Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden.

We ontmoetten elkaar op de set van Rozengeur & Wodka Lime en het was meteen ‘aan’. En goed ook. De regisseur dreigde ons zelfs apart te zetten tijdens scriptlezingen. Zo irritant klef waren we. En luidruchtig. En betweterig... Wij hadden nergens last van, onze omgeving daarentegen behoorlijk. Maar dat is inmiddels meer dan vijftien jaar geleden.

Vier seizoenen lang hadden we de tijd om elkaar te leren kennen en vriendinnen voor het leven te worden. Daarna werden we opgeslokt door het leven van alledag, met onze eigen ups en downs. Natuurlijk zagen we elkaar, soms meer en dan weer minder, en waren we er voor elkaar. Maar afgelopen jaar besloten we samen een boek te schrijven. Omdat we meer leuke dingen met elkaar wilden doen. “Néééé, weet je wel waar je aan begint?”, kregen we te horen. En “O jee, dit zou weleens het einde van jullie vriendschap kunnen zijn...” Wij zagen echter geen enkel bezwaar in een dagelijkse samenwerking. Sterker nog, we verheugden ons erop! En die intense samenwerking van ruim een halfjaar is verlopen zonder één onvertogen woord. Maar wat nog veel interessanter is, is dat we elkaar nog steeds aan het leren kennen zijn. We praten en delen, steunen elkaar, sturen elkaar bij en daardoor groeien we. We durven nu ook onze heel kwetsbare kanten met elkaar te delen.

Lees ook: Maria Goos ontmoet Isa Hoes & Medina Schuurman: ‘We zorgen heel goed voor elkaar’


Dat is niet altijd even makkelijk, daar moeten we eerlijk over zijn. Vorige week hebben we beiden, ieder een dag na elkaar, een diepe angst met elkaar gedeeld. Iets wat je onbewust verbergt, op een zogenaamd veilig plekje, zodat niemand het kan zien. Maar waar wij achter kwamen, was dat we dat niet meer willen. Want dat geheim zorgt ervoor dat we niet voluit kunnen leven. Ons niet echt vrij voelen om te doen wat we eigenlijk graag willen doen: stralen, genieten, het leven omarmen. Maar als we dat willen, moeten we alles omarmen. Ook ons geheim...

Nu denken jullie: wat is dat dan? Weet je, het is niet zo interessant wat dat dan precies is. Wij denken dat iedereen zo’n geheim heeft. Goed weggestopt voor de buitenwereld. Maar misschien is het wel heel ongelukkig dat het ‘er niet bij mag zijn’. Want al onze stukjes bij elkaar maken dat wij zijn wie we zijn. Groot en klein. Hard en zacht. Angstig en kwetsbaar. Luidruchtig en betweterig. Noem maar op en vul maar aan. Het gaat niet alleen over het deel dat je zo leuk vindt aan jezelf of waarvan je denkt dat de buitenwereld het zo leuk vindt. Vaak wéten we niet eens waarom mensen ons mogen. Dat is nou eens een goede vraag aan je vrienden: waarom vind je mij leuk? Kijk maar eens wat er dan gebeurt... 

Isa en Medina in het kort

Medina Schuurman (Den Haag, 1969) is actrice en schrijfster. Ze speelde in tv-series als Rozengeur & Wodka Lime en Penoza. Medina is alleenstaande moeder van zoon Jonathan en woont in Amsterdam.
Actrice en (scenario)schrijfster Isa Kamerling-Hoes (Leiden, 1967) brak bij het grote publiek door met rollen in Goede tijden, slechte tijden, Vrouwenvleugel en All Stars. In 1997 trouwde zij met acteur Antonie Kamerling, met wie zij een zoon en een dochter kreeg. In 2010 maakte haar man een einde aan zijn leven. Isa schreef er het Toen ik je zag over. Zij woont in Amsterdam.

Isa Hoes (50) en Medina Schuurman (48) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden én hun nieuwste boek: I'M Lijfboek. Dat ligt vanaf vandaag in de winkel.

In Nouveau schrijven ze hun column over een 'bijzonder event'. Maar wat dat ook alweer is?

"Vorige week hadden we een ‘heel bijzonder’ event. Dat wisten we al een maand van tevoren. Maar in diezelfde maand hadden wij ook een deadline voor ons nieuwe boek, dus dat betekende dag en nacht werken, oppas regelen en eten laten bezorgen.

Wat het ‘heel bijzondere’ aan het event was, waren we allang vergeten, maar er stonden grote uitroeptekens achter, dus daar moesten we bij zijn! Dat je bij een ‘heel bijzonder’ event ‘heel bijzonder leuk’ aangekleed moet zijn, namen we even voor lief.

Ditmaal zouden we wel iets ‘heel bijzonders’ uit onze kast trekken op de dag zelf. Kleding zat!

Helaas, op de middag van het event zijn we tot het laatste moment nog aan het schrijven. Het is inmiddels half vier en stipt vijf uur moeten we op dat ‘heel bijzondere’ event aanwezig zijn.

'Dat kan écht niet meer, dat jurkje...'

We moeten dus beiden iets uit de kledingkast van Isa halen. ‘Wat vind je hiervan?’ ‘Really? Dat kan echt niet meer Ies, dat jurkje.’ ‘En dit pak dan? Past me niet meer.’ ‘Gooi het weg dan!’ ‘Nee, want ik wil dat het weer gaat passen!’

Zo wordt het half vijf. Geen outfit. Wat nu? In pure paniek rennen we naar de eerste de beste winkel in de P.C. Hooftstraat.

Mét hartkloppingen en zonder make-up storten we ons op de verkoopster, die net met de vrouw van een voetballer – wie anders – in gesprek is. ‘Help ons, we hebben niks om aan te trekken!’

In no time twee nieuwe outfits

Beide vrouwen rukken in no time twee prachtige outfits inclusief hakken - die we altijd al wilden hebben, hoe leuk! - uit de rekken. Wij schieten de paskamer in en de vrouw van de voetballer smeert snel onze lippen rood met een prachtige Chanel-lipstick.

Dan rijdt ze, heel lief, haar auto voor en mogen we er zo in springen. Wel nog even afrekenen. Oei! Minimaal drie maandsalarissen, maar de tijd dringt.

Hup, auto in, auto uit, precies op tijd. We did it! high-fiven we met de vrouw van de voetballer. ‘Tof wijf ben je, als we ooit iets voor je kunnen doen..!’ 

Iedereen ligt op de grond

Trots als twee pauwen stappen we kittig de ruimte in. Gek, iedereen ligt op de grond. En iedereen is halfnaakt… Verkeerd adres? Nee, we zijn goed.

Ineens weten we weer wat dat bijzondere nou was: op een groot lcd-scherm zien we teksten als: ‘Ontwikkel je zelf, ontdoe jezelf, wees puur, wees naakt, wees…’ nou ja, alles wat wij niet zijn.

Stonden we daar in onze iets te krappe, veel te dure Prada’s. We hebben meteen rechtsomkeert gemaakt. Wilden nog naar de kroeg, maar ja:  geen geld meer.

Wij eten nu voorlopig enkel sla. Passen we straks wel weer in onze kleren. En die schoenen... die hebben we nu mooi wel!"

Isa & Medina hebben een nieuw boek geschreven: I'M Lijfboek. Vanaf vandaag in de winkel!

 

Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden. In Nouveau lees je elke maand hun nieuwe column. Herkenbaar, soms kwetsbaar, vaak hilarisch. 

Er waren eens, heel lang geleden, te weten 10 december 2017, in de mooie lommerrijke Vondelparkbuurt, hoog in een gouden toren, twee verdrietige en bleke prinsesjes – knetterknap, dat wel!

Zij treurden reeds maanden om hun eenzame en ietwat lege, ronduit trieste bestaan. Elke nacht droomden zij over hun witte paard eh... prins! Op dat witte paard. Dit mocht toch niet langer zo duren, wegkwijnen zou zonde zijn van al dat talent, al die schoonheid, al die wijsheid!

Liefdesastrologe

Dus pakten zij hun laptop en na wat googelen vielen hun mooie, net gelifte ogen op een liefdesastrologe die haar diensten aanprees en 100 procent resultaat garandeerde. Zouden de sterren hun lege bestaan een nieuwe invulling kunnen geven? Een afspraak was snel gemaakt.

Wel moesten ze ieder apart verschijnen. Daar gingen ze; de boze, enge buitenwereld in. Terwijl de ene de sessie onderging, zat de ander zich in een wachtkamertje te vergapen aan een reeks opgezette dieren die haar vrijmoedig aanstaarden; een witte kip, een witte tijger en een witte marter.

Vandaag is wit...

Het leek wel of de dieren tegen haar fluisterden: ‘Weg,  ga weg… Gevaar!’ Op het moment dat de angstige paniek op zijn hoogtepunt was, ging de deur open en kwam de ander met een wezenloze blik naar buiten. ‘Wit... Ik moet me openstellen voor wit. Het zal niet lang meer duren.’

De een wilde nu echt vluchten, maar de ander greep haar bij de kladden en duwde haar naar binnen. Met een klap viel de deur achter haar dicht. 

In de wachtkamer zonk de ene steeds dieper weg in haar witte gelukzaligheid. Daar verscheen ineens de ander weer. ‘Wit... Ik moet opletten voor wit, het zal niet lang meer duren.’

Eenmaal op straat waren zij in alle staten, dromerig dwarrelden ze om elkaar heen: ‘Ik ga hem ontmoeten.’ ‘Ik ook!’ ‘Echt?’ ‘Ja, heel snel al!’ ‘Ik moet letten op…’ ‘Wit! Ik ook!’ Vol ongeloof keken ze elkaar aan.

Dansend de weg op

Uit pure blijdschap  – beseffende dat er voor beiden een glorieuze toekomst met een ‘witte’ prins in het verschiet lag, die rijk, knap en intelligent zou zijn en ook nog eens humor had en echt nooit een wit spuugje in zijn mondhoek zou hebben, maar wel elke dag een mooi wit pak zou dragen – staken zij, zonder naar rechts dan wel links te kijken, dansend een drukke vijfbaansweg over en werden kansloos overreden. Alles werd wit. 

Moraal van het verhaal

Achteraf vernamen we dat we door twee witte ambulancebroeders zijn afgevoerd in een witte ambulance, pfff! En knap waren ze ook al niet. Wel zeer onbeschoft. Ze hebben een afschuwelijk foto van ons op Instagram gezet, de losers!

De moraal van dit verhaal: sprookjes verwelken, astrologen vergaan, maar de liefde blijft altijd bestaan.

Gewoon, omdat wij dat willen.