Stel, je organiseert ergens deze maand een diner voor vrienden, een intieme borrel of een spetterend feest met cocktails en een band. De avond vordert, de gasten nemen geanimeerd de wereldpolitiek door of zippen al dansend aan hun zoveelste glaasje bubbels, nog lang niet van plan om naar huis te gaan.

Terwijl jij vindt dat het tijd wordt om het feestje op te breken.

Je gaapte al stiekem
Een uur geleden hoestte je je eerste gaap al weg. Er wacht een serieuze werkbespreking of een zakelijke golfafspraak op de vroege ochtend en je wil fit en helder voor de dag komen. Hoe krijg je je gasten op een beleefde manier de deur uit? 

Dat kan subtieler
Verlaat je de kamer om in de keuken luidruchtig aan de afwas te beginnen? Of imiteer je een zojuist ontvangen app met een dringende boodschap? Veins je misschien een onaangekondigde migraine, hevig en hysterisch? Of sta jij eerlijk en oprecht op, bedank je iedereen voor hun bijdrage aan de avond en wens je alle gasten een goede vaart naar huis? Helaas, de werkelijkheid vraagt om een subtielere aanpak. 

Zeg het met muziek
Muzikanten hebben zo hun mogelijkheden; legendarisch Amerikaans pianist en bandleider Peter Duchin (79, foto) deelde onlangs tijdens een interview zijn tactiek waarmee hij de duur van feestjes naar eigen hand zet. Zittend achter zijn piano begeleidt hij letterlijk het tempo waarin de avond dient te verlopen. Op de beat van de muziek. Hij verwelkomt zijn gasten op een rustige melodie en brengt tempo en volume aan naarmate de dansvloer dichter bevolkt raakt. Opzwepend tot aan een hoogtepunt, waarna hij overgaat op rustiger tunes om ouderwets op in elkaars armen te kunnen vallen.

Vriendelijke hint
Zodra de eerste gast het feest dreigt te verlaten, zet hij een tweede keer in met flink wat toegankelijke soul. Als de avond wat hem betreft ten einde is, kiest hij gewoon, heel subtiel en vriendelijk, voor liedjes als Save the last dance for me of, bij hardnekkiger feestgedruis, iets in de richting van The party’s over. Kortom, perfecte feestjes met twee keer een hoogtepunt en een afgerond einde. 

Spontane poolparty
Een van die feestjes eindigde memorabel toen Henry Ford bleef vragen naar zijn favoriete nummer, When the saints go marching in. De trompettist zette in en liep de tuin in richting zwembad. Een stoet van gasten volgde hem in polonaise, waarop de een de ander jolig het water in duwde. Een prima alternatief om een feestje nat maar vrolijk te laten eindigen. 

Een zwembad of een goed gekozen liedje dus (een uitgekiende cd is uiteraard ook perfect). Beide doen wonderen!