Isa Hoes en Medina Schuurman zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden.

De afgelopen maand ging het niet goed met ons. Jammer om zo onze column te beginnen, maar het is de waarheid. Je zou denken dat we na de grotemensenstappen die wij hebben genomen, zoals ons (fiscale) huwelijk, in de zevende hemel zouden zijn.

Lees ook: Isa en Medina: 'Even schrikken, maar we zijn getrouwd!'

Maar na alle hoogtepunten van het starten van een eigen bedrijf werd het steeds grijzer en grimmiger in en om ons heen. Alles was ons te veel. Vooral dat eeuwige terugkeren der alledaagse dingen: het te vroeg opstaan voor school, de bood­schappen, opruimen, afwassen… En laten we het maar niet over werken hebben: dat ging al helemaal niet.

Helaas hadden we een aantal fikse deadlines. Maar alles wat we schreven, bleek bagger en werd meteen weer gedeletet. En verleden week barstte de bom… Tussen ons! We zaten zoals elke dag samen achter onze computer en opnieuw kwam er niets uit onze handen. Wat wel uit onze oren spoot, was wederzijdse irritatie, puur venijn en golven van nauwelijks te onderdrukken kolkende woede…

Als de een ’n idee opperde, kraakte de ander het af. En zo ging het maar door. Ineens keken we elkaar aan: rode wangen, een kleine zenuwtrek rond het ooglid. Een griezelige stilte… We stonden tegelijkertijd op en liepen uit elkaar om af te koelen. ‘Besties’ en zeker zakenpartners hebben immers geen ruzie. Die bespreken alles in rust met elkaar, toch?

Niet dus. Bam! We braakten alles eruit, niet chic, niet aardig, best grof ook soms. Totdat het zo erg werd dat een van ons – en we zeggen even niet wie – plots in een enorme proestbui uitbarstte. Waarop de ander – we zeggen niet wie – een nogal stupide blik kreeg, zo van: ga jij mij nu uitlachen terwijl ik echt heul boos ben?

Nummer een barstte alweer in lachen uit en vluchtte naar het balkon. Op dat moment knalde er een enorme donder met bliksem door de donkergrijze lucht. En even was alles stil. Wij, de natuur, het verkeer, de vogels … Tot de  zoveelste regenbui losbarstte. En toen hadden we het door: het is herfst!

We waren even vergeten dat we elk jaar rond deze tijd standaard een beetje down zijn. Het ligt dus niet aan ons, niet aan ons leven, niet aan elkaar! Het ligt aan de Herfst, die zo genadeloos bij je binnen kan komen. Wij waren vergeten dat wij geen bewonderaars zijn van de herfst; niet van zijn regenbuien en niet van zijn grauwe luchten.

Daar stonden we, samen op het balkon, kleddernat te worden en blij te zijn dat het aan de Herfst lag en niet aan ons. Tranen rolden over onze rode wangetjes – best lekker trouwens. Tegelijk renden we naar buiten en begonnen we, midden op straat, te dansen. Boeie dat er mensen uit hun auto stapten om een foto van ons te maken! Wij leven weer! 

Isa Hoes (50) en Medina Schuurman (48) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden én hun nieuwste boek: I'M Lijfboek. Dat ligt vanaf vandaag in de winkel.

In Nouveau schrijven ze hun column over een 'bijzonder event'. Maar wat dat ook alweer is?

"Vorige week hadden we een ‘heel bijzonder’ event. Dat wisten we al een maand van tevoren. Maar in diezelfde maand hadden wij ook een deadline voor ons nieuwe boek, dus dat betekende dag en nacht werken, oppas regelen en eten laten bezorgen.

Wat het ‘heel bijzondere’ aan het event was, waren we allang vergeten, maar er stonden grote uitroeptekens achter, dus daar moesten we bij zijn! Dat je bij een ‘heel bijzonder’ event ‘heel bijzonder leuk’ aangekleed moet zijn, namen we even voor lief.

Ditmaal zouden we wel iets ‘heel bijzonders’ uit onze kast trekken op de dag zelf. Kleding zat!

Helaas, op de middag van het event zijn we tot het laatste moment nog aan het schrijven. Het is inmiddels half vier en stipt vijf uur moeten we op dat ‘heel bijzondere’ event aanwezig zijn.

'Dat kan écht niet meer, dat jurkje...'

We moeten dus beiden iets uit de kledingkast van Isa halen. ‘Wat vind je hiervan?’ ‘Really? Dat kan echt niet meer Ies, dat jurkje.’ ‘En dit pak dan? Past me niet meer.’ ‘Gooi het weg dan!’ ‘Nee, want ik wil dat het weer gaat passen!’

Zo wordt het half vijf. Geen outfit. Wat nu? In pure paniek rennen we naar de eerste de beste winkel in de P.C. Hooftstraat.

Mét hartkloppingen en zonder make-up storten we ons op de verkoopster, die net met de vrouw van een voetballer – wie anders – in gesprek is. ‘Help ons, we hebben niks om aan te trekken!’

In no time twee nieuwe outfits

Beide vrouwen rukken in no time twee prachtige outfits inclusief hakken - die we altijd al wilden hebben, hoe leuk! - uit de rekken. Wij schieten de paskamer in en de vrouw van de voetballer smeert snel onze lippen rood met een prachtige Chanel-lipstick.

Dan rijdt ze, heel lief, haar auto voor en mogen we er zo in springen. Wel nog even afrekenen. Oei! Minimaal drie maandsalarissen, maar de tijd dringt.

Hup, auto in, auto uit, precies op tijd. We did it! high-fiven we met de vrouw van de voetballer. ‘Tof wijf ben je, als we ooit iets voor je kunnen doen..!’ 

Iedereen ligt op de grond

Trots als twee pauwen stappen we kittig de ruimte in. Gek, iedereen ligt op de grond. En iedereen is halfnaakt… Verkeerd adres? Nee, we zijn goed.

Ineens weten we weer wat dat bijzondere nou was: op een groot lcd-scherm zien we teksten als: ‘Ontwikkel je zelf, ontdoe jezelf, wees puur, wees naakt, wees…’ nou ja, alles wat wij niet zijn.

Stonden we daar in onze iets te krappe, veel te dure Prada’s. We hebben meteen rechtsomkeert gemaakt. Wilden nog naar de kroeg, maar ja:  geen geld meer.

Wij eten nu voorlopig enkel sla. Passen we straks wel weer in onze kleren. En die schoenen... die hebben we nu mooi wel!"

Isa & Medina hebben een nieuw boek geschreven: I'M Lijfboek. Vanaf vandaag in de winkel!

 

Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden. In Nouveau lees je elke maand hun nieuwe column. Herkenbaar, soms kwetsbaar, vaak hilarisch. 

Er waren eens, heel lang geleden, te weten 10 december 2017, in de mooie lommerrijke Vondelparkbuurt, hoog in een gouden toren, twee verdrietige en bleke prinsesjes – knetterknap, dat wel!

Zij treurden reeds maanden om hun eenzame en ietwat lege, ronduit trieste bestaan. Elke nacht droomden zij over hun witte paard eh... prins! Op dat witte paard. Dit mocht toch niet langer zo duren, wegkwijnen zou zonde zijn van al dat talent, al die schoonheid, al die wijsheid!

Liefdesastrologe

Dus pakten zij hun laptop en na wat googelen vielen hun mooie, net gelifte ogen op een liefdesastrologe die haar diensten aanprees en 100 procent resultaat garandeerde. Zouden de sterren hun lege bestaan een nieuwe invulling kunnen geven? Een afspraak was snel gemaakt.

Wel moesten ze ieder apart verschijnen. Daar gingen ze; de boze, enge buitenwereld in. Terwijl de ene de sessie onderging, zat de ander zich in een wachtkamertje te vergapen aan een reeks opgezette dieren die haar vrijmoedig aanstaarden; een witte kip, een witte tijger en een witte marter.

Vandaag is wit...

Het leek wel of de dieren tegen haar fluisterden: ‘Weg,  ga weg… Gevaar!’ Op het moment dat de angstige paniek op zijn hoogtepunt was, ging de deur open en kwam de ander met een wezenloze blik naar buiten. ‘Wit... Ik moet me openstellen voor wit. Het zal niet lang meer duren.’

De een wilde nu echt vluchten, maar de ander greep haar bij de kladden en duwde haar naar binnen. Met een klap viel de deur achter haar dicht. 

In de wachtkamer zonk de ene steeds dieper weg in haar witte gelukzaligheid. Daar verscheen ineens de ander weer. ‘Wit... Ik moet opletten voor wit, het zal niet lang meer duren.’

Eenmaal op straat waren zij in alle staten, dromerig dwarrelden ze om elkaar heen: ‘Ik ga hem ontmoeten.’ ‘Ik ook!’ ‘Echt?’ ‘Ja, heel snel al!’ ‘Ik moet letten op…’ ‘Wit! Ik ook!’ Vol ongeloof keken ze elkaar aan.

Dansend de weg op

Uit pure blijdschap  – beseffende dat er voor beiden een glorieuze toekomst met een ‘witte’ prins in het verschiet lag, die rijk, knap en intelligent zou zijn en ook nog eens humor had en echt nooit een wit spuugje in zijn mondhoek zou hebben, maar wel elke dag een mooi wit pak zou dragen – staken zij, zonder naar rechts dan wel links te kijken, dansend een drukke vijfbaansweg over en werden kansloos overreden. Alles werd wit. 

Moraal van het verhaal

Achteraf vernamen we dat we door twee witte ambulancebroeders zijn afgevoerd in een witte ambulance, pfff! En knap waren ze ook al niet. Wel zeer onbeschoft. Ze hebben een afschuwelijk foto van ons op Instagram gezet, de losers!

De moraal van dit verhaal: sprookjes verwelken, astrologen vergaan, maar de liefde blijft altijd bestaan.

Gewoon, omdat wij dat willen.