Weet je nog, de mooie scène in 'Titanic', waarin Leonardo DiCaprio een blote Kate Winslet schetst? Precies dat, naakt poseren, zorgde er bij Kirsten voor dat ze - voor het eerst in jaren - van haar lichaam leerde houden.

Kirsten had altijd wat aan te merken op haar lichaam. Totdat ze tijdens haar fotografielessen een advertentie voorbij zag komen, die uiteindelijk een keerpunt bleek: een middag lang naakt poseren voor een tekenklas.

“Misschien kwam het door mijn eigen creatieve lessen, of de redelijke vergoeding, maar ik mailde de organisator meteen of de plek al was vergeven."

Dat kon ik wel, toch?
“Voor € 50,- per uur kon ik wel een middagje stil zitten. Naakt. Voor een klas. Toch? Natuurlijk was ik puntje bij paaltje heel nerveus, maar dat werd minder toen ik de groep van tien kunstenaars met ieder een grote ezel voor zich zag zitten. Ze waren ontspannen met elkaar aan het praten, waardoor ik me meteen beter voelde. Ten eerste omdat het geen opgewonden mannen waren en omdat de groep zelf ook niet uit 'modellen' bestond.”

(On)gemakkelijk
“Na een korte introductie, kleedde ik me uit en ging in de cirkel zitten. Na een paar ongemakkelijke poses, had de groep de perfecte houding gevonden waarin ik me een uur lang moest bevinden. Ik heb geen moment gedacht: zou het ze ergeren dat ik een buikje heb? Had ik eigenlijk álles moeten scheren? Daarvoor was de sfeer te professioneel. Met dat in gedachten kon ik relaxen - voor zover dat ging in de yogahouding waarin ik was gevouwen.”

Bewondering
“In de pauze kreeg ik zelfs complimenten: ze bleken onder de indruk dat ik zo lang stil kon zitten en ontspannen leek. Zo konden ze rondingen tekenen die ze nog niet eerder hadden gezien. Ik was altijd bang dat mijn lichaam 'ongeschikt' was, maar het tegendeel is blijkbaar waar. Tijdens de laatste sessie was het in mijn hoofd een en al rust. Ik vergat mijn buik en mijn striae. Ik begon zelfs te bedenken wat ik hierna ging eten!”
 

LEES OOK: Waarom je je niet druk moet maken om die twee extra kilo's

 

Mijn persoonlijkheid
“Een oude vrouw die in de klas zat tikte na afloop op mijn schouder. Alsof ze mijn onzekerheden had gezien, gaf ze haar tekening. ‘Misschien wil je hem meenemen. Ik opende de gevouwen tekening en zag een perfect in detail getekend gezicht, met een momentopname van mijn persoonlijkheid. En niets anders.”

De stem werd stiller
“Ik heb mijn hele leven gekeken naar mijn imperfecties, terwijl onbekenden er voorbíj keken. De gevoelens van kritiek en angst die ik altijd had, verdwenen echt direct. Dat kleine stemmetje werd een stuk stiller. De tekening van de vrouw was hier een visuele herinnering aan: dat ik meer representeer dan botten, huid en íetjes te veel vet.”