Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden.

‘Jullie hebben zeker veel minnaars/aanbidders?’ Euuuuh, nee. ‘Hè? Hoe kan dat nou?’ Ja, dat vragen wij ons ook weleens af. Het is namelijk echt niet zo. We zijn alle twee al weer lange tijd alleen en er bieden zich eerlijk gezegd weinig potentiële kandidaten aan. ‘Hoe komt dat dan?’, krijgen we vervolgens te horen. Eh, tja, er zijn weinig leuke mannen? Mannen van onze leeftijd zijn zo saaaaaiiii. ‘Och nee,’ zeggen ze dan, ‘ik zie altijd zo veel leuke mannen lopen.’ Meestal zijn dit vrouwen die al jaren een partner hebben. En dan krijgen we een ietwat meewarige, zelfs medelijdende blik toegeworpen en gaat het gesprek snel over iets anders.

Lees ook: Isa en Medina: 'Zonder make-up, in ons oude kloffie. Niet perfect, wel echt'

Hm, de liefde, ja, wij praten best vaak over de liefde. Soms hebben we weer behoefte aan een relatie, maar net zo vaak ook niet. Aan de ene kant is het natuurlijk fijn om weer eens die warme arm om je heen te voelen, ook het gevoel er eens niet helemaal alleen voor te staan is verleidelijk, maar aan de andere kant kunnen we nu helemaal zelf bepalen wat we wel en niet willen. Hoeven we met niemand anders dan onszelf rekening te houden, hebben we geen echtelijke ruzies, geen rotzooi van een ander in huis, geen... – precies dat! Je kent het lijstje klachten wel.
Maar we hebben ook weinig romantiek in ons leven. Dus wat kunnen we daaraan doen? Om ons heen kijken is natuurlijk de eerste stap. Maar zoals gezegd, wij zien ze niet. En mochten we onverhoopt toch een leuke man zien, dan kijken we weg, het flirten duidelijk verleerd, dus dat schiet ook niet echt op. Oké, next step.
Tegenwoordig tindert iedereen zich een slag in de rondte, maar ja, hoe denk je dat dit voor ons is: staan we daar met onze bekende kop op zo’n site en dan rijst de vraag toch al snel: waarom valt een man op ons, vallen ze voor wie wij zijn of voor wat we doen? Ja, kom daar maar eens achter. De laatste tijd durven we aan vrienden en kennissen te vragen – dan hebben we wel een paar wijntjes op hoor : ‘Zeg, kennen jullie niet een leuke man voor ons?’ Tot nu toe heeft het nog geen resultaat gehad. Ook die vrienden kijken dan een beetje angstvallig weg. Zouden ze nu denken: ja, ik ken wel een leuke man, maar hem wil ik jullie echt niet aan doen?’
We weten het niet. Het is wel zo dat het vooruitzicht om altijd alleen te blijven niet echt aanlokkelijk is. Eigenlijk zijn wij het perfecte stel, maar helaas vallen we niet op elkaar. Nee, zo makkelijk is het niet, een partner vinden, let wel: een geschikte partner. Laatst zei iemand tegen ons: ‘Het hoeft er maar één te zijn, hoor!’ En dat geeft deze burgeressen moed.

Isa Hoes (50) en Medina Schuurman (48) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden én hun nieuwste boek: I'M Lijfboek. Dat ligt vanaf vandaag in de winkel.

In Nouveau schrijven ze hun column over een 'bijzonder event'. Maar wat dat ook alweer is?

"Vorige week hadden we een ‘heel bijzonder’ event. Dat wisten we al een maand van tevoren. Maar in diezelfde maand hadden wij ook een deadline voor ons nieuwe boek, dus dat betekende dag en nacht werken, oppas regelen en eten laten bezorgen.

Wat het ‘heel bijzondere’ aan het event was, waren we allang vergeten, maar er stonden grote uitroeptekens achter, dus daar moesten we bij zijn! Dat je bij een ‘heel bijzonder’ event ‘heel bijzonder leuk’ aangekleed moet zijn, namen we even voor lief.

Ditmaal zouden we wel iets ‘heel bijzonders’ uit onze kast trekken op de dag zelf. Kleding zat!

Helaas, op de middag van het event zijn we tot het laatste moment nog aan het schrijven. Het is inmiddels half vier en stipt vijf uur moeten we op dat ‘heel bijzondere’ event aanwezig zijn.

'Dat kan écht niet meer, dat jurkje...'

We moeten dus beiden iets uit de kledingkast van Isa halen. ‘Wat vind je hiervan?’ ‘Really? Dat kan echt niet meer Ies, dat jurkje.’ ‘En dit pak dan? Past me niet meer.’ ‘Gooi het weg dan!’ ‘Nee, want ik wil dat het weer gaat passen!’

Zo wordt het half vijf. Geen outfit. Wat nu? In pure paniek rennen we naar de eerste de beste winkel in de P.C. Hooftstraat.

Mét hartkloppingen en zonder make-up storten we ons op de verkoopster, die net met de vrouw van een voetballer – wie anders – in gesprek is. ‘Help ons, we hebben niks om aan te trekken!’

In no time twee nieuwe outfits

Beide vrouwen rukken in no time twee prachtige outfits inclusief hakken - die we altijd al wilden hebben, hoe leuk! - uit de rekken. Wij schieten de paskamer in en de vrouw van de voetballer smeert snel onze lippen rood met een prachtige Chanel-lipstick.

Dan rijdt ze, heel lief, haar auto voor en mogen we er zo in springen. Wel nog even afrekenen. Oei! Minimaal drie maandsalarissen, maar de tijd dringt.

Hup, auto in, auto uit, precies op tijd. We did it! high-fiven we met de vrouw van de voetballer. ‘Tof wijf ben je, als we ooit iets voor je kunnen doen..!’ 

Iedereen ligt op de grond

Trots als twee pauwen stappen we kittig de ruimte in. Gek, iedereen ligt op de grond. En iedereen is halfnaakt… Verkeerd adres? Nee, we zijn goed.

Ineens weten we weer wat dat bijzondere nou was: op een groot lcd-scherm zien we teksten als: ‘Ontwikkel je zelf, ontdoe jezelf, wees puur, wees naakt, wees…’ nou ja, alles wat wij niet zijn.

Stonden we daar in onze iets te krappe, veel te dure Prada’s. We hebben meteen rechtsomkeert gemaakt. Wilden nog naar de kroeg, maar ja:  geen geld meer.

Wij eten nu voorlopig enkel sla. Passen we straks wel weer in onze kleren. En die schoenen... die hebben we nu mooi wel!"

Isa & Medina hebben een nieuw boek geschreven: I'M Lijfboek. Vanaf vandaag in de winkel!

 

Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden. In Nouveau lees je elke maand hun nieuwe column. Herkenbaar, soms kwetsbaar, vaak hilarisch. 

Er waren eens, heel lang geleden, te weten 10 december 2017, in de mooie lommerrijke Vondelparkbuurt, hoog in een gouden toren, twee verdrietige en bleke prinsesjes – knetterknap, dat wel!

Zij treurden reeds maanden om hun eenzame en ietwat lege, ronduit trieste bestaan. Elke nacht droomden zij over hun witte paard eh... prins! Op dat witte paard. Dit mocht toch niet langer zo duren, wegkwijnen zou zonde zijn van al dat talent, al die schoonheid, al die wijsheid!

Liefdesastrologe

Dus pakten zij hun laptop en na wat googelen vielen hun mooie, net gelifte ogen op een liefdesastrologe die haar diensten aanprees en 100 procent resultaat garandeerde. Zouden de sterren hun lege bestaan een nieuwe invulling kunnen geven? Een afspraak was snel gemaakt.

Wel moesten ze ieder apart verschijnen. Daar gingen ze; de boze, enge buitenwereld in. Terwijl de ene de sessie onderging, zat de ander zich in een wachtkamertje te vergapen aan een reeks opgezette dieren die haar vrijmoedig aanstaarden; een witte kip, een witte tijger en een witte marter.

Vandaag is wit...

Het leek wel of de dieren tegen haar fluisterden: ‘Weg,  ga weg… Gevaar!’ Op het moment dat de angstige paniek op zijn hoogtepunt was, ging de deur open en kwam de ander met een wezenloze blik naar buiten. ‘Wit... Ik moet me openstellen voor wit. Het zal niet lang meer duren.’

De een wilde nu echt vluchten, maar de ander greep haar bij de kladden en duwde haar naar binnen. Met een klap viel de deur achter haar dicht. 

In de wachtkamer zonk de ene steeds dieper weg in haar witte gelukzaligheid. Daar verscheen ineens de ander weer. ‘Wit... Ik moet opletten voor wit, het zal niet lang meer duren.’

Eenmaal op straat waren zij in alle staten, dromerig dwarrelden ze om elkaar heen: ‘Ik ga hem ontmoeten.’ ‘Ik ook!’ ‘Echt?’ ‘Ja, heel snel al!’ ‘Ik moet letten op…’ ‘Wit! Ik ook!’ Vol ongeloof keken ze elkaar aan.

Dansend de weg op

Uit pure blijdschap  – beseffende dat er voor beiden een glorieuze toekomst met een ‘witte’ prins in het verschiet lag, die rijk, knap en intelligent zou zijn en ook nog eens humor had en echt nooit een wit spuugje in zijn mondhoek zou hebben, maar wel elke dag een mooi wit pak zou dragen – staken zij, zonder naar rechts dan wel links te kijken, dansend een drukke vijfbaansweg over en werden kansloos overreden. Alles werd wit. 

Moraal van het verhaal

Achteraf vernamen we dat we door twee witte ambulancebroeders zijn afgevoerd in een witte ambulance, pfff! En knap waren ze ook al niet. Wel zeer onbeschoft. Ze hebben een afschuwelijk foto van ons op Instagram gezet, de losers!

De moraal van dit verhaal: sprookjes verwelken, astrologen vergaan, maar de liefde blijft altijd bestaan.

Gewoon, omdat wij dat willen.