Tranen om Freddie Mercury en kaartjes voor Adam Lambert in Ziggodome

God save Queen, en dan bedoel ik de rockgroep, niet de Britse koningin. Haar gun ik het allerbeste, hoor, maar voor mij is er maar een Queen: die van Freddie Mercury, die zich graag tooide met Elizabeths kroon en hermelijnen mantel.

Tranen met tuiten
Tranen met tuiten heb ik gehuild toen hij in 1991 overleed. Ik zie me nog met mijn toenmalige geliefde in een Amsterdamse platenzaak staan (ja, die bestonden toen nog) waar natuurlijk - het weekeind na Mercury’s dood - alleen maar Queen-songs werden gespeeld.  Ik kocht een dag na zijn dood het verzamelde werk van de intelligentste rockgroep ooit, maar bij het afrekenen kreeg ik het weer te kwaad en kon ik even niet antwoorden op: ‘Is het een cadeautje?’

Geen fan
Dat hele weekeind stond in het teken van ongecontroleerde tranen. Telkens als ik weer een Queen-flard opving uit een winkel, een auto, een café… stroomden ze over mijn wangen. The show must go on… of: Does anybody know what we were living for? Bizar, want ik was nooit een echte Queen-fan geweest. Dat kwam eigenlijk pas na Freddies dood.

Moederziel alleen
Waar David Bowie, mijn grote idool, altijd die ongrijpbare kameleontische ster bleef, was Mercury naast begenadigd performer en zanger ook een mens van vlees en bloed. Een man met humor die over zijn talent ooit zei: ‘I wouldn’t know what else to do. I’m not much of a housewife…’ Hij kon stadions met 20.000 mensen mennen, maar ergens bleef hij altijd een beetje die kleine jongen uit Zanzibar, Farrokh Bulsara die op zijn negende jaar per boot, moederziel alleen, naar Engeland reisde om daar een goede opleiding te volgen.

Flamboyant & gevaarlijk
Zijn stem is onvergetelijk, onvergelijkbaar, onvervangbaar! En toch heb ik kaartjes gekocht voor het optreden van Queen op 13 november in Ziggodome Amsterdam met Adam Lambert. De 35-jarige zanger die in Amerika doorbrak in Idols en al heel wat concerten gaf met Bryan May en Roger Taylor, mag van mij frontman van Queen zijn. Lambert heeft misschien niet de grootsheid van Mercury’s stem, maar is met een andere, lichtere brillance, even beweeglijk en melodieus. Zijn presentatie is flamboyant, hij heeft iets liefs en gevaarlijks tegelijk, net als wijlen de Merc, die als geen ander kon ontroeren en verpletteren.

Als ik Freddie hoor en vooral ook zie, kan ik nog altijd volschieten. Zo verschrikkelijk jammer dat hij er niet meer is. Maar hé… the show must go on!

Kaarten voor het concert: Ziggodome en Mojo

Reacties (0)