Juliette kreeg vorig jaar te horen wat elke vrouw vreest: ze kreeg de diagnose borstkanker. Voor Nouveau blikt ze elke week terug op de zware tijd die volgde. Een tijd die ook mooie momenten kende. Ze blogt om andere vrouwen, die ook door deze ziekte zijn getroffen, hopelijk tot steun te kunnen zijn. En om anderen te motiveren om zich te laten onderzoeken als ze twijfelen.

Maart 2015

Vorig jaar maart vertelde de oncoloog me waar mijn behandelplan uit zou bestaan. Hij gaf aan dat ze alles uit de kast moesten halen. Eerst gedurende zes maanden chemo, daarna een operatie, vervolgens bestraling en dan nog hormoontherapie. Er was kortom nog wel een weg te gaan, om de - ja ik zeg het hardop - de kanker uit mijn lijf te kunnen en moeten jagen. Alhoewel ik wel begreep waarom er eerst chemo werd gegeven, voelde dat in het begin toch vreemd. Je wilt gewoon dat de kanker uit je lijf gesneden wordt. Je wilt ervan af. Maar als er eerst geopereerd werd, dan wisten de specialisten niet of de chemo ook daadwerkelijk zijn werk zou doen. Vandaar.

Tijdens een voorlichtingsgesprek met de oncologisch verpleegkundige wordt de kuur aan je uitgelegd, krijg je de hele lijst met mogelijke bijwerkingen te horen en ontvang je een handig naslagwerk voor thuis. Het is eigenlijk net zoals de bijsluiter van een simpel medicijn. Je kunt er van alles van krijgen.

Het klinkt misschien raar, maar desondanks kon ik niet wachten om met de chemo te beginnen en dat eerste infuus te krijgen. Ik omarmde de chemo, want ik had het zo hard nodig. De chemo zag ik als mijn beste vriend.

Het ziekenhuis waar ik onder behandeling was, had twee kuurkamers. De rest van de afdeling bestond uit verpleegkamers voor als je opgenomen moest worden.

Zo’n kuurkamer is eigenlijk een gewone ziekenhuiskamer waar zowel bedden als luxe relaxstoelen staan, zodat tegelijkertijd vijf patiënten hun kuur kunnen krijgen. De een wil graag op bed liggen terwijl het infuus loopt en een ander kiest ervoor om op een stoel te zitten. Elke patiënt volgt zijn of haar unieke behandeltraject. Dit vergt enorm veel van het verplegend personeel. Om ervoor te zorgen dat er geen fouten worden gemaakt, wordt elke infuuszak dubbel gecontroleerd en moet je voortdurend je geboortedatum opnoemen voor de laatste finale check.

Maar als je dan voor het eerst die verpleegafdeling opkomt waar je de kuur moet ondergaan, dan gebeurt er wel wat met je. Shit denk je dan, ik ben nu echt een kankerpatiënt, excusez het rot woord. Dan komt het besef, dat het over jezelf gaat en niet over iemand anders. Hoe verlangend ik ook uitkeek naar de kuur, ik vond het die eerste keer wel behoorlijk confronterend om daar te zijn. 

Lees ook: 'Het gaat om vandaag, want je weet niet of er een morgen is'

Reacties (0)