Ter ere van Internationale Vrouwendag vroegen wij Anita als gasthoofdredacteur voor Nouveau online. En dat leek haar hartstikke leuk. Daarom lees je vandaag alles over haar favorieten én heeft ze een paar goede adviezen. Elke twee uur vind je op Nouveau.nl iets nieuws waar Anita haar mening over geeft. Fijne Internationale Vrouwendag allemaal!

Anita: "Als ik ’s morgens in de spiegel kijk en me afvraag waarom ik mezelf niet zie… of… hé, wacht… ben ík dat?! Met die hangende oogleden, die rode- en ouderdomsvlekken, de diepe lijnen die de mondhoeken naar beneden trekken? Ben ik dát?’

In dat geval moet ik even heel hard nadenken waarom deze levensfase ook alweer zo geweldig is. Dat vraagt om geduld, het is immers nog vroeg en niet alles werkt meteen op volle sterkte. Dat geldt voor zowel het buiten- als het binnenwerk.

Meer bewegingsvrijheid, in mijn hoofd dan...

Ondanks alles wat is veranderd, en nog gaat veranderen, zit ik beter in mijn vel dan ooit, al biedt dat vel opvallend meer ruimte dan voorheen. Iets wat de bewegingsvrijheid ten goede zou moeten komen maar wat precies het tegenovergestelde effect heeft.

Een onwillige knie, een zeurend duimgewricht, een ongehoorzaam bekken… Gek toch hoe dat werkt. 

In mijn hoofd echter gaat het juist andersom, daar ontstaat méér bewegingsvrijheid.

Oja, natuurlijk! Dát was het wisselgeld voor toegenomen stijfheid, rimpels en weifelende kaaklijn: emmers aan verworven inzichten en zelfvertrouwen.

Wisselgeld dat ook nog eens in waarde toeneemt als je het op de juiste waarde weet te schatten. 

Dat inzicht had ik tien jaar geleden heel goed kunnen gebruiken

Het is gewoon heel relaxt om te weten wie je bent en waar je voor staat. Jezelf te accepteren, inclusief de ruwe randjes en alle, echt álle onvolkomenheden.

Daarom durfde ik het ook aan om al ruim een jaar in columns op Laatzien.nl over mijn ouder worden te schrijven, en deze blog met de lezers van Nouveau te delen.

Heerlijk om niet perfect te (hoeven) zijn

Dat gaat mij een stuk makkelijker af in de wetenschap dat helemaal niemand volmaakt is én dat er niemand is die dat van míj verwacht. Ikzelf legde die lat idioot hoog. Dat laatste is een inzicht dat ik tien jaar geleden al heel goed had kunnen gebruiken.

Toen ik het nog belangrijk vond om door iedereen áárdig gevonden te worden en het dus onbestaanbaar was om zonder schuldgevoel ‘Nee’ te zeggen, terwijl dat wel was wat ik bedoelde. ‘Stel je voor dat ik iemand teleurstel, voor het hoofd stoot, in de steek laat, kwets, etc.' Herkenbaar? 

Sla dat onhaalbare ideaalbeeld maar lekker aan gruzelementen, want het is heerlijk om niet perfect te (hoeven) zijn. Ik geniet er iedere dag van.

Ik ben zoals ik ben en daar doe ik het mee. Het grappige is, mijn dierbaren en naasten ook en zij hebben daar geen enkele moeite mee. 
Nou ja, meestal niet… 

Het licht schijnt er op

Het wisselgeld is wat mij betreft ook oog hebben voor de tientallen, wat zeg ik, honderden momenten die de moeite van het opmerken waard zijn. Momenten waaraan ik vroeger te vaak te haastig voorbijging wegens ‘druk druk druk’. 

Nu, het is de laatste tien jaar heus niet minder druk geworden, maar dankzij die rekbare ruimte in de bovenkamer vallen die momenten me nu wél op. 

Dan gaat het over het uitbotten van de takken in de tuin en de eerste sneeuwklokjes. Of de hond die vol overgave een knuffel sloopt, een leuke avond met mijn kinderen, een goed gelukte tarte tatin… 

Echt niks nieuws onder de zon. Maar nu schijnt het licht er voluit op, en zijn er ruimte en rust om er volop van te genieten."

Na 5 dagen de projecten van Orange Babies in Zambia bezocht te hebben, landden Jeroen en Marie-Claire Witlox, zijn vrouw, weer in Nederland. Net zoals de afgelopen dagen, blogt Marie-Claire over hun ervaringen. Vandaag: Weer thuis.

Marie-Claire: "Wat is het weer fijn om thuis te zijn bij de liefste kinderen van de wereld. Onze kinderen hebben het geluk dat ze hier geboren zijn en leven in weelde. Wat hebben wij het hier toch goed.

Zo goed dat we misschien weleens voorbij gaan aan de essentie van het leven. Vergeten hoe dankbaar we mogen zijn voor het geluk dat we hebben gehad.

Al onze problemen verbleken

De verhalen die we gehoord hebben van kinderen die hun beiden ouders verloren hebben, ziek zijn, alleen door moeten. Hartverscheurend.

Al onze ‘problemen’ verbleken bij wat we hier gehoord hebben. Op sommige momenten schaamden we ons gewoon voor hoe goed wij het hebben.

Het enige dat je wilt doen als je de verhalen hoort en de liefde van de mensen voelt, is helpen. We hadden constant het gevoel dat we méér moeten doen met z’n allen.

Spaar, geef uit en deel!

Orange Babies heeft zo’n veelomvattend, geweldig project opgezet in Zambia dat wij niets anders willen doen dan jou als lezer vragen om een klein beetje van wat je hebt, te delen met zij die het ook verdienen en zo hard nodig hebben.

Ik heb een nieuw motto: Spaar, geef uit en deel! Het is zo mooi om te doen. Hier kun je een tikkie van €1,- sturen. Kleine moeite, groot gebaar! Dank je wel!" 

HELP JEROEN EN MARIE-CLAIRE

Samen met het echtpaar Van Koningsbrugge-Witlox wil Nouveau zichtbaarheid creëren voor een goed doel met stijl, substantie en spirit: Orange Babies.

Lezeressen kunnen doneren, en een week lang de belevenissen uit de eerste hand lezen. Voor donaties (klein of groot) ga naar www.jeroenvoororangebabies.nl

Beeld: Roger Neve

De dagen zijn voorbij gevlógen voor Jeroen van Koningsbrugge en zijn vrouw Marie-Claire Witlox. Op de laatste dag van hun bijzondere reis bezoeken ze een kliniek in de sloppenwijk van Lusaka. Marie-Claire schrijft erover...

"Op onze laatste dag zijn we naar de kliniek van Orange Babies in de sloppenwijk van Lusaka waar hiv-positieve zwangere vrouwen en jonge moeders les krijgen in hoe ze voor zichzelf en voor hun baby moeten zorgen.

Waarom borstvoeden als het zo'n groot risico is?

Goede voeding en het op tijd innemen van de medicijnen is heel belangrijk om het virus niet door te geven door middel van borstvoeding.

Ik stelde de vraag waarom de borstvoedende moeders die besmet zijn, en daardoor het risico lopen om hun kind alsnog te besmetten, niet gewoon poedermelk gebruiken. Dan weet je zeker dat de baby het niet krijgt.

Het antwoord was dat de poedermelk niet te betalen is voor hen en daarnaast zou het maken van de melk met water in een flesje zo’n groot hygiëne probleem met zich meebrengen dat de baby’s een groter risico lopen om daarvan ziek te worden.

Ook is de kans dat de baby uitdroogt of ondervoed wordt groot. Ik keek naar de zaal vol moeders met hun baby in de draagdoeken en ik schoot vol. Al die vrouwen met hun kind aan de borst.

Zo normaal, zo gewoon

Borstvoeding is hier de eerste behoefte van een baby tot ongeveer 18 maanden.

De les duurde best lang en sommige baby’s gaven een klein piepje waarop de moeder de baby direct aanlegt. Zo normaal, zo gewoon. Heel ontroerend om te zien.

Ik heb zelf ook borstvoeding gegeven, maar geen 18 maanden en niet zomaar overal waar ik was. Wij kijken toch heel anders aan tegen het geven van borstvoeding.

Gezonde start

Hier is het de normaalste zaak van de wereld. Het is de meest gezonde start die je je baby kan geven. Zelfs hier in Zambia, met een hiv-positieve moeder, is de keuze om haar kind borstvoeding te geven met medicatie ter voorkoming van het overdragen van het virus, vele malen beter dan het geven van flesvoeding.  

Ik ben nog meer overtuigd van het feit dat deze baby’s een eerlijke en gezonde start verdienen. Dat kan door Orange Babies te steunen." 

HELP JEROEN EN MARIE-CLAIRE

Samen met het echtpaar Van Koningsbrugge-Witlox wil Nouveau zichtbaarheid creëren voor een goed doel met stijl, substantie en spirit: Orange Babies.

Lezeressen kunnen doneren, en een week lang de belevenissen uit de eerste hand lezen. Voor donaties (klein of groot) ga naar www.jeroenvoororangebabies.nl

Beeld: Roger Neve