja Barend en ze zet koffie voor me. Als mijn moeder me nu zou kunnen zien….’

Zij was net zo onder de indruk van jou.

‘Haha, ja, dat heeft ze me later verteld, maar dat wist ik tijdens het interview niet.’

En dan Femke Halsema die niets over haar aanstaande burgemeesterschap mocht zeggen...

Femke heeft best stevige dingen gezegd in dat licht. Zoals: “Er wordt mij al snel een multiculturele meegaandheid toebedeeld, waardoor ik alles maar zou vergoelijken, maar dat is helemaal niet waar. Ik geloof in een sterke rechtsstaat, waarin je heel goed van elkaar kunt verschillen, maar je zult mij nooit horen zeggen dat de sharia een goed idee is of dat hoofddoekjes leuk zijn, want dat vind ik niet.’'

In wat voor fase ben je als vrouw?

‘Ik leef weer volop. Zonder mijn grote liefde, maar niet zonder liefde. Mijn leven is vól liefde. Liefde heeft een andere vorm gekregen. Ik heb vriendschappen met mensen die ik al veertig jaar ken, met wie ik me intens verbonden voel. Het is alleen maar hechter geworden.

Ik heb ook een heel sterke band met mijn dochters. De scheiding heeft me niet alleen maar dingen afgenomen, het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me mijn zwaktes getoond, maar ook mijn kracht. De wereld ligt weer voor me open.’

Benieuwd naar heel het interview met Maria Goos en alle anekdotes over de bekende en inspirerende vrouwen die ze interviewde? Nu in Nouveau.

Beeld: Sacha de Boer, Stef Nagel, Anne Timmer

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in