Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden. In Nouveau lees je elke maand hun nieuwe column. Herkenbaar, soms kwetsbaar, vaak hilarisch. 

Er waren eens, heel lang geleden, te weten 10 december 2017, in de mooie lommerrijke Vondelparkbuurt, hoog in een gouden toren, twee verdrietige en bleke prinsesjes – knetterknap, dat wel!

Zij treurden reeds maanden om hun eenzame en ietwat lege, ronduit trieste bestaan. Elke nacht droomden zij over hun witte paard eh... prins! Op dat witte paard. Dit mocht toch niet langer zo duren, wegkwijnen zou zonde zijn van al dat talent, al die schoonheid, al die wijsheid!

Liefdesastrologe

Dus pakten zij hun laptop en na wat googelen vielen hun mooie, net gelifte ogen op een liefdesastrologe die haar diensten aanprees en 100 procent resultaat garandeerde. Zouden de sterren hun lege bestaan een nieuwe invulling kunnen geven? Een afspraak was snel gemaakt.

Wel moesten ze ieder apart verschijnen. Daar gingen ze; de boze, enge buitenwereld in. Terwijl de ene de sessie onderging, zat de ander zich in een wachtkamertje te vergapen aan een reeks opgezette dieren die haar vrijmoedig aanstaarden; een witte kip, een witte tijger en een witte marter.

Vandaag is wit...

Het leek wel of de dieren tegen haar fluisterden: ‘Weg,  ga weg… Gevaar!’ Op het moment dat de angstige paniek op zijn hoogtepunt was, ging de deur open en kwam de ander met een wezenloze blik naar buiten. ‘Wit... Ik moet me openstellen voor wit. Het zal niet lang meer duren.’

De een wilde nu echt vluchten, maar de ander greep haar bij de kladden en duwde haar naar binnen. Met een klap viel de deur achter haar dicht. 

In de wachtkamer zonk de ene steeds dieper weg in haar witte gelukzaligheid. Daar verscheen ineens de ander weer. ‘Wit... Ik moet opletten voor wit, het zal niet lang meer duren.’

Eenmaal op straat waren zij in alle staten, dromerig dwarrelden ze om elkaar heen: ‘Ik ga hem ontmoeten.’ ‘Ik ook!’ ‘Echt?’ ‘Ja, heel snel al!’ ‘Ik moet letten op…’ ‘Wit! Ik ook!’ Vol ongeloof keken ze elkaar aan.

Dansend de weg op

Uit pure blijdschap  – beseffende dat er voor beiden een glorieuze toekomst met een ‘witte’ prins in het verschiet lag, die rijk, knap en intelligent zou zijn en ook nog eens humor had en echt nooit een wit spuugje in zijn mondhoek zou hebben, maar wel elke dag een mooi wit pak zou dragen – staken zij, zonder naar rechts dan wel links te kijken, dansend een drukke vijfbaansweg over en werden kansloos overreden. Alles werd wit. 

Moraal van het verhaal

Achteraf vernamen we dat we door twee witte ambulancebroeders zijn afgevoerd in een witte ambulance, pfff! En knap waren ze ook al niet. Wel zeer onbeschoft. Ze hebben een afschuwelijk foto van ons op Instagram gezet, de losers!

De moraal van dit verhaal: sprookjes verwelken, astrologen vergaan, maar de liefde blijft altijd bestaan.

Gewoon, omdat wij dat willen. 

Isa Hoes (50) en Medina Schuurman (48) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden én hun nieuwste boek: I'M Lijfboek. Dat ligt vanaf vandaag in de winkel.

In Nouveau schrijven ze hun column over een 'bijzonder event'. Maar wat dat ook alweer is?

"Vorige week hadden we een ‘heel bijzonder’ event. Dat wisten we al een maand van tevoren. Maar in diezelfde maand hadden wij ook een deadline voor ons nieuwe boek, dus dat betekende dag en nacht werken, oppas regelen en eten laten bezorgen.

Wat het ‘heel bijzondere’ aan het event was, waren we allang vergeten, maar er stonden grote uitroeptekens achter, dus daar moesten we bij zijn! Dat je bij een ‘heel bijzonder’ event ‘heel bijzonder leuk’ aangekleed moet zijn, namen we even voor lief.

Ditmaal zouden we wel iets ‘heel bijzonders’ uit onze kast trekken op de dag zelf. Kleding zat!

Helaas, op de middag van het event zijn we tot het laatste moment nog aan het schrijven. Het is inmiddels half vier en stipt vijf uur moeten we op dat ‘heel bijzondere’ event aanwezig zijn.

'Dat kan écht niet meer, dat jurkje...'

We moeten dus beiden iets uit de kledingkast van Isa halen. ‘Wat vind je hiervan?’ ‘Really? Dat kan echt niet meer Ies, dat jurkje.’ ‘En dit pak dan? Past me niet meer.’ ‘Gooi het weg dan!’ ‘Nee, want ik wil dat het weer gaat passen!’

Zo wordt het half vijf. Geen outfit. Wat nu? In pure paniek rennen we naar de eerste de beste winkel in de P.C. Hooftstraat.

Mét hartkloppingen en zonder make-up storten we ons op de verkoopster, die net met de vrouw van een voetballer – wie anders – in gesprek is. ‘Help ons, we hebben niks om aan te trekken!’

In no time twee nieuwe outfits

Beide vrouwen rukken in no time twee prachtige outfits inclusief hakken - die we altijd al wilden hebben, hoe leuk! - uit de rekken. Wij schieten de paskamer in en de vrouw van de voetballer smeert snel onze lippen rood met een prachtige Chanel-lipstick.

Dan rijdt ze, heel lief, haar auto voor en mogen we er zo in springen. Wel nog even afrekenen. Oei! Minimaal drie maandsalarissen, maar de tijd dringt.

Hup, auto in, auto uit, precies op tijd. We did it! high-fiven we met de vrouw van de voetballer. ‘Tof wijf ben je, als we ooit iets voor je kunnen doen..!’ 

Iedereen ligt op de grond

Trots als twee pauwen stappen we kittig de ruimte in. Gek, iedereen ligt op de grond. En iedereen is halfnaakt… Verkeerd adres? Nee, we zijn goed.

Ineens weten we weer wat dat bijzondere nou was: op een groot lcd-scherm zien we teksten als: ‘Ontwikkel je zelf, ontdoe jezelf, wees puur, wees naakt, wees…’ nou ja, alles wat wij niet zijn.

Stonden we daar in onze iets te krappe, veel te dure Prada’s. We hebben meteen rechtsomkeert gemaakt. Wilden nog naar de kroeg, maar ja:  geen geld meer.

Wij eten nu voorlopig enkel sla. Passen we straks wel weer in onze kleren. En die schoenen... die hebben we nu mooi wel!"

Isa & Medina hebben een nieuw boek geschreven: I'M Lijfboek. Vanaf vandaag in de winkel!

 

De dames werken aan een nieuw boek. In pyjama. Met een haar- en gezichtsmasker... Tot er op de deur wordt geklopt...

"Wat doen jullie nu weer...?’ ‘Hoezo? We proberen iets uit, iets nieuws.’  ‘…Alweeeeer?’  ‘Ja, alweer ja! Pff, wat is je probleem…!"

2050

Wij houden nu eenmaal van nieuwe dingen uitproberen. En ja, hoe gekker hoe beter wat ons betreft; afvallen zonder inspanning, rimpels weg zonder plastische chirurgie, glad gezicht mét plastische chirurgie maar dan zónder pijn, voeding zonder te hoeven koken, autorijden zonder zelf te hoeven rijden…

Wij zouden dolgraag in 2050 willen leven, dat is echt onze tijd; zelf  niets meer doen, de techniek neemt alles van ons over. Je wilt ergens zijn; je denkt eraan en je bent er, je hebt honger; je neemt een pil en je zit propvol en voelt je ook nog verzadigd! Halleluja!

Nieuw boek

Wij volgen dan ook nauwgezet de laatste ontwikkelingen op technologisch gebied en als het even kan dienen wij ons gewillig aan als proefdier. Dit alles heeft wel effect op ons dagelijks leven, vaak zijn wij een week of wat een soort van uit de running. Daar is niet iedereen even blij mee, denk aan kinderen, vrienden, familie, agenten…best een dingetje dus. 

Maar wij zijn natuurlijk niet voor één gat te vangen. Een probleem is voor ons altijd een uitdaging en tadaaaa: we besloten gewoon een nieuw boek te schrijven; zijn we elke dag samen, lekker thuis, en hebben we alle tijd en rust om te experimenteren, zonder pottenkijkers. Geen reden meer tot klagen, nietwaar? 

Nu zaten wij laatst, zoals elke dag, gemoedelijk samen te werken. 

Je moet weten dat wij dat altijd in pyjama doen, met een haarmaskertje in die kaalheid tegen gaat, en een gezichtsmasker dat belooft alle kraaienpoten in een half uur weg te trekken.

Algenpoeder

Dit keer hadden wij ook ons hele lichaam ingezwachteld met een nieuw supersonisch goedje dat wel even pijn zou doen, maar met de belofte op een wonderbaarlijk resultaat; geen cellulitis meer – Ja, slechts na één behandeling! -, en geen vetkussentjes meer- echt allemaal weg? En als kers op de taart een huid zo glad als een pasgeboren baby’tje, wie wil dat nu niet?!

De pijn was inderdaad vrij extreem, maar hé, wie mooi wil zijn… intussen hadden we ook al een week geen alcohol meer gedronken en voedden we ons met zakjes algenpoeder, de nieuwste trend op detox gebied ontwikkeld door de NASA.

Gevolg was wel dat een van ons ietwat groen uitsloeg en de ander juist meer neigde naar licht blauw, wat ook door de misselijkheid kon komen, want zo lekker was het niet. 

Surprise!

Staan er ineens drie van onze vijf beste vrienden in de kamer, met tassen vol heerlijkheden; twee flessen champagne, een moot zalm, oesters en tot slot een kingsize slagroomtaart. Surprise!!!! WTF dachten wij, wat irritant, een suprise party! Hadden ze dat niet even kunnen zeggen…

Het vreemde was dat hun gezichtsuitdrukking in het geheel niet paste bij al deze overdadigheid.

Bleek het een interventie te zijn!

Ze waren het spuugzat, dat gedoe van ons, die extreme hang naar gezondheid en nieuwigheden. Leven moesten we! In het hier en nu. Bloedserieus betichtten ze ons ook nog eens van Orthorexia. Het kwam best binnen bij ons. Het was kiezen of delen wat hen betreft: óf wij werden weer die leuke Isa & Medina óf wij hadden vanaf nu geen vrienden meer.

Nou ja, de keuze was snel gemaakt.

"Dan maar geen vrienden…", zeiden wij in koor.

En na een pijnlijke stilte van onze vrienden:

"Surprise", alweer tegelijkertijd.  "Kom maar door met  die champagne en taart."

Écht leven in 2018

Na het bacchanaal zaten we samen op de bank uit te buiken. 

"Weer eens écht te gaan leven…?!" Leuke uitdaging, best ook een goed voornemen voor 2018 trouwens…

HApPy New Life gewenst!