Augustus en september 2015

Hulp vragen en loslaten zijn nou niet bepaald eigenschappen die bij mij passen. Maar toen ik ziek werd in 2015, heb ik dit wel moeten leren. Ik was in de gelukkige omstandigheid dat mijn gezin om me heen stond en ik op hun steun kon terugvallen. Maar dan nog, ik vond het niet makkelijk om hulp te vragen. Het was fantastisch dat mijn zoon uit eigen beweging voor ons ging koken als ik terugkwam van een kuur.

Aan een kant ben je ontzettend dankbaar en trots dat je kind dat voor je doet. Aan de andere kant voelde ik me als moeder tekortschieten, omdat ik op zo’n moment niet in staat was om voor mijn gezin te zorgen. De rollen waren omgedraaid. En dat stemde me verdrietig. Gelukkig kon ik op andere dagen veelal wel zelf koken.

Lees ook: 'Het gaat om vandaag, want je weet niet of er een morgen is'

Ook kwam er andere hulp van lieve mensen om ons heen. Buren die op vrijdag eten kwamen brengen of een lieve vriendin die speciaal voor ons kookte. Verder kon ik altijd op mijn man terugvallen. Hij was er altijd als ik klaar was met mijn kuur, en die ene keer dat hij er niet bij kon zijn, stond er een goede vriendin klaar om zijn plaats in te nemen. Want zelf naar huis rijden na een kuur, was voor mij niet haalbaar en voor de mede weggebruikers niet wenselijk. Naast praktische zaken, werd me ook een luisterend oor geboden of liep men gezellig met mij mee als ik buiten een rondje liep. Ja zeggen tegen hulp en accepteren dat je het zelf even niet kan, was echt een proces.

Loslaten was ook wel een dingetje. Zo had mijn dochter een unieke kans gekregen om gedurende zeven maanden op een ander continent te gaan studeren. Alleen toen werd ik ziek en vond ik het ontzettend moeilijk om mijn kind te laten gaan. Maar wat doe je dan? Haar leven ook on hold zetten? We hebben veel gepraat en eerst afgewacht of de behandelingen aansloegen en toen dat gelukkig het geval was, hebben we haar laten gaan.

Een prachtige tekstregel uit het liedje Je vole ('Ik vlieg') van Michel Sardou heeft me zeker geholpen om voor 100% achter onze gezamenlijke beslissing te kunnen staan. Natuurlijk wel met een goede reisverzekering, zodat ze wel terug kon komen als het niet goed zou gaan. Was het makkelijk? Nee, absoluut niet. Niet voor haar en niet voor ons. Maar terugblikkend kan ik alleen maar zeggen dat ik heel blij ben dat ze deze kans heeft kunnen benutten. En hoefde ze gelukkig niet eerder terug te komen.

Reacties (0)