Jacqueline Blom: ‘Ik balanceer altijd op de rand’

Na jaren van prachtig serieus repertoire wilde actrice Jacqueline Blom meer kanten, vooral de geestige, van zichzelf laten zien. Met film, musical, televisie en komedie is dat intussen schitterend gelukt. 
Maar het eind van haar verlanglijst is nog niet in zicht. 
“Ik wil iets maken waar ik zelf graag naar kijk.”

Carrière

We zien haar wekelijks op televisie worstelen met een midlifecrisis in de tragikomische serie Volgens Jacqueline, het door Maria Goos geschreven vervolg op Volgens Robert. De serie, over een vijftigplusvrouw die tot haar totale verwarring door haar echtgenoot wordt afgedankt, appelleert aan Jacqueline Bloms voorkeur voor pijnlijke humor. Eerder zagen we haar als 
zuster Ten Hoeven in het geestige Loenatik en speelde zij in de komedie Welkom in de familie van DeLaMar Producties. Vooral in die laatste rol viel haar talent als comédienne de critici op. Met de serieuze rollen, waar ze al jarenlang in schittert, is het echter niet afgelopen. Vanaf januari staat Jacqueline Blom als Badeloch naast Mark Rietman in Gijsbrecht van Amstel. Ook op tv is zij vrijwel niet meer weg te denken, als officier van justitie Justine de Heer in de succesvolle tv-serie Penoza en sinds kort dus ook in Volgens Jacqueline. Het scenario van Volgens Robert, dat Maria Goos schreef met haar toenmalige echtgenoot Peter Blok, werd, uiteraard onbedoeld, waarheid. De acteur werd verliefd op zijn tegenspeelster Tjitske Rijdinga. In de vervolgreeks, die Maria Goos alleen schreef, is Jacqueline overtuigend als bedrogen echtgenote. Ze is buitengewoon geestig, maar tegelijk is ook de wanhoop van haar personage voelbaar.

Serie Volgens Jacqueline

Wat voor vrouw is jouw personage? “Een vrouw bij wie langzaam alle contouren van haar bestaan verdwijnen: haar gezin, haar man, haar loopbaan…

Jacqueline Blom
Jacqueline Blom

Wat er dan gebeurt met iemand, die ondergang en later ook weer de opgang; dat laat de serie zien. Maar wat ik er zo bijzonder aan vind, is dat we naar dat vacuüm gaan, waarin er even niks is. Wie ben je dan? Dat zorgt voor een bepaalde waanzin. Omdat alle zekerheden wegvallen en alle skeletten uit de kast komen. Dat zijn de momenten waarop je buitengewoon kwetsbaar bent. Tegelijkertijd kan het heel troostrijk zijn om naar te kijken, denk ik.”
Hebben die kwetsbaarheid en waanzin ook met de magische vijftig te maken? Er gebeurt van alles tegelijk in een vrouwenleven rond die leeftijd…? “Zeker. Je lichaam verandert, je leven krijgt een andere invulling… Een behoorlijke uitdaging. Ik heb vooraf ook aan een jongere collega gevraagd: ‘Wat zijn nu eigenlijk de clichés die aan mijn generatie kleven?’ Nou, daar kwam een hele lijst uit! Een te rode lippenstift, je decolleté nog even te veel in de strijd gooien, te kort jurkje aan… We hebben er 
aardig wat van gebruikt. En dat is voor mij ook spannend om te doen. Goed naar jezelf kijken en eerlijk zijn. Dat ging in deze serie overigens heel ver; in aflevering zeven laat ik zelfs mijn borsten zien. Daarvan is er een geopereerd in verband met borstkanker en dat zie je. Dat is behoorlijk gewaagd. Later dacht ik ook: ‘Wat heb ik nou gedaan? Hadden ze daar toch niet even een mooier lichtje op kunnen zetten?’ Maar ik vind het belangrijk dat ook dat te zien is. Niet alles is alleen maar jong en glad, zo zie je eruit als je ouder bent.”

Na je vertrek bij RO Theater wilde je meer van jezelf laten zien als actrice. En inderdaad, je doet van alles. Is dit wat je wilde? “Ja, ik doe eigenlijk alles wat ik wil. Daarnaast wil ik ook zelf 
dingen gaan maken. Dat is meer iets voor de langere termijn, dat kún je ook niet meteen. Maar verhalen vertellen, fascineert me intens, hoe drama werkt...”
Dat heb je ook al gedaan, toch? Met Marco de Wijn uit Rotterdam-Zuid, met Hannah van Lunteren als Jordi… “Marco… Ja, dat is zo’n echte hetero. Zo’n man die op een beetje een schimmige manier aan zijn geld komt, een racist, een seksist, een klein hartje en nooit echt volwassen geworden. Die vind ik ontzettend leuk om te spelen. Voor Boijmans TV heb ik dat heel vaak gedaan. En we hebben er ooit een voorstelling van gemaakt. “
Maar ook die Marco is weer niet alleen maar grappig, er hangt iets grimmigs om hem heen. “Ik balanceer altijd op de rand. Ik hou heel erg van komisch, maar wel met tragische elementen. Daar kan ik zelf ook onbedaarlijk om lachen. Maar dat is wel een bepaald soort humor; een zich langzaam opbouwende, pijnlijke situatie. Je vindt het triest, maar het werkt ook op je lachspieren. Dat zijn de dingen die ik heel graag wil laten zien, dat is m’n doel.”

Penoza
Jacqueline Blom
Jacqueline Blom

Je hebt in de mooiste producties gespeeld, MacBeth, The Woman Who Walked into Doors, maar met je televisiewerk in bijvoorbeeld Oud Geld en Penoza, word je ineens een bekendheid. Hoe ervaar je dat? “Dat is heel raar. Ik heb zoveel rollen in het theater gespeeld, daar weten heel veel mensen niets van. Het is gewoon niet anders.”

Levensloop

Uit wat voor gezin kom je? “Ik ben opgegroeid in Oegstgeest. Een gegoed milieu; mijn vader was dominee en mijn moeder is lang thuisgebleven. Op een bepaald moment zijn we, omdat mijn vader meer de kant van counseling op wilde, met het hele gezin naar Kansas gegaan in de Midwest. Daar heeft hij een opleiding tot pastor-counsellor gevolgd. Ik was acht en heb een jaar in die diep conservatieve Bible Belt gewoond. Prachtig vond ik het allemaal; met een vriendje achter in 
de pick-up truck van zijn ouders naar McDonald’s! Mijn moeder is later de politiek in gegaan. Ze is heel lang wethouder geweest voor de VVD en later nog ombudsman voor de gemeente Den Haag. Het was ook een heel warm nest. Niet alleen ons gezin, met mijn twee broers, was heel hecht, maar ook de verdere familie: tantes, ooms en zo. En heel gastvrij. Iedereen was altijd welkom, dat was er ontzettend leuk aan.” En je ouders vonden het meteen een goed idee dat je toneel wilde spelen? “Nou… Ze wilden vooral dat ik iets ging doen waar ik mijn geld mee zou kunnen verdienen, maar daar heb ik niet naar geluisterd. Onzin, vond ik. Terwijl het 
nu misschien wel verstandig is, met 
alle bezuinigingen op cultuur. Het is nog maar zeer de vraag of je van spelen kunt leven tegenwoordig. Echt heel zorgelijk vind ik dat. In Amerika is het allang heel normaal dat iemand naast acteur bijvoorbeeld ook fysiotherapeut is – de echte beroemden daargelaten. Bovendien, later dacht ik: Misschien was het toch wel 
handig geweest om een iets bredere ondergrond te hebben. Zoiets als het huidige University College bijvoorbeeld, waar je 
in drie jaar een heel goede algemene 
ontwikkeling kunt opdoen. Met theater kom je zoveel stukken tegen die heel wezenlijke vraagstukken aansnijden. Dan is het prettig als je een discussie kunt 
voeren die verdergaat dan wat meningen. Maar toneel… Ja, dat wilde ik al sinds de improvisatielessen op de middelbare school. Dat deed ik heel gepassioneerd. Ik voelde het als een soort bestemming: dat wil ik. Punt.”

De grote liefde van Jacqueline
Jacqueline Blom
Jacqueline Blom

Na je 35ste kwam je Adriaan Geuze tegen, je grote liefde. Wat betekent dat voor jou, de grote liefde? “Dat je iemand ontmoet van wie je denkt: Dit heb ik nou altijd bedoeld. Je hebt altijd, min of meer bewust, een vage voorstelling gehad van hoe je zou willen dat iemand zou zijn. Hoe hij op jou zou reageren. En zo was hij. Nog leuker dan ik had durven dromen, zelfs. Niet dat hij geen gebruiksaanwijzing heeft, maar ik ben wel echt heel gelukkig met hem. Vóór Adriaan durfde ik mezelf niet te laten zien, ik voelde me bij veel mensen niet op m’n gemak, maar dat heb ik bij hem helemaal niet. En zo was het al vanaf het begin.” Hij is architect en met anderen verantwoordelijk voor bijvoorbeeld het fraaie nieuwe Centraal Station Rotterdam. Is het prettig als je partner in zo’n heel andere wereld opereert? “Als je zo’n liefde tegenkomt in het theater, is dat natuurlijk ook prima. Maar ik vind het wel leuk dat hij een heel andere kijk op dingen heeft. Door hem ben ik naar Rotterdam verhuisd, en dat heeft mijn visie op veel onderwerpen ook veranderd. Hij denkt veel na, onderzoekt zaken waar ik me nog nooit mee bezig heb gehouden. Hij werkt over de hele wereld, ook in New York bijvoorbeeld, dus dat is heel interessant om mee te maken.” Jullie hebben samen drie kinderen? “Ja, Lina van vijftien en Youri van dertien hebben we samen. Maria is negentien, zij is Adriaans dochter uit een vorige relatie.”

Hoe hou je thuis alles draaiende als je zulke lange dagen moet maken?

“Ik heb ook perioden dat ik niet zoveel werk heb, soms wel drie maanden, en dan ben ik veel thuis. Daarnaast hebben we goede opvang, twee mensen aan wie we een fiks bedrag van ons inkomen besteden. Maar ik zeg ook wel nee tegen rollen. Soms is het gewoon te druk. Nee, ik vind dat niet erg; dat is nu eenmaal de consequentie van kinderen hebben.”

Rotterdam is toch wel een andere stad dan Amsterdam, waar je vóór Adriaan woonde. Hoe bevalt dat? “Goed. Ik woon er sinds 2001, toen was het hier heel roerig. Pim Fortuyn stond volop in de belangstelling en ik vond dat, met toch wel een behoorlijke grachtengordelblik, helemaal niks. Maar gaandeweg, ook doordat ik kinderen kreeg, ben ik behoorlijk wakker geschud. Als je hier woont, blijkt het allemaal iets genuanceerder te liggen dan je altijd dacht. In die zin ben ik me veel bewuster geworden van wat er speelt in de maatschappij. Ik had toch een beetje een gemakkelijke mening. Nu vind ik dat je problemen moet kunnen benoemen, erover moet kunnen praten. In de theaterwereld is dat precies zo: daar is het ook lange tijd not done geweest om kritisch na te denken. In dat opzicht is het voor mij goed geweest.”
Er waren ook fikse tegenslagen. Je hebt borstkanker gehad en er was het verlies van je goede vriend acteur Jeroen Willems, drie jaar geleden. Wat heeft dat met je gedaan? “Afgezien van het feit dat ik hem natuurlijk heel erg mis, confronteert het je ook erg met je eigen vergankelijkheid. Het is de eerste die gaat, op zijn vijftigste al. Ik mis hem heel erg als een belangrijk iemand in mijn leven. Dan denk ik: dit besprak ik altijd met hem, hoe moet dat nou? Of: dit had hij moeten zien. Maar het varieert: soms is het missen, soms is het een soort kwaadheid en het blijft altijd een litteken.”
Wat wil je nog per se doen in de toekomst? “Een serie ontwikkelen, drama dat ik zelf graag wil zien. Ik ben ook met verschillende dingen bezig, maar dat zijn allemaal langetermijnprojecten. Waar heel erg gebrek aan is volgens mij, zijn stukken die iets vertellen over de ingewikkelde tijd waarin we leven. Hoe beleven mensen deze tijd. Dat intrigeert me.”

Hoe kijk je op dit moment tegen het leven aan?

“Er is steeds minder werk als je ouder wordt. Dat is een gegeven. Maar ik wil er in elk geval voor blijven waken dat ik bitter word. Ik probeer eventuele frustratie liever in iets nieuws, iets positievers, om te zetten. Het is heel belangrijk dat je blijft openstaan voor van alles. 
Ik merk namelijk dat dichtgaan, vastgeroest raken in je oordelen, veel gemakkelijker gaat dan je zou denken. Ik geef bijvoorbeeld les aan de Toneelacademie in Maastricht en verbaas me erover hoezeer die school veranderd is. Het systeem is volledig anders, de stof, de leerlingen… Maar voordat je het weet, heb je daar al een mening over. Dus je moet situaties blijven opzoeken waar je onzeker van wordt. Dat is volgens mij heel goed voor een mens. Als ik iets ga doen wat betrekkelijk nieuw voor me is, dan stort ik me daar dus ook rücksichtslos in….”

Jacqueline in het kort

Jacqueline Blom (1961) speelde na de Toneelacademie Maastricht bij theatergezelschappen als Het Nationale Toneel, Theatergroep Hollandia en het RO Theater. Ze speelde in films als Deining en Zwartboek en was Wilhelmina in Soldaat van Oranje, de musical. Op tv was zij o.m. te zien in series als Loenatik, Oud Geld (bekroond met een Televisie Academy Award) en momenteel in Penoza en Volgens Jacqueline. Vanaf januari staat Jacqueline op de planken als Badeloch, in de klassieker Gijsbrecht van Amstel. De speellijst vindt u op http://www.hettoneelspeelt.nl

Nouveau's prachtige covermodel Rachel Weisz is zwanger van haar man (en James Bond-acteur) Daniel Craig. Begin dit jaar las je in Nouveau een interview met deze ageless beauty. 

Bijna had Rachel Weisz niet in de nieuwe bioscoopfilm The Mercy gespeeld. De vrouwelijke hoofdrol in het wonderlijke verhaal over amateurzeiler Donald Crowhurst (Colin Firth) was al toebedeeld aan Kate Winslet. Een vrouw met wie Rachel vaak vergeleken wordt.

Niet alleen omdat ze min of meer in dezelfde leeftijdscategorie vallen - Kate is vijf jaar jonger - en een English Rose-uiterlijk delen, maar vooral omdat ze allebei verliefd zijn geweest op dezelfde man: regisseur Sam Mendes.

Waar Kate zich ontpopte tot een van de beroemdste vrouwen op aarde, bleef Rachel ondanks haar beroemde liefdes sinds Sam uit de spotlights.

‘Volgens mij is roem iets waar je voor kiest,’ aldus Rachel. ‘Je kunt je aankleden als een celebrity, met een grote zonnebril, keurig geföhnd haar en hoge hakken.

Maar als ik hier in New York in een spijkerbroek de deur uitga om mijn zoon uit school te halen, word ik volledig met rust gelaten. Ik doe het liefst heel normale huiselijke dingen: gezellig met zoon en man thuis zijn, films kijken, koken.’

Echte mensen

Die zoon, Henry (12), deelt ze met regisseur Darren Aronofsky, die ze na haar breuk met Mendes tegen het lijf liep. De twee verloofden zich in 2005, maar van een trouwerij kwam het nooit. In 2010 kondigden ze hun scheiding aan.

Niet veel later vond Rachel opnieuw liefdesgeluk, ditmaal bij een acteur met wie ze al ruim twintig jaar bevriend was: Daniel Craig. Die, want zo loopt het leven soms, op dat moment nét samen met Rachels ex Sam aan een nieuwe James Bond-film was begonnen, Skyfall.

Volop smakelijke ingrediënten voor de tabloids. Maar misschien wel door Rachels verfrissende kijk op beroemd zijn, pakte het anders uit. Ze voedt samen met Darren haar zoon op en trouwde in 2011 met Daniel in aanwezigheid van slechts vier getuigen, onder wie haar eigen zoon en Daniels volwassen dochter uit zijn eerste huwelijk.

Carrière

In de tussentijd werd ze ook nog Amerikaans staatsburger. Na de wittebroodsweken dompelde ze zich onder in haar werk, waardoor haar cv anno 2017 imposanter is dan ooit. Echte kaskrakers prijken er maar weinig op haar filmlijst.

Eigenlijk koos ze daar alleen voor met The Bourne Legacy (2012) en The Mummy (1999), die direct tot haar grote doorbraak leidde. Verder ken je haar vermoedelijk van films als About a Boy, The Fountain, The Lovely Bones en The Constant Gardener, waar ze in 2006 een Academy Award voor won.

Zelf produceren

De laatste jaren, eigenlijk sinds ze geluk vond bij Craig, voegt ze vooral kleine films aan haar palmares toe. Die ze veelal ook nog eens zelf produceert. Films die haar echt na aan het hart liggen.

Denial bijvoorbeeld over de joodse historica Deborah E. Lipstadt. Zij werd aangeklaagd wegens smaad, door een man die ze betichtte van het ontkennen van de holocaust.

Zware materie, maar wel materie die dichtbij komt voor Weisz: haar Hongaarse vader en Oostenrijkse moeder vluchtten allebei, kort voordat WOII uitbrak, naar Londen, waar Rachel opgroeide.

"Vrouwen moeten altijd maar mooi en lief zijn"

‘Ik kies graag complexe rollen uit,’ zegt ze er zelf over. ‘Die zijn er vaak alleen voor mannen. Vrouwen moeten altijd maar lief en leuk zijn.

Verschrikkelijk. Het is heel moeilijk iemand aardig te vinden die altijd lief is. Ik wil graag echte mensen om me heen: mensen die me irriteren, die me verbijsteren en frustreren. Je wilt toch een karakter hebben? Likeability is in Hollywood code voor “kop houden en mooi zijn”.’

Forty & fabulous

Het is een van de manieren waarop Weisz zich afzet tegen de gevestigde orde. Ze studeerde aan Cambridge Engelse literatuur. Sinds ze een Amerikaans paspoort heeft, spreekt ze zich graag uit over de Amerikaanse politiek.

Ze staat te boek als een van de grote feministen van de filmwereld. ‘De term “vrouwen in films” vind ik zó onzinnig. Alsof het over panda’s of giraffes gaat!,’ zei ze daar zelf over.

"Dan speel ik liever iemand van mijn eigen leeftijd"

En aan verhalen over leeftijdloze actrices heeft ze al helemaal een broertje dood. ‘In Hollywood ben je net een topsporter, je lichaam is je gereedschap. Maar dat betekent niet dat je je vol moet laten spuiten met botox. Dan speel ik liever iemand van mijn eigen leeftijd. Die vind ik namelijk hartstikke mooi.

Ik kom, nu ik de veertig voorbij ben, pas echt op stoom. Ik ben beter in mijn werk dan ooit, heb nu pas het gevoel dat alles op zijn plek valt.’ 

Dat geldt ook voor haar privéleven. ‘In mijn twenties was ik vaak single en voelde ik me alleen. Ik zat in m'n eentje pizza te eten, films te huren, alle clichés. Eenmaal de veertig voorbij, weet je waar je je geluk in kunt vinden. Ik verspil geen tijd meer aan zinloze dingen. Zo’n opluchting.’  

"Daniel is zo ontzettend beroemd"

Wat doe je als je getrouwd bent met een superster van 007-formaat, maar gesteld bent op je privacy? Dan doe je alsof je neus bloedt, adviseert Weisz.

‘Daniel is zo ontzettend beroemd,’ zei ze een paar jaar geleden al. ’Daarom praat ik met niemand over mijn huwelijk, ook niet met vriendinnen.’

Ook in het openbaar houden de twee hun beroemdheid en echte leven graag gescheiden: zelden gaan Daniel en Rachel samen de rode loper op, al delen ze achter de schermen vaak hun succes.

Liefdegeluk bekroond met kindje

Maar rules are made to be broken. Daarom durfden de twee het in 2013 aan samen veertien weken lang het podium te sieren voor het Broadway-toneelstuk Betrayal.

Wil je thuis genieten van een dosis Rachel en Daniel? Ga dan op zoek naar de film Dream House (2011). Op die set werden de twee na een decennialange vriendschap verliefd op elkaar.

En dit liefdesgeluk wordt nu bekroond met een kindje. Rachel onthulde onlangs zwanger te zijn. Met recht na haar 40ste echt op stoom.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Beeld: ANP

Wat klinkt dat heerlijk nostalgisch: discotheek de Locomotion, waar Thérèse Boer haar Jonnie ontmoette onder het genot van een bessenjenever. Ook toen al was ze een wonder van daadkracht. ‘Ik ging voor hem staan en zei: ik wil met je zoenen.’ Nu zijn ze al dertig jaar dag en nacht samen. 

Jonnie – De liefde voor Thérèse

‘In 1986 ging ik werken bij restaurant De Librije, toen nog op de oude locatie, en een jaar later zag ik Thérèse voor het eerst in een kroeg in Steenwijk. Ze woonde sinds kort met haar ouders in Giethoorn en daar woonde ik ook.

Ik had al gehoord dat er een nieuwe ‘chick in town’ was. Zo ging dat in Giethoorn. Thérèse was pas zestien en ik al tweeëntwintig, maar ik dacht meteen: hoe kan ik dit aanleggen?

Maanden later zag ik haar weer, in discotheek Locomotion, ook in Steenwijk. Ze vroeg me toen of ik haar naar huis wilde brengen. Haar vriendje, dat in Steenwijk woonde, was daar duidelijk niet blij mee. Maar goed, haar fiets achter in mijn auto en daar gingen we.

'Met haar ga ik later trouwen'

Die keer hebben we voor het eerst gezoend. Daarna gebeurde er weer een tijdje niets, hoewel… Ik weet nog dat ik met mijn speedboot was gaan varen, met mijn vrienden René en Natasja Froger, en Thérèse zag lopen over de brug vlak bij haar huis. “Met haar ga ik later trouwen,” zei ik.

Ze trok me enorm aan: mooi opgemaakt, behoorlijk gedurfd in haar kleding. En ze ging recht op haar doel af, al ontdekte ik dat pas de keer daarna, weer in de Locomotion.

'Ze drukte die dames nog net niet aan de kant'

Ik was die avond aan het flirten met twee blonde dames uit Lelystad, maar Thérèse liet zich niet afschrikken. Ze liep naar me toe, drukte die dames nog net niet aan de kant, en toen was het bekeken.

Thérèse ging naar de hotelschool in Zwolle en werkte op zaterdag in de horeca, net als ik, dus in het begin zagen we elkaar alleen de zaterdagnachten in het uitgaansleven. Na een halfjaar zei ze dat ze daar genoeg van had en graag een keer samen uit eten wilde.

Die avond is de basis gelegd voor wat we nu nog steeds hebben.’ 

Thérèse – de liefde voor Jonnie

‘Toen ik Jonnie voor het eerst zag in dat café in Steenwijk, vond ik hem meteen superleuk. Ik had in die tijd een vriendje dat ook wel leuk was, maar toch minder. Alleen was Jonnie een stuk ouder dan ik, dus ik dacht: dit is vast niet voor mij weggelegd.

En Jonnie had vast ook verkering, want dat had hij altijd. Dat ik hem de keer daarop vroeg om me naar huis te brengen, was zonder bijbedoelingen. Ik had met mijn ouders afgesproken dat ik nooit in mijn eentje naar huis zou fietsen.

Het stuk tussen Steenwijk en Giethoorn was best donker en stil. Maar we hebben dus wel even staan zoenen. Al heb ik dat nooit aan dat vriendje verteld.   

'Ik had mezelf wel eerst moed ingedronken hoor'

Een maand of vijf later zag ik Jonnie weer in discotheek Locomotion. Mijn verkering was intussen uit en de zijne ook. Ik zag dat hij sjans had met twee hoogblonde dames. Hij is toch wel heel erg leuk, dacht ik.

Dus ik ging voor hem staan en vroeg: “Ken je me nog?” “Natuurlijk!” antwoordde Jonnie. Waarop ik zei: “Ik wil met je zoenen.” Nou, hij ook met mij, dus die andere dames dropen af. Ik had mezelf wel eerst moed in gedronken, hoor. Vast met wodka-jus of bessenjenever, brrrr.

Het halfjaar daarna ontmoetten we elkaar geregeld in de Locomotion. Jonnie pikte me ook steeds vaker op bij de bushalte in Zwolle, als ik uit school kwam en hij uit zijn werk. Of ik fietste zondagavond na mijn horecabaantje nog even langs Jonnie’s huis.

Ja, wat sprak me zo aan in hem? Dat hij er heel verzorgd uitzag en altijd precies deed waar hij zelf zin in had. Terwijl hij ook zorgzaam was en zinvolle dingen zei als ik piekerde of last had van heimwee naar Rijssen, waar ik vandaan kwam.

Na dat etentje werden we echt close, al had ik toen nog geen idee dat dat onze toekomst zou zijn: vierentwintig uur per dag samen.’

Hoe kwamen jullie erachter dat jullie zo’n goed team zijn?

Jonnie: ‘In 1988 vroeg mijn oude baas Thérèse om te komen helpen in De Librije. Ik zie haar nog binnenkomen, in een doorzichtige broek die ze samen met Natasja in Amsterdam had gekocht.’
Thérèse: ‘Met een keurig geel jasje erop.’

Jonnie: ‘Het geheel was zeker niet over the top, maar je was wel een verschijning. Die oude baas werd gék. Mooi dat hij hartstikke blij met je was, want je was heel goed met de gasten.

Thérèse: 'Achteraf denk ik: Zo jong, zo veel verantwoordelijkheden...'

Op een gegeven moment hebben we tegen hem gezegd: “Ga eens een keer op vakantie, dan draaien wij gewoon door.” Dat ging fantastisch. Ik wist al dat ik meer wilde dan ergens in de keuken staan, maar vanaf dat moment had ik een concreet doel: samen met jou de zaak overnemen.

Uiteindelijk vond de verkoop plaats in 1993, meteen ook het jaar waarin we onze eerste ster kregen.’

Thérèse: ‘Ik heb de dingen nooit zo bewust gepland. Toen jij over een eigen zaak begon, had ik iets van: “O ja, dat lijkt mij ook wel leuk.” Achteraf denk ik: zo jong en dan al zoveel verantwoordelijkheid…

Jonnie: 'Als jij dit vak niet had zien zitten, had ik het nooit zo ver geschopt'

Maar het ging goed en het voelde ook goed. Al hadden we in het begin geen geld voor personeel, dus ik deed de bediening in mijn eentje en jij stond alleen in de keuken, zes dagen per week.

En als ik op zondagmiddag de boekhouding deed, was jij alweer bezig met voorbereidingen in de keuken. Dan leer je wel werken.’

Jonnie: ‘Het culinaire niveau in Nederland was rampzalig in die tijd. De weinige goede zaken die er waren, kookten Frans, dus er was duidelijk iets om voor te vechten.

Maar als jij dit vak niet had zien zitten, had ik het ook nooit zo ver geschopt. De helft van wat we hebben bereikt, is mijn verdienste, en de andere helft is dankzij jou.’

Thérèse: ‘Echt wel.’  

Verder lezen? Jonnie en Thérèse over het combineren van een drukke zaak met een gezin, wat ze aan het lachen maakt in elkaar, dat ze bijna 24 uur per dag samen zijn en het nóg leuk hebben samen. Daarover lees je deze maand in Nouveau. Nu in de winkel:

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Fotografie: Iris Planting