Periode mei – augustus 2015

Kaal was ik al, maar tijdens de Paclitaxelkuren in 2015 verloor ik ook mijn wimpers en wenkbrauwen. Als ik ‘s ochtends in de spiegel keek was dat confronterend. Deze chemoreeks had nog een scala aan andere bijwerkingen, die zich in de loop der weken manifesteerden. Zoals permanent slapende tenen. Deze zenuwbijwerking werd goed gemonitord om blijvende schade na de behandelingen te voorkomen. Maar je neemt de bijwerkingen maar voor lief, want je wilt de kuren af mogen maken. En het liefst op hun volle sterkte.

De basis van de Paclitaxelkuur is de taxusplant, die jij waarschijnlijk ook in je tuin hebt. Wist je dat je snoeisel van de taxus naar speciale inzamelpunten kunt brengen voor verwerking in chemo-medicatie? Misschien iets om over na te denken als je de volgende keer je tuin snoeit.

Wat me weer een gevoel van vertrouwen in mijn lijf gaf, was dat mijn haar geleidelijk terugkwam. Aan het einde van deze twaalf weken durende kuur kon ik al zonder pruik rondlopen; mijn schedel was weer keurig bedekt. Weliswaar in een andere haarkleur, maar goed. De brunette teint die ik daarvoor had, was ook niet puur natuur zal ik maar zeggen. Mijn pruik droeg ik nog wel als ik naar buiten ging, maar binnenshuis lag hij steeds vaker in een hoek.

Lees ook: 'Ik keek haar aan en dacht: naast je zit net zo’n kankerpatiënt, ik zie er alleen niet ziek uit'

Toen het moment naderde dat de chemokuren afgelopen zouden zijn, vond ik dat best eng. Het is toch je lifeline, het medicijn dat ik zo ontzettend nodig had en me beter moest maken. In het begin van de behandeling, verwacht je echt niet dat je de chemo nog zou gaan missen. Nou wel dus! Vreemd hè? Kortom, ook dat was een proces waar ik doorheen moest. Maar toen ik voor de laatste keer aan het infuus lag, vond ik het wel goed zo. Het was genoeg geweest.

Zo’n laatste keer chemo, en in principe voor de laatste keer naar afdeling 2A, was sowieso bijzonder. Ik was trots op mijn lijf en op mezelf dat ik de chemo goed had kunnen verdragen en dat ik het tot de laatste kuur heb kunnen volbrengen. Om afscheid te nemen en dank je wel te zeggen voor alles wat het verpleegkundig personeel voor mij gedaan had in de 24 weken daarvoor, had ik wat lekkers voor ze meegenomen. Al met al voelde het een beetje of je opnieuw afscheid neemt van de periode dat je kinderen voor het laatst naar de lagere school toegingen. Beter kan ik het niet omschrijven.

Reacties (0)