April 2015

Kanker kan iedereen overkomen en je komt dan ook een diversiteit aan mensen tegen tijdens de chemokuren. Als ik terugkijk op 2015 dan staan mij een aantal bijzondere ontmoetingen nog helder voor de geest.

Zo heb ik de betrokkenheid en bevlogenheid van het verplegend personeel op de oncologie afdeling als hartverwarmend ervaren. Zij werken dagelijks met doodzieke mensen en doen dat met veel integriteit en aandacht voor de patiënt. Dat gold in ieder geval voor het ziekenhuis waar ik onder behandeling stond. Er wordt niet alleen heel zorgvuldig gewerkt om elke fout te kunnen voorkomen, maar er wordt een praatje met je gemaakt, een luisterend oor geboden of een grapje gemaakt. Zij kijken naar wat je nodig hebt. Maar ook wordt er een arts bij geroepen als ze iets zien dat ze niet vertrouwen.

Lees ook: 'Ik dacht dat ik knettergek werd van alle tegenstrijdige informatie op internet'

Iedereen volgt zijn of haar kuur in zijn eigen ritme. Zo zijn er mensen die maar één uur in het ziekenhuis hoeven te zijn en er zijn er die drie dagen achter elkaar moeten blijven. Mijn kuur duurde 3 ½ uur per keer.

Als je zoals ik zestien keer een kuur hebt gehad, kom je vaak dezelfde mensen tegen en dat leidde tot bijzondere ontmoetingen. Zo kwam ik een keer de kuurkamer binnen, toen er al twee vrouwen en één man waren die aan het infuus zaten. Het bezoek van de man bestond uit drie leden van een beruchte motorclub. Als ik ze ’s avonds op straat zou zijn tegenkomen, dan zou ik het liefste op het andere trottoir zijn gaan lopen, omdat ze veel agressie uitstraalden. De patiënt zelf bleek trouwens een aardige man te zijn. Hij moest om de drie weken drie dagen lang een kuur ondergaan, was een gezellige kletskous, nestelde zich in zijn bed en ging lekker naar Masterchef liggen kijken. Kortom, uiterlijk zegt niet alles.

Een van de twee vrouwen was een zeer leuke 70-jarige, die ook voor borstkanker werd behandeld. Zij had al het nodige in haar leven meegemaakt, maar was nog zeer strijdlustig. Een andere vrouw van, naar ik schat, midden vijftig was er ook weer. Met haar ging het een tijdje niet goed, maar zij had gelukkig te horen gekregen dat de chemo eindelijk aansloeg. Twee eerdere verschillende chemo-behandelingen hadden helaas niet het gewenste effect bij haar. Als je hoort dat een behandeling aanslaat, dan kun je alleen maar oprecht blij zijn voor iemand. Daar zaten dan vier behoorlijk zieke mensen, maar de strijdlust, de wil om de strijd te winnen, het positivisme overheerste. Kortom 4 heel dappere mensen. En dat was eigenlijk een heel bijzondere ervaring, die moeilijk in woorden te vatten is.
 

Reacties (0)