Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden.

Elke ochtend als we wakker worden, checken we eerst onze social media. Instagram en Twitter trakteren ons dan gratis en voor niets op een glorieuze voorstelling van allerlei variaties van happy faces. De ene nog knapper dan de andere, met strakke, gelukkige lijven op een feestje, een strandje, een bootje en living the happy life!

Tja, daar zitten we dan, met opgezwollen ogen die er tegenwoordig steeds langer over doen om weer in hun oude vorm terug te kruipen, ons dunner wordende piekhaar en die vrolijke lachrimpels die nu blijvende kreukels in het gezicht aan het worden zijn. Om maar te zwijgen over onze gevoelens ná al deze positieve input. Oud, lelijk, uitgezakt, opgeblazen: dat beschrijft het nog het beste.

Goed begin van de dag, nietwaar? En maar niet doorhebben waarom wij ons in de ochtend niet zo happy voelen… Onbewust vergelijken we onszelf met elke foto op Facebook en Instagram en verliezen we die strijd acuut. Iets in ons wil blijkbaar naarstig voldoen aan het heersende schoonheidsideaal, erbij horen. Een ideaal dat we vooral door reclame en andere media krijgen voorgeschreven: jong, fris en fruitig moet het zijn. En alle vrouwen doen eraan mee! Ook wij. Want natuurlijk posten ook wij niet die lelijke foto op Instagram, maar wel die ene waar we zo goed op uit komen. En zo houden we met z’n allen dat beeld van perfectie in stand.

Hier valt voor ons vrouwen nog wel wat werk te doen. Want het is een kwetsbare periode – het ouder worden, je jeugdigheid verliezen in deze zo extreem op uiterlijk gerichte maatschappij. Jeugd die wij soms te krampachtig trachten vast te houden met botox, fillers en ingrepen.
Hoe mooi zou het zijn als wij aan onze kinderen een nieuw, werkelijk gezond vrouwbeeld doorgeven; dat van de echt vrije vrouw, die sterk op haar benen staat en haar natuurlijke maten accepteert. De vrouw die trots is op haar lichaam omdat het haar omhult? Het zou mooi zijn als de focus meer komt te liggen op innerlijke schoonheid; op stralende ogen, vitale energie, humor, intelligentie, zelfrelativering, kracht en wijsheid.

Bij ons is de laatste tijd ook een verandering merkbaar. We hebben de leukste spontane avonden in de kroeg, in ons ouwe kloffie; de beste werkbesprekingen zonder make-up en de eerlijkste gesprekken terwijl we niet lekker in ons vel zaten. We vertelden hoe we ons echt voelden: vaak niet zo top, in plaats van de schijn op te houden. Niet perfect, wel echt. Voor ons is dit nieuw, maar tegelijkertijd heel bevrijdend. Zou het dan inderdaad leuk zijn om ouder te worden? Het lijkt er zowaar op…

Isa Hoes (50) en Medina Schuurman (48) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden én hun nieuwste boek: I'M Lijfboek. Dat ligt vanaf vandaag in de winkel.

In Nouveau schrijven ze hun column over een 'bijzonder event'. Maar wat dat ook alweer is?

"Vorige week hadden we een ‘heel bijzonder’ event. Dat wisten we al een maand van tevoren. Maar in diezelfde maand hadden wij ook een deadline voor ons nieuwe boek, dus dat betekende dag en nacht werken, oppas regelen en eten laten bezorgen.

Wat het ‘heel bijzondere’ aan het event was, waren we allang vergeten, maar er stonden grote uitroeptekens achter, dus daar moesten we bij zijn! Dat je bij een ‘heel bijzonder’ event ‘heel bijzonder leuk’ aangekleed moet zijn, namen we even voor lief.

Ditmaal zouden we wel iets ‘heel bijzonders’ uit onze kast trekken op de dag zelf. Kleding zat!

Helaas, op de middag van het event zijn we tot het laatste moment nog aan het schrijven. Het is inmiddels half vier en stipt vijf uur moeten we op dat ‘heel bijzondere’ event aanwezig zijn.

'Dat kan écht niet meer, dat jurkje...'

We moeten dus beiden iets uit de kledingkast van Isa halen. ‘Wat vind je hiervan?’ ‘Really? Dat kan echt niet meer Ies, dat jurkje.’ ‘En dit pak dan? Past me niet meer.’ ‘Gooi het weg dan!’ ‘Nee, want ik wil dat het weer gaat passen!’

Zo wordt het half vijf. Geen outfit. Wat nu? In pure paniek rennen we naar de eerste de beste winkel in de P.C. Hooftstraat.

Mét hartkloppingen en zonder make-up storten we ons op de verkoopster, die net met de vrouw van een voetballer – wie anders – in gesprek is. ‘Help ons, we hebben niks om aan te trekken!’

In no time twee nieuwe outfits

Beide vrouwen rukken in no time twee prachtige outfits inclusief hakken - die we altijd al wilden hebben, hoe leuk! - uit de rekken. Wij schieten de paskamer in en de vrouw van de voetballer smeert snel onze lippen rood met een prachtige Chanel-lipstick.

Dan rijdt ze, heel lief, haar auto voor en mogen we er zo in springen. Wel nog even afrekenen. Oei! Minimaal drie maandsalarissen, maar de tijd dringt.

Hup, auto in, auto uit, precies op tijd. We did it! high-fiven we met de vrouw van de voetballer. ‘Tof wijf ben je, als we ooit iets voor je kunnen doen..!’ 

Iedereen ligt op de grond

Trots als twee pauwen stappen we kittig de ruimte in. Gek, iedereen ligt op de grond. En iedereen is halfnaakt… Verkeerd adres? Nee, we zijn goed.

Ineens weten we weer wat dat bijzondere nou was: op een groot lcd-scherm zien we teksten als: ‘Ontwikkel je zelf, ontdoe jezelf, wees puur, wees naakt, wees…’ nou ja, alles wat wij niet zijn.

Stonden we daar in onze iets te krappe, veel te dure Prada’s. We hebben meteen rechtsomkeert gemaakt. Wilden nog naar de kroeg, maar ja:  geen geld meer.

Wij eten nu voorlopig enkel sla. Passen we straks wel weer in onze kleren. En die schoenen... die hebben we nu mooi wel!"

Isa & Medina hebben een nieuw boek geschreven: I'M Lijfboek. Vanaf vandaag in de winkel!

 

Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden. In Nouveau lees je elke maand hun nieuwe column. Herkenbaar, soms kwetsbaar, vaak hilarisch. 

Er waren eens, heel lang geleden, te weten 10 december 2017, in de mooie lommerrijke Vondelparkbuurt, hoog in een gouden toren, twee verdrietige en bleke prinsesjes – knetterknap, dat wel!

Zij treurden reeds maanden om hun eenzame en ietwat lege, ronduit trieste bestaan. Elke nacht droomden zij over hun witte paard eh... prins! Op dat witte paard. Dit mocht toch niet langer zo duren, wegkwijnen zou zonde zijn van al dat talent, al die schoonheid, al die wijsheid!

Liefdesastrologe

Dus pakten zij hun laptop en na wat googelen vielen hun mooie, net gelifte ogen op een liefdesastrologe die haar diensten aanprees en 100 procent resultaat garandeerde. Zouden de sterren hun lege bestaan een nieuwe invulling kunnen geven? Een afspraak was snel gemaakt.

Wel moesten ze ieder apart verschijnen. Daar gingen ze; de boze, enge buitenwereld in. Terwijl de ene de sessie onderging, zat de ander zich in een wachtkamertje te vergapen aan een reeks opgezette dieren die haar vrijmoedig aanstaarden; een witte kip, een witte tijger en een witte marter.

Vandaag is wit...

Het leek wel of de dieren tegen haar fluisterden: ‘Weg,  ga weg… Gevaar!’ Op het moment dat de angstige paniek op zijn hoogtepunt was, ging de deur open en kwam de ander met een wezenloze blik naar buiten. ‘Wit... Ik moet me openstellen voor wit. Het zal niet lang meer duren.’

De een wilde nu echt vluchten, maar de ander greep haar bij de kladden en duwde haar naar binnen. Met een klap viel de deur achter haar dicht. 

In de wachtkamer zonk de ene steeds dieper weg in haar witte gelukzaligheid. Daar verscheen ineens de ander weer. ‘Wit... Ik moet opletten voor wit, het zal niet lang meer duren.’

Eenmaal op straat waren zij in alle staten, dromerig dwarrelden ze om elkaar heen: ‘Ik ga hem ontmoeten.’ ‘Ik ook!’ ‘Echt?’ ‘Ja, heel snel al!’ ‘Ik moet letten op…’ ‘Wit! Ik ook!’ Vol ongeloof keken ze elkaar aan.

Dansend de weg op

Uit pure blijdschap  – beseffende dat er voor beiden een glorieuze toekomst met een ‘witte’ prins in het verschiet lag, die rijk, knap en intelligent zou zijn en ook nog eens humor had en echt nooit een wit spuugje in zijn mondhoek zou hebben, maar wel elke dag een mooi wit pak zou dragen – staken zij, zonder naar rechts dan wel links te kijken, dansend een drukke vijfbaansweg over en werden kansloos overreden. Alles werd wit. 

Moraal van het verhaal

Achteraf vernamen we dat we door twee witte ambulancebroeders zijn afgevoerd in een witte ambulance, pfff! En knap waren ze ook al niet. Wel zeer onbeschoft. Ze hebben een afschuwelijk foto van ons op Instagram gezet, de losers!

De moraal van dit verhaal: sprookjes verwelken, astrologen vergaan, maar de liefde blijft altijd bestaan.

Gewoon, omdat wij dat willen.